บทที่ 1047: ยากจะปฏิเสธ!

เวลาเก้าโมงครึ่ง.. รถของหลิงหยุนมาจอดอยู่หน้าประตูคลินิกสามัญชนเวลานี้ภายในคลินิกมีทีมช่างกำลังทำการตกแต่งภายในอยู่ และเป็นกลุ่มของผู้รับเหมาคนเดิมที่เคยมาตกแต่งคลินิกให้กับหลิงหยุนเมื่อครั้งก่อน.. นอกจากเหยาลู่ที่แวะเวียนมาดูบ่อยๆแล้ว ก็ยังมีพยาบาลสาวอีกสามคนคือซันยู่วเจียว หลี่จินเหลียน และชางเสี่ยวเหมิง ซึ่งเวลานี้ทั้งหมดก็อยู่ในคลินิกด้วย.. และยังไม่ทันที่เหยาลู่จะเอ่ยปากพูดอะไรเสียงของหลี่จินเหลียนก็ดังขึ้นพร้อมกับเดินส่ายสะโพกเข้าไปหาหลิงหยุนทันที.. “โอ้โห..เจ้านายนี่ยากจะเจอหน้าจริงๆเลยนะคะ!” ส่วนเหยาลู่เมื่อเห็นหลิงหยุนมาก็รีบทิ้งงานและพุ่งเข้าไปหาทันทีเช่นกัน “หลิงหยุน.. เป็นยังไงบ้าง” -ตอนนี้ทุกอย่างดีขึ้นแล้วผลจากการเก็บตัวทำให้ความแข็งแกร่งของผมฟื้นคืนมาถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว อีกสองสามวันก็น่าจะกลับสู่สภาพปกติเหมือนเดิม..- หลิงหยุนใช้กระแสจิตบอกเหยาลู่.. “คุณหมอหลิง..มาตรวจดูความเรียบร้อยเหรอครับ” ซือกงซึ่งเป็นหัวหน้าช่างเอ่ยถามหลิงหยุน หลิงหยุนยิ้มให้พร้อมตอบกลับไปว่า“ซือกง.. หลายวันมานี้คงเหนื่อยมากเลยสินะ! ดูแล้วงานคืบหน้าไปเร็วมากเลยทีเดียว..” จากนั้นหลิงหยุนก็เดินสำรวจดูรอบๆแล้วจึงหันไปพูดกับเหยาลู่ “เหยาลู่.. ดูเหมือนครั้งนี้กการตกแต่งภายในจะเหมือนกับครั้งก่อนมากเลย!” “หลักๆก็เหมือนเดิมจะมีก็เปลี่ยนบ้างนิดหน่อยให้เหมาะกับการใช้งาน..” “เอาล่ะ..ไว้คลินิกตกแต่งเสร็จเมื่อไหร่ผมจะให้คนมาดูฮวงจุ้ยให้ และพยายามจะให้เปิดพร้อมกับบริษัทเทียนตี้คอร์ปอรเรชั่นให้ได้!” ที่ผ่านมาคลินิกสามัญชนของหลิงหยุนต้องเผชิญกับชะตากรรมค่อนข้างหนักเขาจึงต้องการให้โม่วู๋เตามาดูฮวงจุ้ยให้.. “บริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นอะไรงั้นหรอ!” พยาบาลสาวทั้งสามคนต่างก็ร้องอุทานออกมาพร้อมกันหลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับตอบไปว่า “รอให้ถึงวันที่ 8 เดือน 8 พวกคุณก็จะรู้เอง..” หลิงหยุนไม่เสียเวลาอยู่ที่คลินิกนานนักหลังจากพูดคุยกับเหยาลู่ต่ออีกสองสามคำ เขาก็หันหลังเดินออกนอกประตูไป แต่ในระหว่างนั้นก็พูดกับซันยู่วเจียวผ่านกระแสจิตว่า.. -ถ้าคิดถึงผม..ก็บอกผมได้นะครับ ผมไม่ถือ!– ซันยู่วเจียวถึงกับตกใจอย่างมากเมื่อได้ยินเสียงของหลิงหยุนดังขึ้นที่ข้างหูของตนเอง.. …………. หลังจากขับรถออกมาจากคลินิกสามัญชนแล้วหลิงหยุนก็ขับตรงไปยังหมู่บ้านในอ่าวจิงฉู เพื่อไปหาคนผู้หนึ่งซึ่งหลิงหยุนไม่ได้พบเจอมานานมากแล้ว.. หลิงหยุนกำลังจะไปพบเฉิงเทียนที่บ้านหลังนั้น.. เฉิงเม่ยเฟิงถูกพาตัวไปจากบ้านหลังนี้และหลังจากนั้นอุปนิสัยของเฉิงเมี่ยนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และนั่นทำให้ความรู้สึกของหลิงหยุนที่มีต่อตระกูลเฉิงก็ได้เปลี่ยนไปด้วย.. แม้ว่าหลิงหยุนจะห่างเหินกับตระกูลเฉิงแต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉิงเม่ยเฟิง หลิงหยุนจึงไม่สามารถเมินเฉยต่อตระกูลเฉิงได้ และอย่างน้อยก็ต้องมาเชิญเฉิงเทียนไปร่วมงานเปิดบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นด้วยตัวเอง..