บทที่ 7

บทที่ 7 : ค่ำคืนแห่งพายุอารมณ์

ปึก! ปึก!

หมอนใบแล้วใบเล่าถูกขว้างใส่ร่างสูงใหญ่ แต่เยว่เฉินไม่แม้แต่จะปัดป้อง เขาปล่อยให้หมอนเหล่านั้นกระทบตัวแล้วร่วงหล่นลงพื้น นัยน์ตาแดงก่ำจับจ้องมาที่นางราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม

"ไปหาเมียน้อยของท่านสิ! มีตั้งสี่คนไม่ใช่เหรอ! มายุ่งกับข้าทำไม!"

หลินเวยตะโกนด่าเสียงสั่น น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มคลอเบ้า "ข้าเกลียดท่าน! ได้ยินไหมว่าข้าเกลียดท่าน!"

คำด่าทอเหล่านั้นไม่ได้เข้าหูของเยว่เฉินเลยแม้แต่น้อย ในสมองของเขาตอนนี้มีเพียงความร้อนรุ่มที่แผดเผาจนสติสัมปชัญญะขาดผึง ภาพตรงหน้าคือสตรีที่เป็นต้นเหตุ และนางคือคนเดียวที่จะเป็น 'ยาถอนพิษ' ให้เขาได้

"เกลียดรึ...?" เยว่เฉินแสยะยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ขนทั่วกายของหลินเวยลุกชัน "ปากบอกว่าเกลียด แต่การกระทำของเจ้ามันฟ้องว่าเจ้าต้องการข้า... อย่ามาเล่นละครตบตาอีกเลย หลินเวย!"

เขากระโจนขึ้นมาบนเตียง รวบข้อมือทั้งสองข้างของนางตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างกระชากสาบเสื้อนอนผ้าไหมของนางจนขาดวิ่น

แคว่ก!

เสียงฉีกขาดของอาภรณ์บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก หลินเวยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ผิวเนื้อนวลเนียนปะทะกับอากาศเย็นเฉียบ แต่เพียงครู่เดียวก็ถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากร่างกายกำยำที่ทาบทับลงมา

"หยุดนะ! ข้าบอกให้หยุด!"

นางดิ้นรนสุดชีวิต ขาเรียวพยายามเตะถีบ แต่ร่างกายของเขานั้นหนักอึ้งราวกับขุนเขา หลินเวยรู้สึกสิ้นหวัง... แรงของนางไม่อาจสู้แรงของบุรุษผู้นี้ได้เลย

ทำไม... ทำไมต้องเป็นนาง? อนุภรรยามีตั้งสี่คน ทำไมไม่ไปหาพวกนาง? หรือนี่คือบทลงโทษจากสวรรค์ที่ทำให้นางมาเกิดใหม่ในร่างนี้?

"อึก..."

เสียงร้องประท้วงของนางถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันรุกล้ำและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ไม่มีการออมแรง ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่อัดอั้น

ไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นด้วยฤทธิ์ยา เริ่มแผดเผาเหตุผลทั้งหมดให้มอดไหม้ แม้ใจของหลินเวยจะต่อต้าน แต่ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมกลับทรยศ มันตอบสนองสัมผัสของเขาราวกับรอเวลานี้มานานแสนนาน จนหลินเวย (แพรว) รู้สึกสับสนและพ่ายแพ้

น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงทางหางตา ซึมหายไปในหมอนใบโต

"คนสารเลว..." นางสบถในใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่สติของนางจะพร่าเลือนไปพร้อมกับพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำเข้ามาแทนที่

ในค่ำคืนนี้... นางไม่อาจหนีพ้นเงื้อมมือของมัจจุราชรูปงามผู้นี้ได้อีกแล้ว

"อื้อ..."

ฝ่ามือหยาบกร้านจากการจับดาบทำศึก เริ่มลูบไล้ไปตามผิวกายเนียนละเอียด ความร้อนระอุจากฝ่ามือเขาส่งผ่านเนื้อผ้าที่ขาดวิ่น ประทับตราจองจำไปทุกสัดส่วนที่เขาสัมผัส

"เจ้า... เป็นของข้า"

เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดใบหู พร้อมกับลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดซอกคอขาวผ่อง ขนอ่อนทั่วกายหลินเวยลุกชันด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัว

"ไม่! ปล่อยข้านะ..." หลินเวยพยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง "ท่านมันหน้าตัวเมีย! รังแกคนที่ไม่มีทางสู้!"

"ข้าไม่สน!"

เยว่เฉินคำรามต่ำ เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆ อีกแล้ว สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงเมื่อได้กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เย้ายวนยิ่งกว่ายาปลุกกำหนัดชนิดใด

เขาแทรกกายแกร่งเข้ามาอยู่กลางหว่างขาเรียว

"กรี๊ดดด! เจ็บ!"

หลินเวยหวีดร้องสุดเสียงเมื่อแก่นกายแกร่งที่ขยายตัวเต็มที่ รุกล้ำเข้ามาในช่องทางคับแคบที่แห้งผากและไม่เคยผ่านมือชาย ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนน้ำตาไหลพราก นางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาแน่นเพื่อระบายความเจ็บ

เยว่เฉินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงเยื่อบางๆ ที่ฉีกขาด

บริสุทธิ์?

ความสงสัยผุดขึ้นมาในห้วงความคิดที่พร่ามัว นางแต่งงานกับเขามาเป็นปี... ซ้ำยังมีข่าวลือหนาหูว่านางลักลอบคบชู้สู่ชายยามที่เขาไปออกรบมิใช่หรือ? นางยังบริสุทธิ์อยู่อีกหรือ? แต่ความสงสัยนั้นอยู่ได้ไม่นานเมื่อฤทธิ์ยาและสัญชาตญาณดิบเข้าครอบงำอีกครั้ง

เขาเริ่มขยับกาย... จากเนิบนาบเชื่องช้า ค่อยๆ ทวีความรุนแรงและเร่าร้อนขึ้นตามแรงปรารถนา

"ฮึก... คนเลว..."

หลินเวยกัดริมฝีปากจนห้อเลือด พยายามกลั้นเสียงครางที่น่าอับอาย สมองของ แพรว สั่งให้ขัดขืน สั่งให้เกลียดชังการกระทำอันป่าเถื่อนนี้ แต่ทว่า... ร่างกายของ หลินเวย กลับตอบสนองอย่างน่าละอาย

ความเจ็บปวดในตอนแรกเริ่มจางหาย ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามแปลกใหม่ที่นางไม่เคยพานพบ ไฟราคะที่เขาเป็นคนจุด เริ่มลามเลียไปทั่วร่างกายนางจนร้อนรุ่มไม่ต่างกัน