บทที่ 1038 : สำรวจบ้านตระกูลหลง!

“ขอบคุณท่านหัวหน้าใหญ่..” หลังจากเสร็จภารกิจแล้วหลิงหยุนก็เดินออกจากศูนย์บัญชาการของแก๊งมังกรเขียวไป สมาชิกที่อยู่ด้านหลังต่างก็พากันยืนโค้งคำนับทำการคาราวะหลิงหยุนด้วยความเคารพศรัทธา.. “อาปิง..การดูแลคนหมู่มากต้องมีทั้งให้รางวัลและทำโทษ นายได้ยินคำพูดที่ว่าไม่มีผลประโยชน์ ย่อมไม่มีผลงานบ้างมั๊ย หากนายไม่ให้ผลประโยชน์กับพวกเขา ใครบ้างจะยินดีทำงานแบบมอบกายถวายชีวิตให้กับนาย?” ระหว่างที่หลิงหยุนก้าวขึ้นไปนั่งบนรถนั้นก็ได้กระซิบบอกอาปิงเสียงเบา.. อาปิงเพียงแค่ยิ้มและได้แต่คิดว่า.. ‘ฉันเข้าใจที่พี่พูด แต่จะให้ฉันเอาเงินมากมายจากใหนมาให้รางวัลพี่น้องเล่า.. ในเมื่อเงินทั้งหมดในบัญชีของแก๊งมังกรเขียว ก็ล้วนแล้วแต่เป็นเงินของพี่ทั้งนั้น..’ “พี่หยุน..ฉันจะตามพี่ไปบ้านลุงหลงด้วย!” หลิงหยุนรีบโบกมือห้ามพร้อมกับสั่งว่า“ไม่ต้อง.. นายไปทำงานที่ฉันสั่ง อย่าลืมโทรคุยรายละเอียดกับถังเมิ่งด้วยล่ะ..” “อาปิง..ไว้เจอกัน” ตี้เสี่ยวอู๋ร้องบอกอาปิงแล้วจึงขับรถออกไปจากศูนย์บัญชาการของแก๊งมังกรเขียวทันที …………. บ้านของหลงคุนอยู่ห่างจากศูนย์บัญชาการของแก๊งมังกรเขียวไปราวสี่กิโลเมตรพื้นที่โดยรอบเป็นภูเขา และสถานที่แห่งนี้หลงคุนก็เป็นผู้เลือกด้วยตัวเอง.. ตี้เสี่ยวอู๋ขับไปไม่นานรถก็ไปจอดอยู่หน้าบ้านตระกูลหลง.. ทั้งคู่ก้าวลงจากรถทันทีหลิงหยุนกวาดสายตาสำรวจดูโดยรอบ และพบว่าที่ประตูรั้วนั้นใส่กลอนไว้แน่นหนา ถึงแม้จะคาดการมาล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อพบว่าประตูรั้วปิดสนิทเช่นนี้ หลิงหยุนก็อดที่จะใจหายไม่ได้.. “พี่หยุน..ลองกดกริ่งดูดีมั๊ย” “จะต้องกดกริ่งหาสวรรค์วิมานอะไรอีกกระโดดข้ามกำแพงเข้าไปดูด้านในเลย!” ตี้เสี่ยวอู๋หันไปมองหลิงหยุนทันทีและได้แต่คิดในใจว่าด้วยสภาพของหลิงหยุนเวลานี้ จะสามารถกระโดดข้ามกำแพงได้อย่างนั้นหรือ หลิงหยุนเห็นสายตาของตี้เสี่ยวอู๋ก็ถึงกับกรอกตาไปมาและพูดขึ้นว่า “นี่.. ไม่เคยได้ยินสุภาษิตที่ว่าไม้ล้มอย่าข้ามบ้างหรือยังไง” จากนั้น..