บทที่ 1037 : ขยายฐานกำลัง!

“นายอยู่ทางนี้ก็แอบสืบหาเบาะแสเรื่องนี้อย่างเงียบๆอย่ากระโตกกระตาก เข้าใจที่ฉันพูดมั๊ย” หลิงหยุนย้ำกับอาปิง นั่นเพราะจิงฉูเปรียบเสมือนฐานที่มั่นของหลิงหยุนแต่อีกฝ่ายกลับสามารถบุกมาจับตัวหลงคุนกับลูกสาวจากพื้นที่ในการครอบครองของเขาไปได้เช่นนี้ ย่อมหมายความว่าฝ่ายนั้นต้องแข็งแกร่งและมีอำนาจไม่ธรรมดาเช่นกัน.. หลิงหยุนเชื่อว่าอีกฝ่ายคงต้องทิ้งคนของตนเองไว้ที่จิงฉูจำนวนหนึ่งเพื่อให้คอยเป็นหูเป็นตา และหากแก๊งมังกรเขียวออกตามหาตัวของสองพ่อลูกอย่างเอิกเกริกเมื่อใด คนเหล่านั้นก็ต้องรายงานกลับไปที่ต้นทางทันที.. อีกอย่าง..เวลานี้จิงฉูก็เพิ่งกลับสู่ความสงบได้ไม่นาน หลิงหยุนจึงไม่ต้องการสร้างความสั่นสะเทือนใดๆขึ้นมาอีก และหลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดน่ากลัวจนหลิงหยุนได้รับบาดเจ็บสาหัสในคืนนั้นเขาก็ได้ทำให้ทุกคนเป็นห่วง และตกใจอย่างมากแล้ว เขาจึงไม่สามารถปล่อยให้เรื่องบั่นทอนจิตใจเช่นนี้เกิดขึ้นกับทุกคนได้อีก.. ไม่เช่นนั้น..หลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมา และจับสังเกตถึงความผิดปกติเกี่ยวกับหลงหวู่ได้แล้ว เขาก็คงไม่รอมาถึงวันนี้เพื่อมาสอบถามกับอาปิงด้วยตัวเอง เขาคงจะสั่งให้ถังเมิ่งหรือตี้เสี่ยวอู๋ส่งคนไปดูที่บ้านหลงคุนนานแล้ว.. อาปิงตอบรับคำสั่งด้วยเสียงที่ดังฟังชัด“พี่หยุน.. ฉันจะจัดการส่งพี่น้องที่เก่งที่สุด ไปแอบสืบเรื่องนี้อย่างเงียบๆ” “ดีมาก!” จากนั้นหลิงหยุนก็เตรียมตัวที่จะกลับเพื่อไปสำรวจดูที่บ้านของหลงคุนด้วยตัวเอง แต่ระหว่างนั้นสีหน้าท่าทางของอาปิงกับดูระล้าระลัง.. หลิงหยุนก้าวเท้าออกไปนอกห้องได้เพียงสองสามก้าวจึงหันมาถามอาปิงว่า “ตอนนี้พี่น้องทั้งหมดยังอยู่ที่ห้องกำยานใช่มั๊ย” อาปิงพยักหน้าหงึกๆอย่างดีอกดีใจ.. ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่หลิงหยุนมาที่ศูนย์บัญชาการของแก๊งมังกรเขียวและนี่ก็เป็นครั้งแรกที่อาปิงได้รวบรวมสมาชิกระดับสูงของโถงต่างๆมารวมตัวกันที่นี่ และหากหลิงหยุนกลับไปโดยที่ไม่กล่าวอะไรกับทุกคนเลยแม้แต่น้อย อาปิงก็คงจะต้องรู้สึกเสียหน้าอย่างมาก.. อีกทั้งพี่น้องในแก๊งมังกรเขียวจะมองเขาเช่นไรและคิดกับหลิงหยุนอย่างไร “ฉันจะไปคุยกับพวกเขาเสียหน่อย!” อาปิงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและรีบพุ่งไปหาหลิงหยุน พร้อมกับร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ “พี่หยุน..ฉันจะพาพี่ไปห้องกำยานเอง!” …………… อาคารศูนย์บัญชาการของแก๊งมังกรเขียวนั้นค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพราะมีกำแพงสูงล้อมรอบอาคารสามชั้นที่อยู่ด้านในไว้อย่างมิดชิด ทำให้เป็นอิสระจากสายตาของผู้คนด้านนอก นอกเหนือจากอาคารสามชั้นซึ่งหันหน้าไปทางทิศใต้แล้ว ก็ยังมีสวนขนาดใหญ่อยู่ทางด้านตะวันตกอีกด้วย.. ภายในสวนก็จะมีอาคารหลังเล็กแยกออกมาจากอาคารใหญ่สามชั้นและที่นี่ก็คือ ‘ห้องกำยาน’ ของแก๊งมังกรเขียวนั่นเอง ห้องนี้จะเปิดใช้ก็ต่อเมื่อมีพิธีสำคัญๆ ของแก๊งมังกรเขียวเท่านั้น..