บทที่ 1002 : ช่วยไป๋เซียนเอ๋อ!

หลิงหยุนวิ่งมาด้วยความเร็วสูงถึงแม้จะหยุดวิ่งแล้ว แต่ร่างของเขาก็ยังคงเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยแรงเฉื่อยอยู่ครู่หนึ่ง จนด้านหลังเกินเป็นเป็นทางยาวลึกขึ้นถึงสองเส้น.. โม่วู๋เตาไม่รู้ว่าหลังจากที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงขนาดนั้นจู่ๆ หลิงหยุนจะหยุดวิ่งเอาดื้อๆเช่นนี้ ทำให้คางของเขากระแทกเข้ากับไหล่ของหลิงหยุนอย่างแรง โม่วู๋เตารู้สึกไม่ต่างจากการกระแทกเข้ากับก้อนหินที่แข็ง และฟันที่อยู่ในปากแทบจะหักร่วงลงมา “จู่ๆหยุดกะทันหันทำไมกัน! ท่านบ้าไปแล้วหรือยังไง?” โม่วู๋เตาคางกระแทกเข้ากับไหล่ของหลิงหยุนอย่างแรงจนเห็นดาวเต็มไปหมดจึงได้แต่สะบัดศรีษะไปมาเพื่อให้ตนเองหายงงงวย พร้อมกับร้องตะโกนว่าหลิงหยุนเสียงดังที่หยุดกะทันหันโดยไม่บอกไม่กล่าว.. ความจริงแล้ว..จะตำหนิโม่วู๋เตาก็ไม่ถูกนัก เพราะในช่วงโค้งสุดท้ายก่อนที่จะถึงบ้านเลขที่-1 นั้น หลิงหยุนวิ่งด้วยความเร็วสูงอย่างบ้าคลั่ง จนยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้! ทันทีที่ได้ฟังคำทำนายของโม่วู๋เตาว่าที่บ้านเลขที่-1กำลังเกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือด และเอาเป็นเอาตายนั้น หลิงหยุนก็ไม่เสียเวลาพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว เขาจัดการเรียกยันต์เทวะเหินออกมาติดไว้ที่ขาทั้งสองข้างทันที ทำให้ความเร็วในการวิ่งของเขานั้นเพิ่มขึ้นจากเดิมอีกถึงสองเท่า! จากนั้น..หลิงหยุนก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางเขามังกรซึ่งเป็นจุดที่อยู่ใกล้กับบ้านเลขที่-1 มากที่สุด สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ยอดเขามังกรเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปเพื่อถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุดเท่านั้น! เพียงแค่ห้าก้าวกระโดดของหลิงหยุนเขาก็สามารถขึ้นไปถึงยอดเขามังกรได้แล้ว จากนั้นจึงวิ่งตรงไปยังผาพยัคฆ์ และจากผาพยัคฆ์ก็วิ่งไปด้วยความเร็วราวกับคนบ้า ก่อนจะกระโดดข้ามไปยังอีกฝั่งของทะเลสาบจิงฉู! ระหว่างที่กระโดดข้ามทะเละสาบจิงฉูนั้นหลิงหยุนกระโดดขึ้นไปกลางอากาศสูงกว่าสามร้อยเมตร ก่อนจะค่อยๆ ตกลงเป็นเส้นโค้งที่งดงามอยู่เหนือทะเลสาบจิงฉู และสามารถข้ามทะเลสาบที่กว้างกว่าหนึ่งกิโลเมตรไปยืนอยู่อีกฝั่งได้ในที่สุด! และเมื่อร่างของหลิงหยุนตกลงบนฝั่งของทะเลสาบอีกด้านนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว และเกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็ไม่คิดที่จะชะลอความเร็วเลยแม้แต่น้อย เขายังคงวิ่งตรงไปยังบ้านเลขที่-1 ด้วยความเร็วสูงเท่าเดิม.. โม่วู๋เตาได้แต่ร้องโวยวายไปตลอดทางและสาบานกับตัวเองว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งเดียว และครั้งสุดท้ายในชีวิตที่เขาจะทำอะไรบ้าๆ เช่นนี้! แฮก..แฮก.. หลังจากที่หลิงหยุนหยุดวิ่ง..เขาก็หายใจหอบรุนแรง แต่สีหน้ากลับไม่ได้ดูเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่มือทั้งสองข้างก็ทำการแกะเชือกที่ผูกร่างของโม่วู๋เตาไว้กับแผ่นหลังออกทันที แล้วร่างของโม่วู๋เตาก็หล่นตุ้บลงกระแทกกับพื้น และเป็นจังหวะเดียวกับที่ซือกงวู่จี๋ และคนอื่นๆ หันมามองหลิงหยุนพร้อมๆกัน หลังจากที่แกะร่างของโม่วู๋เตาออกไปแล้วหลิงหยุนก็รีบพุ่งตรงเข้าไปหาทุกคนทันที! “พี่หยุน!” “พี่ใหญ่!” “เจ้านาย!” เมื่อทุกคนเห็นหลิงหยุนกลับมาทั้งตี้เสี่ยวอู๋ ถังเมิ่ง เสี่ยวเม่ยหนิง หลินเมิ่งหาน และคนอื่นๆ ต่างก็ร้องเรียกหลิงหยุนออกมาด้วยความดีอกดีใจ และทุกคนต่างก็พากันวิ่งตรงเข้าไปหาหลิงหยุนทันทีเช่นกัน! หลิงหยุนกลับมาแล้ว!