หลิงหยุนก็กระโดดพร้อมกับหมุนตัวข้ามกำแพงบ้านเข้าไปในสวน.. ตี้เสี่ยวอู๋รีบกระโดดตามหลังเข้าไปทันทีและพบว่าหลิงหยุนอยู่ในสภาพกำลังคุกเข่าลงกับพื้น และกำลังใช้แขนข้างหนึ่งพยุงตัวไว้ หลิงหยุนกระแอมเบาๆก่อนจะพูดแก้เก้อว่า “ฉันกำลังสำรวจดูตามพื้นว่า มีร่องรอยอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง..” จากนั้นหลิงหยุนก็แสร้งทำเป็นก้มหาอะไรบนพื้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ตี้เสี่ยวอู๋กลั้นหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า“พี่หยุน.. ไม่ต้องฝืนร่างกายหรอกน่า รับรองว่าฉันไม่หัวเราะเยาะพี่แน่.. ฮ่า.. ฮ่า..” “นี่..ฉันว่านายคงจะครั่นเนื้อครั่นตัวมากสินะ!” หลิงหยุนพูดพร้อมกับยกเท้าขึ้นถีบใส่ตี้เสี่ยวอู๋ ตี้เสี่ยวอู๋ไม่หลบแต่กลับถามขึ้นด้วยความห่วงใย “พี่หยุน.. ไม่มีแนวโน้มว่าจะดีขึ้นบ้างเลยเหรอ” หลิงหยุนจัดการเทโอสถหยางที่พกติดตัวออกมาอีกสองสามเม็ดแล้วโยนเข้าปากทันที จากนั้นจึงตอบตี้เสี่ยวอู๋กลับไปว่า “ครั้งนี้นับว่าหนักหนามากทีเดียวแต่ก็ค่อยๆฟื้นตัวกลับมาได้มากแล้วล่ะ!” หลายวันที่หลิงหยุนพยายามฝึกวิชาดาราคุ้มกายนั้นนับว่าไม่เสียเปล่าเพราะร่างกายของเขาสามารถฟื้นตัวได้เร็วมากจนเกือบจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เพียงแต่จุดตันเถียน เส้นลมปราณ และจุดฝังเข็มต่างๆของเขานั้น กลับดูเหมือนว่าจะยังไม่มีอะไรดีขึ้นเลย..วิชาดาราคุ้มกายนั้นส่งผลเฉพาะกับส่วนที่เป็นร่างกายไม่ว่าจะเป็นผิวหนัง กล้ามเนื้อ กระดูก หลอดเลือด และอวัยวะภายในต่างๆเท่านั้น แต่ไม่ส่งผลใดๆกับจุดตันเถียน เส้นลมปราณ จุดฝังเข็ม หรือจิตหยั่งรู้ของเขาเลยแม้แต่น้อย..ส่วนในเรื่องของกำลังจิตนั้นแน่นอนว่าจิตใจย่อมเชื่อมโยงกับกาย เมื่อร่างกายดีขึ้น จิตใจก็แข็งแกร่งขึ้น แต่สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ หลิงหยุนหมั่นกำศิลากลั่นวิญญาณอยู่ตลอดเวลา..และที่หลิงหยุนสามารถวิเคราะห์สาเหตุการหายตัวไปของหลงคุนกับหลงหวู่ได้นั้นส่วนหนึ่งก็เพราะความทรงจำและจิตใจของเขาค่อยๆฟื้นกำลังคืนมา ทำให้สามารถคิดอ่านได้คล่องแคล่วชัดเจนมากขึ้น..หลิงหยุนเชื่อว่าวันหนึ่งเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแม้เรื่องการรักษาตัวจะเป็นเรื่องด่วน แต่ก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป หลิงหยุนจึงต้องใช้ชีวิตอยู่ราวกับคนที่เป็นอัมพฤกษ์เช่นนี้ไปก่อน”“ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด..แล้วก็ไม่พบร่องรอยการต่อสู้ภายในสวนด้วย.”“หรือว่าลุงหลงกับหลงหวู่จะถูกนำตัวไปโดยที่ไม่มีการขัดขืนงั้นรึไม่สิ.. อย่างน้อยก็ต้องทิ้งร่องรอย หรือเบาะแสอะไรไว้บ้าง?”