บทที่ 1036 : หลงหวู่และหลงคุนหายตัวไป!

หลังจากที่แลกเปลี่ยนเบอร์โทรเพื่อความสะดวกในการติดต่อกันแล้วหลิงหยุนและทุกคนก็เตรียมตัวเดินทางกลับ.. เฉินเจี้ยนเตาและเฉียนหยูไห่เดินออกไปส่งและเฉินเจี้ยนเตาที่ดูเหมือนจะมึนๆเล็กน้อยด้วยฤทธิ์ของเหล้าเหมาไถจึงพูดขึ้นว่า “คุณหลิง..คุณถัง.. จะไม่เดินดูในตึกหน่อยเหรอครับ จากตึกนี้มองออกไปทิวทัศน์สวยงามมากเลยนะครับ..” หลิงหยุนร้องออกมาคล้ายกับเพิ่งนึกอะไรได้จึงหยุดเดินและหันไปทางโม่วู๋เตา “จริงสิ! โม่วู๋เตา.. เจ้ามีความรู้เรื่องฮวงจุ้ยดี เจ้าอยู่ที่นี่เดินสำรวจดูฮวงจุ้ยภายในตึกให้ข้าที ดูว่าต้องวางอะไรตรงใหนเพิ่ม หรือต้องปรับเปลี่ยนตรงใหนบ้าง” โม่วู๋เตาทำสีหน้าไม่พอใจนักและได้แต่คิดในใจว่า ‘ตอนกิน.. หน้าข้าเจ้ายังไม่มองด้วยซ้ำ ตอนนี้เพิ่งจะมานึกถึงข้า!’ เขาเหลือบมองหลิงหยุนพร้อมกับตอบเสียงห้วน“ได้ค่าจ้างหรือไม่” ถังเมิ่งหันไปมองด้วยความโมโหพร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง“อะไรกัน เมื่อครู่นายก็กินฟรี!” โม่วู๋เตาหันไปยิ้มให้ถังเมิ่งพร้อมกับตอบไปว่า“ทำงานก็ต้องมีค่าตอบแทน..ไม่เช่นนั้นข้าจะเก็บเงินไปแต่งภรรยาได้อย่างไรกันเล่า” ถังเมิ่งร้องถามออกมาอย่างประหลาดใจ“อะไรกัน! นี่นายเป็นนักบวชจริงหรือปลอมกันแน่? นักบวชที่ใหนคิดเรื่องแต่งเมียกันบ้าง?” ระหว่างนั้นเขาก็แกล้งยื่นมืออกไปเพื่อลูบศรีษะโม่วู๋เตาแต่โม่วู๋เตารีบเบี่ยงหลบพร้อมกับร้องตอบอย่างไม่พอใจนัก “ใครบอกเจ้าว่านักบวชมีภรรยาไม่ได้สมัยนี้หลวงจีนยังมีภรรยาได้เลย..” ทุกคนต่างก็ยืนมองโม่วู๋เตากับถังเมิ่งทะเลาะกันและในที่สุดหลิงหยุนก็ร้องตอบไปว่า “เอาล่ะ..เจ้าต้องการเท่าไหร่ก็ค่อยว่ากัน” โม่วู๋เตายิ้มพร้อมกับตอบไปว่า“แบบนี้ค่อยดูเป็นคนมีมโนธรรมขึ้นมาบ้าง!” ถังเมิ่งรีบสวนขึ้นมาทันที“ฉันให้แค่ห้าพันหยวน.. นายจะทำก็ทำ ไม่ทำก็ไม่ต้องทำ!” โม่วู๋เตาตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว“นี่ถังเมิ่ง.. ข้าทำนายชีวิตการแต่งงานของเจ้าได้นะ เจ้าอยากรู้หรือไม่” ถังเมิ่งร้องตะโกนออกมาทันที“ห๊ะ! นี่นายพูดจริงๆเหรอ?” เมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟท์แล้วหลิงหยุนจึงหันไปพูดกับถังเมิ่งว่า “ถังเมิ่ง.. บ่ายนี้ถ้านายไม่มีธุระที่ใหน ก็อยู่คุยเรื่องงานกับผู้จัดการสองคนที่นี่..” “พี่หยุน..บ่ายนี้มีเรื่องสำคัญต้องไปทำเหรอ” ถังเมิ่งนั้นรู้จักหลิงหยุนดีกว่าใครเพียงแค่ฟังจากน้ำเสียงของเขา ถังเมิ่งก็รู้ว่าบ่ายนี้หลิงหยุนคงต้องการไปที่ใหนสักแห่ง “อืมม..