บทที่ 1045 : เก็บตัวเจ็ดวัน!

หลิงหยุนจัดการปิดคอมพิวเตอร์และเก็บคอมพิวเตอร์ทั้งหมดเข้าไปไว้ในแหวนพื้นที่ แล้วจึงรีบออกมาจากห้องใต้ดิน.. หลังจากขึ้นมาจากห้องใต้ดินแล้วหลิงหยุนก็จัดการปิดสวิชประตูห้องลับ ให้ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติดังเดิม.. “คืนนี้นับว่าได้ข้อมูลกลับไปไม่น้อยเลย!” ความลับของหลงคุนนั้นหลิงหยุนพอเข้าใจคร่าวๆแล้ว อีกทั้งตอนนี้เขาก็ได้รู้แล้วว่าทั้งหลงคุนและหลงหวู่ถูกคนของตระกูลหลงแห่งปักกิ่งจับตัวไป แต่เขาก็มั่นใจว่าทั้งคู่ยังคงปลอดภัยอย่างแน่นอน.. ส่วนในเรื่องความปลอดภัยของตัวเขาเองนั้น..หลิงหยุนกลับไม่มั่นใจ! ป้ายหยกมังกรเขียว– กุญแจเปิดสุสาน! หลิงหยุนเชื่อว่าหลงคุนนั้นคงไม่ปริปากพูดเรื่องนี้อย่างแน่นอนแต่ในวันที่หลงคุนมอบป้ายหยกนั้นให้กับเขา หลงหวู่ก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย.. แต่ฟังจากคำพูดของหลงคุนที่กล้องวงจรปิดบันทึกได้นั้นตระกูลหลงไม่น่าจะกล้าทำอันตรายหลงหวู่ หรือบีบบังคับนางแน่ เพราะดูเหมือนว่ายังมีตระกูลเฟิงที่คอยปกป้องนางอยู่.. “ข้าอยากจะบ้าตายจริงๆ!หากตระกูลหลงรู้ว่าป้ายหยกมังกรเขียวอยู่ในมือข้า พวกมันคงจะรีบพายอดฝีมือบุกไปหาข้าที่บ้านอีกแน่!” แม้ว่าป้ายหยกมังกรเขียวจะเป็นของจริงแต่ก็ไม่ต่างจากเผือกร้อนๆที่ส่งต่อให้หลิงหยุน..! “การที่ตระกูลหลงสามารถยืนหยัดเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่ในประเทศจีนมานานนับพันปีได้เช่นนี้ย่อมหมายถึงรากฐานที่หยั่งลึกจนยากที่คาดเดาได้!” “ดูท่าข้าคงต้องรีบฟื้นฟูพลังปราณให้กลับมาแข็งแกร่งสูงสุดโดยเร็วแล้ว!” นี่ยังไม่ทันจะได้กลับไปปักกิ่งด้วยซ้ำ..หลิงหยุนก็ต้องกลายมาเป็นศัตรูของตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศนี้ก่อนแล้ว เขาถึงกับยิ้มขมขื่นก่อนจะตรงกลับไปที่บ้านของเหยาลู่.. “เหยาลู่..ผมกลับมาแล้ว!” เหยาลู่ร้องถามออกมาอย่างประหลาดใจ“ทำไมถึงได้กลับมาเร็วจัง แล้วคืนนี้นายจะค้างที่นี่มั๊ย?” เหยาลู่นับเป็นหญิงสาวที่เฉลียวฉลาดนักนางไม่ถามเรื่องที่หลิงหยุนไปบ้านหลงคุนมาเลยแม้แต่น้อย นางรู้ว่าเรื่องใหนควรถาม และเรื่องใหนไม่ควรถาม หากเป็นเรื่องที่สามารถเล่าได้ หลิงหยุนก็จะเป็นฝ่ายเล่าให้ฟังเอง.. “ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่า..คืนนี้จะต้องสอนสิ่งใหม่ๆให้กับคุณ ก็ต้องค้างที่นี่สิ!” เหยาลู่เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดขึ้นว่า“งั้นก็สอนเลยสิ!” หลิงหยุนหัวเราะและตอบกลับไปว่า“ที่นี่ไม่เหมาะ.. ต้องไปสอนบนเตียงนอน!” ในช่วงเวลาที่หลิงหยุนพยายามฟื้นฟูความแข็งแกร่งของตนเองให้กลับคืนมาเหมือนเดิมนั้นเขาต้องกินทั้งโสมพันปี และดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปทุกวัน หยางในร่างกายจึงมีมากเกินไป และจำเป็นต้องได้รับการแก้ไข.. เหยาลู่นั้นเข้าคำพูดของหลิงหยุนดีเธอรีบใช้สองมือดันร่างของหลิงหยุนให้เดินเข้าในบ้านพร้อมกับกระซิบเสียงเบา“ถ้างั้น..