หลิงหยุนไม่รอช้า..เขาวิ่งตรงไปที่ประตูบ้านพร้อมกับสั่งตี้เสี่ยวอู๋ว่า “เปิดประตู..”ตี้เสี่ยวอู๋ไม่รอช้า..เขาเอื้อมฝ่ามือออกไปคว้าแม่กุญแจบิดคลายล็อคทันที และเมื่อประตูเปิดออก หลิงหยุนก็ยังไม่รีบร้อนที่จะเดินเข้าไปด้านในทันที เขาจัดการใช้สายตามองสำรวจภายในห้องนั่งเล่นก่อน..ไม่มีคราบเลือดแม้แต่น้อย..ในที่สุดหลิงหยุนก็ไม่พบสิ่งที่เขากังวลใจ จึงได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก.ไอรีนโนเวล.ตราบใดที่อีกฝ่ายยังมีลมหายใจหลิงหยุนก็ย่อมมีหนทางที่จะช่วยเหลือ..“เข้าไปดูด้านในกันดีกว่า..”หลิงหยุนเดินสำรวจรอบห้องรับแขกห้องครัว และห้องนอนของหลงคุนกับลูกสาว..“ไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย..”หลิงหยุนพึมพำออกมาหลังจากที่สำรวจอย่างละเอียดแล้วระหว่างนั้น..หลิงหยุนก็สังเกตเห็นว่าภายในห้องนั่งเล่นของหลงคุนนั้น มีภาพเขียนรูปมังกรสีเขียวตัวหนึ่ง ร่างของมังกรซ่อนอยู่ในก้อนเมฆ ดวงตาขคู่นั้นของมันดูราวกับมีชีวิตจริงๆ และคล้ายกับว่ากำลังจ้องมองพวกเขาสองคนอยู่..ส่วนที่ยากที่สุดในการวาดภาพมังกรนั้นก็คือดวงตา..และภาพมังกรที่อยู่ภายในห้องนั่งเล่นเวลานี้ก็ดูราวกับมีชีวิตอย่างน่าอัศจรรย์หลิงหยุนได้แต่ครุ่นคิดไปมา..‘หลงคุนหลงหวู่ แก๊งมังกรเขียว หยกมังกร รูปปั้นมังกรเขียว.. ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นมังกรทั้งสิ้น เหตุใดลุงหลงจึงได้หลงไหลมังกรมากเช่นนี้นะ’‘หรือเป็นเพราะลุงหลงแซ่หลง..ซึ่งคำว่า ‘หลง’ ก็แปลว่ามังกร..’‘แต่เดี๋ยว..แซ่หลงงั้นรึ’จู่ๆดวงตาของหลิงหยุนก็เป็นประกายขึ้นมา ‘ตระกูลหลงงั้นรึ’หลงคุนนั้นแซ่หลง..และยังเป็นยอดฝีมือในขั้นโฮ่วเทีน-7!แม้ว่าในประเทศจีนจะมีคนแซ่หลงอยู่มากมายแต่ยอดฝีมือแซ่หลงในยุทธภพคงไม่ได้มีมากนัก!“เสี่ยวอู๋..ไม่ต้องสำรวจต่อแล้ว รีบไปกันดีกว่า!”หลังจากที่คล้ายกับคิดอะไรได้หลิงหยุนก็รีบหันหลังเดินกลับออกไปทันที..หลิงหยุนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเขาสามารถสอบถามเรื่องของตระกูลหลงเมื่อสิบแปดปีที่แล้วได้จากท่านปู่ และหลิงหยุนก็ต้องการรู้ด้วยว่าปู่ของเขานั้นจะรู้จักหลงคุนหรือไม่ตี้เสี่ยวอู๋ร้องถามออกมาอย่างงุนงง“พี่หยุน.. ไม่สำรวจต่อแล้วเหรอ”หลิงหยุนส่ายหน้า“อืมม.. ไม่จำเป็นต้องสำรวจต่อแล้วล่ะ ฉันแค่ต้องการมั่นใจว่าทั้งคู่หายตัวไปจริงๆ”