บทที่ 1039 : ความสามารถในการบังคับควบคุมน้ำ!

ฉินตงเฉี่วยหนิงหลิงยู่ ไป๋เซียนเอ๋อ เกาเฉินเฉิน และเสี่ยวเม่ยหนิง ต่างก็พากันวิ่งกรูกันออกมานอกบ้าน.. “อะไรกัน!ผมไม่ใช่แขกสักหน่อย ไม่เห็นต้องพากันออกมาต้อนรับกันเอิกเกริกแบบนี้เลย..” หญิงสาวแต่ละคนถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อเห็นฉินตงเฉี่วยก้าวเข้าไปใกล้หลิงหยุน พร้อมกับยื่นมือออกมาบิดหูข้างหนึ่งของเขา พร้อมกับพูดขึ้นด้วยความโมโห “เจ้าเด็กดื้อ..ตามข้าเข้าไปในบ้านเดี๋ยวนี้!” “โอ๊ย..น้าหญิง! ท่านเบาๆหน่อยสิ เบากว่านี้อีก.. เบาอีก..” หลิงหยุนร้องคร่ำครวญไปตลอดทางที่ถูกฉินตงเฉี่วยลากเข้าไปในห้องรับแขก.. “เจ้าเด็กดื้อ..เจ้านั่งลง!” “เจ้าเพิ่งจะฟื้นจากอาการบาดเจ็บแต่กลับออกไปตะลอนๆข้างนอก โทรไปก็ติดต่อไม่ได้ รู้หรือไม่ว่าทุกคนในบ้านเป็นห่วงเจ้าแค่ใหน” ฉินตงเฉี่วยบิดหูหลิงหยุนพร้อมกับอบรมสั่งสอนไปด้วย.. หลิงหยุนแอบสูดดมกลิ่นหอมจากร่างของฉินตงเฉี่วยในขณะเดียวกันก็ร้องตะโกนขอความเมตตาจากนาง “น้าหญิง..ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว! ส่วนมือถือของข้าเวลานี้อยู่ในแหวนพื้นที่..” ทั้งโทรศัพท์มือถือและเครื่องมือสื่อสารล้วนแล้วแต่อยู่ในแหวนพื้นที่ของเขาทั้งสิ้น และเขาก็ยังไม่สามารถเคลื่อนย้ายสิ่งของออกจากแหวนพื้นที่ได้ “น้าหญิง..ท่านเบามือหน่อย! ข้ายังนับว่าเป็นคนป่วยอยู่นะ แล้วก็เพิ่งจะหายจากการได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วย..” “หลิงยู่..เธอจะไม่ช่วยพี่เลยเหรอ!” แม้หลิงหยุนจะรู้สึกดีที่ฉินตงเฉี่วยทำเช่นนี้และเขาก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย แต่รู้สึกอับอายหญิงสาวคนอื่นๆเท่านั้น หญิงสาวคนอื่นๆต่างก็พากันยิ้มออกมาในขณะที่หนิงหลิงยู่หันไปขอร้องฉินตงเฉี่วย “น้าหญิงคะ..ใหนๆพี่ใหญ่ก็กลับมาแล้ว ท่านก็ยกโทษให้พี่ใหญ่สักครั้งเถอะนะคะ!” ฉินตงเฉี่วยปล่อยมือจากใบหูของหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า“หึ.. เห็นแก่หลิงยู่ ครั้งนี้ข้าจะยกโทษให้เจ้าสักครั้ง!” ทันทีที่เป็นอิสระหลิงหยุนก็กระโดดออกห่างฉินตงเฉี่วยทันทีพร้อมกับพูดขึ้นว่า“น้าหญิง.. ร่างกายของข้าไม่ได้มีปัญหาอะไรมากมายจริงๆ อีกทั้งตอนนี้จิงฉูก็กลับสู่ความสงบปลอดภัยแล้ว ไม่มีชาวยุทธคนใดกล้ามาสร้างปัญหาที่นี่อีกแล้ว..” ฉินตงเฉี่วยจ้องมองหลิงหยุนด้วยความขุ่นเคืองใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ชาวยุทธคนอื่นอาจไม่กล้ามา แต่เจ้าคิดว่าคนของพรรคมารก็ไม่กล้ามาด้วยงั้นรึ องค์กรนักฆ่าอีกล่ะ? ครั้งนี้หากพวกมันส่งยอดฝีมือที่เหนือกว่าคืนนั้นมา