นายก็รีบเข้าไปอาบน้ำก่อน!”…………..หลังจากผ่านคืนนั้นไป..หยิน-หยางในร่างกายของหลิงหยุนก็กลับมาสมดุลมากขึ้น และเขาเองก็รู้สึกสดชื่นขึ้นอย่างมากตอนเช้า..หลิงหยุนยังตื่นขึ้นมาฝึกวิชาดาราคุ้มกายแต่เช้าตรู่ และหลังจากทานอาหารเช้ากับเหยาลู่แล้ว เขาก็ขับรถกลับไปยังบ้านเลขที่-1 ทันที..…………ไอรีนโนเวล“ท่านหวัง..ไม่ต้องรีบร้อนนัก! อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ท่านมีหน้าที่เพียงแค่ฝึกฝนให้ร่างกายฟื้นคืนสู่สภาพสมบูรณ์สูงสุดท่านั้น!”หลิงหยุนพูดกับหวังเฟยฮู๋พร้อมกับตัดโสมขนาดเท่าหัวมันส่งให้ และสั่งว่า “โสมพันปีชิ้นนี้ท่านต้องกินให้หมดภายในเจ็ดวัน หลังจากเจ็ดวัน.. ข้าจะใช้น้ำลายมังกร และโอสถหลงหู่ช่วยให้ท่านพัฒนาสู่ขั้นต่อไป!”หวังเฟยฮู๋ได้แต่มองหลิงหยุนนิ่งและไม่รู้ว่าจะขอบคุณหลิงหยุนอย่างไรดี..“อ่อ..ถ้าไม่อยากให้ใครรบกวน ก็ไปฝึกอยู่บ้านตรงข้าม แล้วนี่.. ก็คือกุญแจบ้านหลังนั้น!” หลิงหยุนยื่นกุญแจบ้านให้กับหวังเฟยฮู๋“แต่ถ้าสามารถฝึกที่บ้านหลังนี้ได้ก็จะดีกว่าเพราะที่นี่มีค่ายกลหลุมพลัง จึงมีพลังชีวิตอยู่ค่อนข้างหนาแน่น..”หลิงหยุนจัดแจงทุกอย่างให้หวังเฟยฮู๋อย่างดีจากนั้นหวังเฟยฮู๋จึงเอ่ยถามขึ้นว่า“คุณชายหลิง..แล้วตัวท่านล่ะ”“อ่อ..ข้าจะเก็บตัวสักเจ็ดวัน เพราะต้องการรักษาอาการบาดเจ็บ และฟื้นฟูพลังปราณภายในร่างกายอย่างต่อเนื่อง..”พูดจบหลิงหยุนก็เดินตรงเข้าไปในห้องนั่งเล่นและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรบอกเรื่องนี้กับถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ และหนิงหลิงยู่และทันทีที่ได้ยินว่าหลิงหยุนจะเก็บตัวติดต่อกันนานถึงเจ็ดวันทั้งถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ และสาวงามทั้งหมดที่อยู่บ้านเลขที่-9 ก็พากันทิ้งทุกอย่าง และรีบมาหาหลิงหยุนทันที..“เด็กดื้อ..นี่เจ้าจะเก็บตัวตั้งเจ็ดวันจริงรึ”“จริงน้าหญิง..ข้าสร้างค่ายกลหลุมพลังไว้แล้ว”จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปสั่งไป๋เซียนเอ๋อว่า“เซียนเอ๋อ.. ระหว่างที่ข้าเก็บตัวเจ็ดวัน ภารกิจในการดูแลคุ้มครองบ้านหลังนี้คงต้องมอบให้เจ้าดูแลแล้ว!”และแทบไม่ต้องให้หลิงหยุนสั่งไป๋เซียนเอ๋อก็รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นหน้าที่ของตนเอง ในขณะเดียวกันหนิงหลิงยู่ก็ร้องถามขึ้นมา“พี่ใหญ่..แล้วฉันล่ะ”