แต่เขาไม่ได้มาคนเดียว เพราะมีคนแปลกหน้าที่ทุกคนไม่รู้จักมากับหลิงหยุนด้วย! ทุกคนต่างก็คิดเหมือนกันว่า..คืนนี้ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้ หรือว่าชนะก็ไม่สำคัญแล้ว เพราะสำหรับทุกคนในบ้านนั้น เพียงแค่หลิงหยุนกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว! เพราะหลิงหยุนไม่เพียงเป็นสามีของหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่แต่ยังเป็นพี่ชายของหนิงหลิงยู่ เป็นลูกพี่ของตี้เสี่ยวอู๋กับถังเมิ่ง อีกทั้งยังเป็นเจ้านายของพอลกับเจสเตอร์ด้วย…หลิงหยุนมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับทุกคนภายในบ้านหลังนี้เขาไม่เพียงเป็นเสาหลักของบ้าน แต่ยังเปรียบเสมือนกับจิตใจของทุกๆคนด้วย!และในใจของทุกคนนั้นต่างก็คิดเหมือนกันว่าหลิงหยุนจะตายไม่ได้!และหลิงหยุนก็ไม่ทิ้งทุกคนไปอย่างที่ลั่นวาจาไว้จริงๆเขากลับในช่วงวินาทีที่อันตรายอย่างที่สุด และเป็นการกลับมาที่เร่งรีบมาก!“หนิงน้อย..ตกใจกลัวมากมั๊ย”หลิงหยุนยื่นมือออกไปโอบไหล่บอบบางของเสี่ยวเม่ยหนิงไว้อย่างอ่อนโยนจากนั้นก็รีบประคองหนิงน้อยเดินตรงเข้าไปหาไป๋เซียนเอ๋อ เขายิ้มกับให้ไป๋เซียนเอ๋อเป็นการขอโทษ..“พี่หลิงหยุน..ฉันไม่กลัวพวกมันหรอก! แล้วก็ไม่กลัวตายด้วย! แต่ฉันกลัว.. ฉันกลัวว่า..”เสี่ยวเม่ยหนิงยกกำปั้นเล็กๆขึ้นชกไปมากลางอากาศ พร้อมกับพรั่งพรูคำพูดออกมามากมาย ก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น และได้แต่คิดอยู่ในใจว่า‘แต่ฉันกลัวว่าพี่จะตายและจะไม่ได้พบกับพี่อีก..!’หลิงหยุนเห็นท่าทางเช่นนั้นจึงรีบยกมือขึ้นรวบกำปั้นเล็กๆของเสี่ยวเม่ยหนิงไว้ พร้อมกับลูบไล้นิ้วมือไปมาอย่างอ่อนโยน..ในมือของเสี่ยวเม่ยหนิงนั้นกำซองยาที่มีผงสีแดงอยู่ซองหนึ่ง!หลิงหยุนแทบไม่จำเป็นต้องถามก็รู้ว่ามันคือยาพิษชนิดร้ายแรง เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวเม่ยหนิงพร้อมที่จะยอมตายได้ในทันที…Aileen-novel.หลิงหยุนมองเสี่ยวเม่ยหนิงด้วยความสงสารจับใจจากนั้นจึงหันไปมองเกาเฉินเฉิน หลินเมิ่งหาน เหยาลู่ และคนอื่นๆ แล้วก็พบว่าในมือของทุกคนต่างก็มีห่อยาไม่ต่างจากของเสี่ยวเม่ยหนิง และในแววตาของทุกคนนั้นล้วนบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นในใจออกมาอย่างชัดเจน..ในเมื่อเป็นผู้หญิงของหลิงหยุนแล้วพวกนางต่างก็ไม่ต้องการตกไปอยู่ในกำมือของศัตรู!ในเวลานั้น..หลิงหยุนได้เดินไปถึงไป๋เซียนเอ๋อแล้ว แต่เขายังคงไม่นั่งลงในทันที และเหลือบมองไปทางเหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่กำลังเปล่าขลุ่ยอยู่..แทบไม่ต้องถาม..ซองยาพิษในมือของหญิงสาวทุกคนนั้น ล้วนแล้วแต่ได้มาจากเหมี่ยวเสี่ยวเหมาทั้งสิ้น และทุกคนยินดีที่จะฆ่าตัวตายพร้อมกัน!เหมี่ยวเสี่ยวเหมายังคงเป่าขลุ่ยไม่หยุดและเมื่อเห็นหลิงหยุนมาถึง เธอก็เพียงส่งยิ้มให้..หลิงหยุนพูดออกมาอย่างโมโห“เสร็จจากงานนี้เมื่อไหร่ ผมจะคิดบัญชีกับคุณ!”เหมี่ยวเสี่ยวเหมายิ้มให้กับหลิงหยุนพร้อมกับขยิบตาให้ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเป่าขลุ่ยต่ออย่างไม่สนใจ..“ไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว..เอามาให้ผม!”หลิงหยุนยื่นมือออกไปหยิบห่อยาพิษจากมือของเสี่ยวเม่ยหนิงเกาเฉินเฉิน หลินเมิ่งหาน เหยาลู่ และคนอื่นๆ จากนั้นจึงเรียกห่อยาทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่“เซียนเอ๋อ..เจ้าเป็นยังไงบ้าง”