ฉันจะไปแก๊งมังกรเขียว แล้วก็จะเข้าไปพบลุงหลงด้วย!” หลิงหยุนตอบถังเมิ่งไปโดยไม่คิดที่จะปิดบังแต่ดวงตาของเขาปรากฏร่องรอยบางอย่างขึ้นมาวูบหนึ่ง ซึ่งแม้แต่ถังเมิ่งเองก็ไม่ทันสังเกตเห็น.. เมื่อได้ยินคำว่า‘แก๊งมังกรเขียว’ เฉินเจี้ยนเตา และเฉียนหยูไห่ต่างก็หันไปมองหน้ากันทันที.. ทุกคนเดินไปส่งหลิงหยุนถึงที่จอดรถก่อนที่จะขึ้นรถไป หลิงหยุนได้หันไปพูดกับเฉินเจี้ยนเตา และเฉียนหยูไห่ว่า “ทุกอย่างที่นี่ให้ประธานถังเป็นผู้ตัดสินใจได้เลย!” “ครับคุณหลิง!” …………. ศูนย์บัญชาการของแก๊งมังกรเขียวตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองจิงฉูแม้ว่าจะอยู่ใกล้กับภูเขา แต่ก็อยู่ชานเมือง และแม้จะมิดชิด แต่ก็ไม่ห่างไกลนัก.. ด้านหน้าประตูทางเข้าที่ใหญ่โตนั้นมีสิงโตหินซึ่งแกะสลักจากหินขนาดใหญ่อยู่คู่หนึ่งตั้งอยู่ ทั้งฟันและกรงเล็บของมันนั้นดูราวกับมีชีวิตจริงๆ ทั้งตี้เสี่ยวอู๋ถังเมิ่ง แล้วก็อาปิงซึ่งเป็นหัวหน้าคนใหม่ของแก๊งมังกรเขียว ต่างก็เคยมาที่นี่กันหมดแล้ว มีเพียงหลิงหยุนเท่านั้นที่เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก.. ทันทีที่รถMercedes-Benz สีดำจอดเทียบหน้าประตู หลิงหยุนก็เปิดประตูเดินลงจากรถทันที “พี่หยุน!” อาปิงซึ่งมายืนรออยู่ที่หน้าประตูร้องเรียกหลิงหยุนทันทีที่เห็นเขาก้าวเท้าลงมาจากรถ..หลิงหยุนมาที่ศูนย์บัญชาการของแก๊งมังกรเขียวในครั้งนี้ไม่ได้มาเพื่อพบปะกับพี่น้องคนอื่นๆ แต่ตั้งใจมาหาอาปิงโดยเฉพาะ จึงได้สั่งให้ตี้เสี่ยวอู๋โทรเรียกอาปิงให้มารอพบ..“พี่หยุน!”“ลูกพี่!”“หัวหน้า!”สมาชิกที่เดินตามหลังอาปิงมานั้นได้เอ่ยทักทายหลิงหยุนตามความเคยชินของตนเอง..“โอ้โห..อาปิงนี่นายทำอะไร จู่ๆ ทำไมถึงได้มีคนใหญ่คนโตติดตามมาด้วยมากมายแบบนี้?”ทันทีที่หลิงหยุนเดินลงจากรถเขาก็เห็นคนที่ตามหลังอาปิงมา ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นคนที่เขาคุ้นหน้าทั้งสิ้นหนึ่งในนั้นก็คือเตาหยงส่วนอีกคนก็คือกงหงกวนที่เปิดบ่อนคาสิโน.. ส่วนอีกสองคนเป็นบอดี้การ์ดของอาปิงซึ่งหลิงหยุนเป็นผู้ส่งมา – หลี่ยี่กับเจียวเฟย!“พี่หยุน..พี่คือหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวตัวจริง พี่มาสำนักงานใหญ่เป็นครั้งแรก ฉันจะไม่เรียกพี่น้องมารอต้อนรับพี่ได้ยังไงกัน!”หลิงหยุนตอบยิ้มๆ“นายทำแบบนี้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ!”แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็แอบคิดในใจว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขามาเยี่ยมเยียนที่นี่ก่อนจะจากไป..ตี้เสี่ยวอู๋ตามเข้ามาแต่เพราะเขาเองเคยเป็นหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวมาก่อน ทุกคนจึงจดจำเขาได้ดี และทุกคนต่างก็เรียกตี้เสี่ยวอู๋ว่าพี่อู๋..“พี่หยุน..พี่น้องทุกคนคอยพี่อยู่ด้านในแล้ว!”อาปิงกระซิบบอกหลิงหยุนและเมื่อหลิงหยุนเปิดประตูเดินเข้าไปด้านใน ทุกคนต่างก็เดินตามหลิงหยุนเข้าไปทันที“ท่านหัวหน้าใหญ่!”ทันทีที่หลิงหยุนเปิดประตูเข้าไป..ก็พบว่ามีสมาชิกของแก๊งมังกรเขียวที่สวมชุดสีดำยืนรวมตัวกันอยู่ในสวน ทุกคนต่างก็ร้องทักทายหลิงหยุนออกมาพร้อมกัน..