บทที่ 8

บทที่ 8 : กรงขัง

บรรยากาศภายในห้องหนังสือของ แม่ทัพเยว่เฉิน เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ

บุรุษหนุ่มในชุดลำลองสีเข้มตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษด้วยท่าทีเคร่งขรึม ราวกับว่าพายุอารมณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น ทว่า... ภายในใจของเขากลับปั่นป่วนยิ่งกว่าคลื่นลมในมหาสมุทร

เขาลอบมองไปที่ประตูห้องเป็นระยะ ‘นางต้องมา...’ เขาคิดในใจ ‘สตรีที่สูญเสียพรหมจรรย์ไปแล้ว ย่อมต้องวิ่งแล่นมาเรียกร้องความรับผิดชอบ ร้องห่มร้องไห้ขอให้เขารับเลี้ยงดู หรือยกย่องนางเป็นภรรยาเอกต่อไป’

ถึงแม้เขาจะเกลียดนางเพียงใด แต่หากเรื่องเมื่อคืนก่อให้เกิดสายเลือดของตระกูลเยว่ขึ้นมา เขาก็คงมิอาจปัดความรับผิดชอบได้ คงจำต้องเลี้ยงดูนางในฐานะมารดาของบุตร...

"ท่านแม่ทัพขอรับ!"

มู่เฟิง วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้ขานรับ "แย่แล้วขอรับ! ฮูหยิน... เอ้ย อดีตฮูหยิน กำลังขนของขึ้นรถม้า นางกำลังจะออกจากจวนเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"

เคร่ง!

พู่กันในมือเยว่เฉินหักสะบั้นเป็นสองท่อน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

"เจ้าว่ากระไรนะ!? นางจะไป?"

"ขอรับ! ขบวนรถม้าพร้อมเคลื่อนตัวแล้ว นางดูรีบร้อนมาก..."

ยังฟังไม่ทันจบประโยค ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มก็พุ่งทะยานออกจากห้องหนังสือราวกับลูกธนู ทิ้งให้มู่เฟิงยืนอ้าปากค้างอยู่เบื้องหลัง

ณ หน้าประตูจวนแม่ทัพ

หลินเวย ยืนกอดอกมองบ่าวไพร่ขนหีบสมบัติใบสุดท้ายขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หลินเวยสูดลมหายใจลึก ก้าวเท้าซ้ายจะเดินออกจากประตูจวนเพื่อสู่อิสรภาพ

หมับ!

แรงบีบมหาศาลคว้าเข้าที่ต้นแขนของนาง ก่อนที่โลกทั้งใบจะหมุนคว้าง

"ว้าย! ปล่อยนะ!"

หลินเวยหวีดร้องเมื่อตัวนางลอยหวือขึ้นจากพื้น ไปพาดอยู่บนบ่ากว้างของบุรุษร่างยักษ์ แม่ทัพเยว่เฉิน แบกนางราวกับแบกกระสอบข้าวสาร ใบหน้าถมึงทึงของเขาทำให้บ่าวไพร่ที่กำลังมุงดูต้องก้มหน้าหลบสายตากันจ้าละหวั่น

"ท่านแม่ทัพ! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ! ท่านเป็นบ้าอะไรของท่าน!" หลินเวยทุบหลังเขาดังปึกๆ

เยว่เฉินไม่ตอบโต้ เขาเดินดุ่มๆ กลับเข้าไปในจวน มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนพักส่วนตัวของเขาเอง ไม่ใช่เรือนของนาง!

ตุบ!

ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนอนหลังใหญ่ หลินเวยรีบตะเกียกตะกายหนีไปชิดหัวเตียง มองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว

"ท่านต้องการอะไรอีก! ใบหย่าข้าก็เซ็นแล้ว ข้าวของข้าก็ขนออกมาแล้ว ท่านจะมาขัดขวางข้าทำไม!"

เยว่เฉินยืนขวางทางหนี เขาหอบหายใจเล็กน้อย จ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่านยาก

"เจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น... จนกว่าข้าจะแน่ใจ"