บทที่ 1003 : ชดเชยความโกรธ!

หลังจากที่ไป๋เซียนเอ๋อกลายร่างสำเร็จและสามารถผ่านการลงทัณฑ์จากสวรรค์มาได้ หลิงหยุนได้ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ให้ไป๋เซียนเอ๋อดื่มน้ำลายมังกร เพราะต้องการให้นางขยันฝึกฝนวิชาในคัมภีร์ปีศาจเก้าดวงดาวแทน.. อีกทั้งน้ำลายมังกรก็คือสิ่งที่ได้มาจากร่างกายของมังกรแม้ว่าพลังชีวิตจากน้ำลายมังกรจะมีพลังมากมาย แต่ไป๋เซียนเอ๋อก็เป็นสุนัขจิ้งจอกเก้าหาง หลิงหยุนเกรงว่าหากให้นางดื่มมากจนเกินไป อาจส่งผลร้ายต่อนางได้ และนั่นจะยิ่งทำให้การฝึกฝนของไป๋เซียนเอ๋อล่าช้าไปโดยใช่เหตุ! เมื่อครั้งที่สามารถเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-7ได้ในขณะที่อยู่บนเกาะเตียวหยูนั้น และด้วยอานุภาพของพลังอมตะสีทองที่พวยพุ่งออกมาชั่วคราว ทำให้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนในครั้งนั้นมีอานุภาพเข้าขั้นสูงสุด เขาจึงรีบใช้โอกาสนั้นสำรวจดูสิ่งที่เกิดขึ้นภายในร่างกายของตนเอง.. หลิงหยุนสามารถมองเห็นภายในร่างกายของตนเองได้ราวกับส่องกล้องครั้งนั้นหลิงหยุนพบว่าจุดตันเถียนของตนเองมีลักษณะคล้ายไท่จี๋ (รูปแปดเหลี่ยมที่มีสัญลักษณ์หยิน-หยางรูปร่างคล้ายปลาอยู่ด้านใน) และตรงกลางระหว่างหยินและหยางนั้น ก็มีเส้นโค้งรูปมังกรสีทองคั่นไว้ อีกทั้งกระดูกสันหลังของเขานั้นก็ได้กลายเป็นสีทองด้วย.. สิ่งที่เห็นทำให้หลิงหยุนค่อนข้างงุนงงและตกใจเป็นอย่างมากเพราะแม้กระทั่งเมื่อครั้งอยู่ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่ หลิงหยุนก็ไม่เคยได้ยินว่าจะมีผู้ใดที่มีจุดตันเถียนอันน่าอัศจรรย์เยี่ยงนี้มาก่อน ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และไม่รู้ว่าสีทอง และเส้นโค้งรูปมังกรเหล่านั้น หมายถึงอะไร? และคืออะไรกันแน่? อีกทั้งไม่รู้มันว่าเกิดขึ้นมาได้อย่างไร? แต่หลิงหยุนก็คาดเดาเอาเองว่าเส้นโค้งรูปมังกรในจุดตันเถียนของเขานั้น น่าจะเกี่ยวข้องกับการที่เขาดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปมากจนเกินไป และด้วยเหตุนี้..หลิงหยุนจึงระมัดระวังอย่างมากกับการที่จะใช้น้ำลายมังกรกับการฝึกฝนของไป๋เซียนเอ๋อ มังกรเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลานุภาพอย่างมาก หลิงหยุนจึงเกรงว่าอาจจะเกิดปัญหากับสุนัขจิ้งจอกเก้าหางอย่างไป๋เซียนเอ๋อได้ แต่คืนนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างความเป็นความตาย!หากหลิงหยุนตัดสินใจที่จะประมือกับศัตรู เขาจำต้องมีคนที่สามารถไว้ใจได้ มาคอยช่วยปกป้องคุ้มครองคนในบ้านทุกๆคนแทนตนเอง และภารกิจที่สำคัญยิ่งเช่นนี้ ก็มีเพียงไป๋เซียนเอ๋อคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถทำได้.. มีเพียงต้องมอบหน้าที่นี้ให้กับไป๋เซียนนเอ๋อเท่านั้นหลิงหยุนจึงจะสามารถต่อสู้กับศัตรูได้โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง.. ไม่มีหนทางอื่นนอกจากนี้แล้ว..