หลิงหยุนได้แต่แอบคิดในใจว่า‘เปิดตัวราวกับหนังเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ที่ข้าเคยดูเลย!’“พี่หยุน..สมาชิกระดับสูงของแก๊งมังกรเขียวมารวมตัวอยู่ที่นี่เกือบหมดแล้ว..”ภายในแก๊งมังกรเขียวนั้นแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ๆซึ่งก็คือโถงมนุษย์ โถงลงทัณฑ์ และโถงมังกร..โถงมนุษย์นั้นยังแยกย่อยเป็นห้องเมตตาและห้องปัญญา ส่วนโถงมังกรนั้นแยกย่อยเป็นห้องพิรุณและห้องวชิระ ในขณะที่โถงลงทัณฑ์นั่นแยกย่อยอีกถึงสิบห้องด้วยเหตุนี้..ภายในสวนด้านหน้าจึงมีสมาชิกระดับสูงอยู่กว่าห้าสิบคน!หลิงหยุนก้าวเดินเข้าไปอย่างสง่างามและองอาจ ต่อหน้าแวมไพร์หลายร้อยตนยังทำให้เขาหวาดกลัวไม่ได้ ดังนั้นจำนวนคนที่อยู่ตรงหน้าจึงไม่มีอิทธิพลใดๆต่อเขาเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งคนเหล่านี้ก็ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นพี่น้องในแก๊งมังกรเขียวทั้งสิ้น..หลังจากที่เห็นหลิงหยุนยืนนิ่งไม่พูดไม่จาเช่นนั้นอาปิงจึงได้แต่หันไปมองตี้เสี่ยวอู๋พร้อมกับจ้องตาเขาแทนคำถาม ตี้เสี่ยวอู๋จึงพูดขึ้นว่า“เชิญพี่น้องทุกท่านเข้าไปด้านในก่อน..”ตี้เสี่ยวอู๋รู้ดีว่าการที่หลิงหยุนมาที่นี่ในวันนี้เขาไม่ได้มาในฐานะหัวหน้าใหญ่ของแก๊งมังกรเขียว แต่เขามาที่นี่เพื่อจัดการบางสิ่งบางอย่าง..และถึงแม้วันนี้อากาศจะค่อนข้างร้อนอบอ้าวแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดอาปิงจึงรู้สึกหนาว และเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งแผ่นหลัง..หลิงหยุนก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในอาคารของศูนย์บัญชาการพร้อมกับร้องบอกสมาชิกทุกคนว่า“วันนี้ผมไม่ได้มาในฐานะของหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวและเรื่องที่จะพูดคุยกับอาปิงก็ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องของแก๊งมังกรเขียว เพราะฉะนั้นของให้ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว..”สมาชิกทุกคนเมื่อได้ยินคำพูดของหลิงหยุนก็ถึงกับมีสีหน้าผิดหวังอาปิงจึงได้ขอให้ทุกคนไปรอในห้องกำยานจนกว่าเขาจะคุยธุระกับหลิงหยุนเรียบร้อยระหว่างที่นั่งรออาปิงอยู่บนโซฟานั้นหลิงหยุนได้แต่ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ และคิดว่าตนเองนั้นเลือกคนไม่ผิดจริงๆ ภายในแก๊งมังกรเขียวต่างก็มีการแข่งขันกัน อาปิงเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบเก้าปีเท่านั้น แต่กลับสามารถดูแลแก๊งมังกรเขียวที่ใหญ่โตได้ แม้ว่าบางครั้งจะมีตี้เสี่ยวอู๋กับถังเมิ่งช่วยบ้างก็ตาม แต่ก็นับว่าเขาทำหน้าที่ได้ไม่เลวเลยทีเดียว!“ฉันได้ยินจากถังเมิ่งว่า..แถวชานเมืองเริ่มมีปัญหาบ้างใช่มั๊ย”อาปิงรีบตอบกลับไปทันที“พี่หยุน.. ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว!”“เยี่ยม..”