เจ้าไม่มีทางรอดแน่!” หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“น้าหญิง.. ข้าว่าคนของพรรคมารคงไม่กล้ามาที่นี่แล้วล่ะ รวมทั้งมือสังหารขององค์กรนักฆ่าด้วย แต่ถ้ามาจริงๆ ข้าก็มีตี้เสี่ยวอู๋อยู่ข้างๆ ตอนนี้เขาเป็นยอดฝีมือแล้วนะ!” หลิงหยุนรีบอธิบายอย่างละเอียดและที่คืนนี้เขากลับมาที่นี่ก็เพราะรู้ว่าฉินตงเฉี่วยกับทุกคนเป็นห่วงเขามาก.. “เอาล่ะ..ในเมื่อเจ้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ข้าก็จะไม่ดุด่าว่ากล่าวเจ้า!” ฉินตงเฉี่วยหยุดถามเรื่องสวัสดิภาพความปลอดภัยของหลิงหยุนแต่หันมาถามเรื่องอื่นแทน “ข้าได้ยินมาว่าสองวันนี้เจ้าใช้เงินราวกับเบี้ยถึงกับโยนเงินเป็นพันล้านทิ้งเล่นงั้นรึ นี่เจ้ากลายเป็นเป็นเทพเจ้าแห่งความร่ำรวยมั่งคั่งไปตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือเจ้าอยากจะเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวงั้นรึ?” “หรือเจ้าเป็นเช่นนี้เพราะเสพติดการใช้จ่ายเงินกันแน่” หลิงหยุนได้แต่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกและได้แต่คิดในใจว่า.. ถังเมิ่งคงมาฟ้องอีกแล้วแน่ๆ! “เอ่อ..”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะรีบอธิบายอย่างละเอียด.. “หวังเฟยฮู๋กับพี่น้องทั้งสองคนใช้ชีวิตของตนเองปกป้องทุกคนที่ข้ารักจากศัตรู เช่นนี้แล้วข้าก็ต้องตอบแทนน้ำใจพวกเขากลับเช่นกัน..”“ส่วนพี่น้องแก๊งมังกรเขียวเองก็ทำงานหนักกันมาเป็นเดือนๆข้าจึงจำเป็นต้องให้รางวัลกับทุกคน เฉลี่ยแล้วก็ประมาณคนละสามหมื่นหยวน ซึ่งก็นับว่าเป็นเงินไม่มากมายอะไรนัก..”“ทุกคนที่อยู่บนถนนหลินเจียงก็ล้วนแล้วแต่เคยเป็นเพื่อนบ้านกันมานานนับสิบปี อีกทั้งยังมีฐานะยากจนมาก ในเมื่อตอนนี้ข้าร่ำรวยแล้ว เหตุใดข้าจึงจะไม่ช่วยพวกเขาเล่า หากท่านไปที่นั่น ก็จะได้ยินทุกคนชื่มชมสรรเสริญท่านแม่ไม่ขาดปาก..”“อีกอย่าง..ตอนนี้บริษัทเหลียนเฉิงเรียลเอสเตทก็ตกเป็นของข้าแล้ว โครงการก่อสร้างบนถนนหลินเจียงก็จะต้องดำเนินต่อไป และคงต้องทำการรื้อถอนบ้านเรือนแถบนั้น การมอบเงินชดเชยให้กับพวกเขาจะทำให้การรื้อถอนสำเร็จลุล่วงได้ง่ายขึ้น..”หลิงหยุนพูดจบก็ได้แต่นิ่งมองใบหน้าบึ้งตึงของฉินตงเฉี่วยแต่นางกลับเอาแต่นิ่งไม่พูดไม่จา..“นี่เจ้าก็รู้จักกตัญญูกับเขาเหมือนกันรึ”ดวงตาของฉินตงเฉี่วยแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อยหลิงหยุนได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก..ราวหนึ่งทุ่มตรง..เหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ขับรถพาท่านหมอเสี่ยวมาที่บ้านเพื่อมาหาหลิงหยุน และท่านหมอเสี่ยวก็ได้นำโสมพันปี สมุนไพรเหอโชวู และน้ำลายมังกรมามอบให้กับเขาด้วย“ที่ผ่านมาเธอเองก็ยังไม่รู้สึกตัว..