“ห้องกำยานนี้ถือเป็นห้องของหัวหน้าใหญ่และจะมีพี่น้องจากโถงมนุษย์เป็นผู้รับผิดชอบดูแลอยู่..”อาปิงอธิบายให้หลิงหยุนฟังขณะเดินนำไปยังห้องกำยาน..หลิงหยุนพยักหน้ารับรู้และไม่นานทั้งหมดก็มาถึงหน้าทางเข้าสวนซึ่งเปิดประตูกว้างรออยู่ หลิงหยุนมองเลยเข้าไปในห้องกำยาน และพบว่าภายในมีรูปปั้นเทพเจ้ากวนอูขนาดหนึ่งเมตรตั้งอยู่ มือข้างหนึ่งถือดาบใหญ่ที่มีรูปมังกรเขียวพันรอบดาบ ดูช่างมีพลังอำนาจยิ่งนัก..“หัวหน้าใหญ่มาแล้ว..”ทันทีที่เดินไปถึงหน้าประตู..ตี้เสี่ยวอู๋ก็ร้องตะโกนออกมาทันที แม้เสียงของเขาจะไม่ดังมากนัก แต่ก็มีพลังราวกับเสียงฟ้าผ่า และกลบเสียงพูดคุยภายในห้องกำยานได้หมด..หลิงหยุนเดินตรงเข้าไปด้านในและพบว่าภายในสวนเล็กๆนั้น ยังมีรูปปั้นมังกรเขียวลำตัวยาวห้าเมตรสองตัวตั้งอยู่ ทั้งกรงเล็บ และเขี้ยวที่แหลมคมนั้นดูเสมือนกับมีชีวิตจนน่าตกใจ…หลิงหยุนได้แต่นึกชื่นชมอยู่ในใจเงียบๆ‘ลุงหลงนี่มีอะไรน่าสนใจมากทีเดียว!’“หัวหน้าใหญ่มาแล้ว!”สมาชิกทุกคนซึ่งอยู่ภายในสวนต่างก็นั่งลงคุกเข่าข้างหนึ่งไว้บนพื้น ส่วนอีกข้างชันขึ้นเมื่อเห็นหลิงหยุนก้าวเข้ามาพร้อมกับอาปิง และตี้เสี่ยวอู๋..ทั้งหลิงหยุนตี้เสี่ยวอู๋ แล้วก็อาปิง ต่างก็นับว่าเป็นหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวทั้งสิ้น ทุกคนในห้องจึงต้องคุกเข่าลงหนึ่งข้างตามธรรมเนียมของแก๊งมังกรเขียว และในเมื่อเป็นธรรมเนียม.. หลิงหยุนก็ไม่จำเป็นต้องถ่อมตน เขารับการคาราวะจากทุกคน และเดินตรงเข้าห้องกำยานไปทันที..หลิงหยุนหยุดยืนอยู่หน้ารูปปั้นเทพเจ้ากวนอูพร้อมกับจ้องมองด้วยแววตาที่ตื่นเต้น ก่อนจะพูดขึ้นว่า..“จุดธูปได้!”อาปิงจัดการจุดธูปสามดอกและส่งให้หลิงหยุนด้วยตัวเอง หลังจากหลิงหยุนทำการสักการะเทพเจ้ากวนอูเรียบร้อยแล้วแล้ว อาปิงจึงได้ประกาศว่า..“ทำการสักการะท่านเทพเจ้ากวนอู..”สิ้นเสียงประกาศของอาปิงนอกเหนือจากหลิงหยุนแล้ว ทั้งอาปิง ตี้เสี่ยวอู๋ และคนอื่นๆ ต่างก็คุกเข่าลงทำการสักการะรูปปั้นเทพเจ้ากวนอูอย่างพร้อมเพรียงกัน..หลังจากที่ทำการสักการะรูปปั้นเทพเจ้ากวนอูเรียบร้อยแล้วหลิงหยุนก็เดินไปนั่งบนเก้าอี้ของหัวหน้าซึ่งหันหน้าออกไปทางประตูห้องกำยาน..“ทุกคนลุกขึ้นและนั่งประจำที่ได้!”.Aileen-novel.ด้านหน้าหลิงหยุน..มีเก้าอี้ตั้งเรียงกันอยู่สองแถว แถวละเก้าตัว ทุกคนต่างก็ลุกขึ้น และเดินไปนั่งตามตำแหน่งของตนเอง..และผู้ที่นั่งติดกับหลิงหยุนแน่นอนว่าต้องเป็นตี้เสี่ยวอู๋กับอาปิง ตามมาด้วยหัวหน้าใหญ่ของโถงมังกร โถงมนุษย์ และโถงลงทัณฑ์ แล้วจึงตามมาด้วยหัวหน้าจากห้องต่างๆในแต่ละโถง