และในวันข้างหน้าหากเกิดปัญหาจากการดื่มน้ำลายมังกรกับไป๋เซียนเอ๋อ ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย หรือว่าการฝึกฝนของนางก็ตาม หลิงหยุนจะเป็นผู้ขับน้ำลายมังกรในร่างของไป๋เซียนเอ๋อออกด้วยตัวเอง.. เวลานี้หลังจากที่ไป๋เซียนเอ๋อได้ดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปไม่เพียงสภาพร่างกายของนางจะสามารถฟื้นฟูสู่สภาพสมบูรณ์สูงสุดแล้ว แต่พละกำลังของนางก็ฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว และอยู่ในสภาพพร้อมรับมือกับศัตรูอีกครั้งด้วย! แต่ถึงกระนั้น..หลิงหยุนก็ยังคงกังวลใจอยู่บ้างเล็กน้อย เขามองคู่ต่อสู้นิ่งก่อนจะหันไปสั่งพอลกับเจสเตอร์ผ่านทางจิต -พอล..เจสเตอร์.. พวกเจ้าทั้งสองกางปีกไว้ และคอยปกป้องคุ้มครองทุกคนให้ดี!– แต่ความจริงแล้ว..หลิงหยุนแทบไม่ต้องสั่งการอะไรกับแวมไพร์สองตนนี้เลย เพราะทั้งพอลกับเจสเตอร์ล้วนทำหน้าที่ของพวกมันอย่างดีที่สุด! “ขอรับเจ้านาย!” พอลกับเจสเตอร์ต่างก็ขานรับคำสั่งหลิงหยุนออกมาพร้อมกันทั้งคู่กระโดดออกไปยืนอยู่ด้านหน้าของทุกคน พร้อมกับสยายปีกใหญ่เกือบแปดเมตรของพวกมันออกล้อมร่างทุกคนไว้เป็นวงกลม และเวลานี้แวมไพร์ทั้งสองตนก็ใช้ร่าง และปีกของพวกมันเป็นเกราะกำบังขนาดใหญ่ให้กับหนิงหลิงยู่ และคนอื่นๆ ท่ามกลางความมืดร่างดำสูงใหญ่ของพอลกับเจสเตอร์ยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็ก และดวงตาสีม่วงของทั้งคู่นั้น ก็ทำให้พวกมันดูน่ากลัวไม่ต่างจากเทพเจ้าแห่งปีศาจ.. “น้าหญิง..ท่านไม่ต้องประมือกับพวกมัน! ท่านเข้าไปยืนอยู่ด้านในรวมกับทุกๆคน ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง หากข้าเพลี่ยงพล้ำเสียท่าให้กับศัตรู ท่านรีบพาทุกคนหนีออกไปจากที่นี่ ส่วนข้ากับเซียนเอ๋อจะทำหน้าที่ขัดขวางพวกมันไว้เอง!” หลิงหยุนไม่ประมาทคู่ต่อสู้และไม่กล้าที่จะประเมินศัตรูต่ำจนเกินไป เขาจึงต้องเตรียมพร้อมไว้ทั้งสองทางไม่ว่าจะชนะ หรือแพ้.. ฉินตงเฉี่วยรู้ดีว่าหากนางดื้อดึงที่จะลงไปต่อสู้ด้วย ก็รังแต่จะกลายเป็นภาระให้กับหลิงหยุนโดยใช่เหตุ อีกทั้งยังจะทำให้หลิงหยุนต้องกังวลใจอีกด้วย นางจึงพยักหน้า และบอกให้หลิงหยุนระมัดระวังตัว “ท่านคอยปกป้องคุ้มครองหลิงยู่ด้วย!” แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนนี้ในสายตาของหลิงหยุน หนิงหลิงยู่ก็ยังสำคัญกว่าผู้อื่นเสมอ! ฉินตงเฉี่วยฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มและตอบกลับไปว่า “ข้ายังต้องให้เจ้ากำชับเรื่องนี้อีกรึ”“เซียนเอ๋อ..เจ้าอยู่รวมกับน้าหญิงตรงนี้ ข้าจะเป็นฝ่ายประมือกับพวกมัน ส่วนเจ้าคอยคุ้มครองดูแลทุกคน!”