ฉันจึงไม่กล้าใช้สิ่งเหล่านี้กับร่างกายของเธอ ตอนนี้เธอก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ฉันคิดว่าสมุนไพรเหล่านี้น่าจะมีประโยชน์กับเธอ!”หลิงหยุนตื่นเต้นดีใจอย่างมากและได้แต่คิดว่าตนเองลืมของเหล่านี้ไปได้อย่างไรกัน ทั้งสามสิ่งนี้ล้วนไม่ใช่ของธรรมดาทั่วไป อีกทั้งยังเป็นสมุนไพรล้ำค่ำที่เขาได้มอบให้กับเสี่ยวเม่ยหนิงในงานเลี้ยงวันเกิด!“แต่นี่เป็นของขวัญที่ผมมอบให้หนิงน้อยไปแล้ว..”ฉินตงเฉี่วยตอบยิ้มๆ“เจ้าอย่าโง่ไปหน่อยเลย! หนิงน้อยเป็นคนให้เสี่ยวเหมานำมาให้เจ้า!”หลิงหยุนหันไปมองหนิงน้อยด้วยแววตาซาบซึ้งใจเด็กสาวตัวแสบถึงกับเขินอาย และพูดขึ้นว่า“พี่หลิงหยุน..ขอแค่พี่กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมก็พอแล้ว อีกอย่างของพวกนี้ก็เป็นของของพี่ทั้งนั้น!”………..หลังอาหารเย็น..หลิงหยุนขับรถพาหนิงหลิงยู่กับไป๋เซียนเอ๋อไปที่ทะเล..ตัวเขาเองก็ต้องรีบรักษาตัวและฟื้นคืนความแข็งแกร่งกลับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่หนิงหลิงยู่เองก็เพิ่งจะเข้าสู่ขั้นปฐมชี่ หลิงหยุนจึงต้องการให้คำแนะนำกับนางอย่างใกล้ชิด..ส่วนไป๋เซียนเอ๋อนั้นมาทำหน้าที่คอยปกป้องคุ้มครองสองพี่น้องเท่านั้น..ลมทะเลในยามค่ำคืนนั้นทั้งอ่อนโยนและเยือกเย็น อีกทั้งยังขับไล่ไอร้อนจากเมื่อช่วงกลางวันไปจนหมดด้วย เสียงคลื่นกระทบฝั่งก็ยังคงดังครืนๆไม่หยุดหย่อน..หลิงหยุนเป็นฝ่ายถามขึ้นว่า“หลิงยู่.. ยังจำกระแสน้ำขนาดใหญ่ราวกับมังกรน้ำสองตัวที่เธอใช้โจมตีใส่ร่างของปีศาจภัยแล้งได้มั๊ย”หนิงหลิงยู่พยักหน้าพร้อมตอบกลับไปว่า“จำได้..”หลิงหยุนจึงหันไปสั่งไป๋เซีนยเอ๋อ“เซียนเอ๋อ.. เจ้าสร้างค่ายกลลวงตา และอย่าให้คนที่มาเดินเล่นในหาดทรายได้เห็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แล้วก็อย่าให้พวกเขาเดินเข้ามาที่นี่ได้..”ไป๋เซียนเอ๋อพยักหน้าและรีบปฏิบัติตามคำสั่งของหลิงหยุนทันที..จากนั้นหลิงหยุนจึงหันไปร้องสั่งหนิงหลิงยู่“หลิงยู่.. จัดการเรียกมังกรน้ำสองตัวออกมาเร็วเข้า!”วิชาคลื่นคงคานั้นมีพลังในการควบคุมกระแสน้ำ!หนิงหลิงยู่พยักหน้าอย่างตื่นเต้นเธอหันหน้าไปทางทะเลพร้อมกับสงบจิตใจ และภาพมังกรน้ำขนาดใหญ่สองตัวก็ปรากฏขึ้นในจิตใจ จากนั้นจึงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นพร้อมกับร้องตะโกนว่า“กระแสธาราจงพวยพุ่งขึ้น!”ครืน…แล้วกระแสน้ำขนาดใหญ่ราวกับมังกรก็พวยพุ่งขึ้นมาจากผิวน้ำของท้องทะเลหนิงหลิงยู่ใช้จิตใจควบคุมกระแสน้ำทั้งสองให้หมุนเป็นวงกลม และร่ายระบำไปมา..“หืมม…”