ไป๋เซียนเอ๋อทำปากคว่ำพร้อมกับพูดออกมาอย่างไม่พอใจนัก“พี่หลิงหยุน.. ข้าอยากสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับท่าน!”หากจะพูดไปแล้ว..ไป๋เซียนเอ๋อนั้นก็เทียบเท่ากับเด็กสาวอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น หลิงหยุนเข้าใจดีว่าเวลานี้ไป๋เซียนเอ๋อกำลังคิดอะไร และรู้สึกเช่นใด เขาจึงตอบกลับยิ้มๆ“เซียนเอ๋อ..ข้าเก่งกว่าพวกมันมากนัก! แต่ระหวางที่ข้าสู้กับพวกมัน อาจมีบางคนแอบเข้ามาจู่โจมคนของเรา หรือไม่ก็ฉวยโอกาสหนีในระหว่างที่ข้าเผลอ..”“เพราะฉะนั้น..ไม่ว่าใครก็ตามที่จู่โจมเข้ามา เจ้ามีหน้าที่สังหารพวกมันทันที และหากใครคิดที่จะหนี เจ้าก็จัดการสังหารได้ทันทีเช่นกัน!”เรียกได้ว่าห้ามจู่โจม..แล้วก็ห้ามหนีด้วย!ไป๋เซียนเอ๋อพยักหน้าเข้าใจในแผนการของหลิงหยุนและไม่โต้เถียงอะไรอีก!…………….ทางด้านของโม่วู๋เตาที่ตอนนี้กำลังเวียนศรีษะอย่างมากนั้นก็คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ หลิงหยุนจะแกะเชือกที่พันตัวเองไว้ออกอย่างกะทันหันเช่นนั้น และกว่าจะรู้ตัว.. ร่างของโม่วู๋เตาก็ร่วงลงกระแทกกับพื้นแล้ว!ตุ้บ..โม่วู๋เตาตกลงในลักษณะก้นกบกระแทกกับพื้นดินอย่างแรงเขาทั้งเจ็บตัว แล้วก็ตกใจอย่างที่สุด!“หลิงหยุน..ข้าเกลียดเจ้า สักวันข้า – โม่วู๋เตาจะ..”โม่วู๋เตากำสมบัติของตนเองไว้ในมือแน่นส่วนมืออีกข้างก็ถือกระบี่ไม้ไว้ และดูเหมือนเขาจะเป็นห่วงสมบัติเหล่านั้นมาก..ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมา..โม่วู๋เตาก็ถึงกับนั่งนิ่งอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลง ก่อนจะร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ!“ห๊ะ!”“นี่..นี่มัน.. เหตุใดจึงมีซากศพเกลื่อนกลาดมากมายถึงเพียงนี้!”หลิงหยุนพาโม่วู๋เตาวิ่งมาด้วยความเร็วตลอดทางจนกระทั่งร่วงหล่นก้นกระแทกกับพื้น แต่โม่วู๋เตามัวแต่เวียนศรีษะ จึงยังไม่ทันได้สนใจสิ่งรอบตัว..แต่เวลานี้เขาเห็นทุกอย่างภายในบ้านอย่างชัดเจนแล้ว..มีคนตายมากมายซากศพกระจัดกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดอยู่เต็มสวนไปหมด บางศพก็แขนขาด บางศพก็ขาขาด บางศพก็แหลกเหลวไม่มีชิ้นดี เรียกได้ว่าแต่ละศพนั้นล้วนตายอย่างน่าเวทนา และสยดสยอง ทำให้ภายในบ้านหลังนี้ดูไม่ต่างจากขุมนรก!.ไอรีนโนเวล.ในฐานะที่เป็นศิษย์ของสำนักเหมาซานโม่วู๋เตาย่อมเคยพบเห็นศพมามากมายหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นศพเด็ก ศพผู้ใหญ่ หรือว่าศพคนชรา เขาเคยแม้แต่จัดการกับสิ่งโสโครกตามร่างกายของศพเหล่านั้นมาแล้วเช่นกัน แต่เขาก็ไม่เคยพบเห็นซากศพมากมายเหมือนเช่นครั้งนี้มาก่อน!โม่วู๋เตาตกใจจนแทบช็อค!เขายังคงนั่งนิ่งและหันศรีษะกลับไปกลับมาอยู่หลายครั้ง เพื่อสำรวจดูสิ่งที่เห็นรอบแล้วรอบเล่า..