รถของหลิงหยุนแล่นมาถึงหน้าประตูบ้านเฉิงเทียนเวลาสิบโมงครึ่งและทันทีที่เสียงกริ่งดังขึ้น ก็มีเสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้นดีใจดังออกมาจากด้านใน..“หลิงหยุน..นายมาที่นี่ได้ยังไง”ทันทีที่เห็นหลิงหยุนยืนอยู่หน้าประตูบ้านเฉิงเมี่ยนก็รีบวิ่งออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ หลิงหยุนเห็นเฉิงเมี่ยนวิ่งออกมาโดยที่ไม่ใส่แม้แต่ร้องเท้า ก็ได้แต่ยืนยิ้ม..จากนั้นก็มีเสียงของเฉิงเทียนร้องตะโกนตามมา“เมี่ยน.. วิ่งช้าๆก็ได้! ดูสิรองเท้าก็ไม่ใส่!”ทั้งเฉิงเมี่ยนและเฉิงเทียนต่างก็รีบเชื้อเชิญหลิงหยุนให้เข้าไปนั่งในบ้าน..และทันทีที่ก้าวเท้าผ่านประตูรั้วเข้าไปหลิงหยุนก็อดที่จะคิดถึงเฉิงเม่ยเฟิงไม่ได้ และภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา นับจากวันนั้นมาจนถึงวันนี้ หลิงหยุนเองก็ยังไม่เคยได้พบเฉิงเม่ยเฟิงอีกเลย..หลิงหยุนตามเฉิงเทียนกับเฉิงเมี่ยนเข้าไปนั่งในห้องรับแขกและสังเกตเห็นว่าเฉิงเทียนนั้นไม่ค่อยพูดค่อยจา และดูแตกต่างไปจากเมื่อก่อนมากหลิงหยุนได้แต่แอบคิดอยู่ในใจว่า‘ดูท่าเจ้าคงได้แต่นึกเสียใจในสิ่งที่ทำลงไปสินะ!’หลิงหยุนถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นว่า“ลุงเฉิง.. วันนี้ป้าจ้าวไม่อยู่เหรอครับ”หลิงหยุนเริ่มบทสนทนาด้วยการถามถึงจ้าวฝัวหมี่ซึ่งเป็นแม่ของเฉิงเม่ยเฟิง..“อ่อ..วันนี้ฝัวหมี่ไปวัดหลิงเจี๋วยเพื่อจุดธูปขอพร ปกติเธอก็จะไปอาทิตย์ละสามครั้งอยู่แล้ว..”เฉิงเทียนถอนหายใจออกมาก่อนจะถามถึงเหตุผลในการมาของหลิงหยุน “หลิงหยุน.. ว่าแต่วันนี้เธอมาที่นี่มีอะไรงั้นรึ”หลิงหยุนตอบเสียงเบา“ลุงเฉิงครับ.. วันที่ 8 เดือน 8 นี้จะเป็นวันเปิดกิจการของบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่น ผมตั้งใจมาเชิญคุณลุงไปร่วมงานพิธีเปิดครับ!”“อ่อ..ที่แท้ก็เรื่องนี้เองหรอกรึ ความจริงเรื่องนี้ต่างก็ลือกันทั่วจิงฉูแล้วล่ะ ไม่เพียงแค่จิงฉูนะ แม้แต่นักธุรกิจในเจียงหนานต่างก็รู้เรื่องที่เธอกว้านซื้อบริษัทต่างๆ มากมายในจิงฉู ข่าวนี้ทำให้พวกเขาตกใจไม่น้อยทีเดียว!”เฉินเทียนเอ่ยชื่นชมหลิงหยุนต่อ“หลิงหยุน.. เธอเป็นคนเก่ง เห็นเธอเจริญก้าวหน้าแบบนี้ฉันเองก็ดีใจด้วยจริงๆ! แล้วก็ขอบใจมากที่ยังนึกถึงฉัน..”“ลุงเฉิงครับ..ลุงเป็นผู้มีหน้ามีตาอย่างมากในเจียงหนาน ยังไงผมก็ต้องมาเชิญคุณลุงด้วยตัวเองอยู่แล้ว!” หลิงหยุนตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเฉิงเทียนเองก็ยิ้มให้หลิงหยุนก่อนจะพูดต่อว่า “รับรองว่าฉันต้องไปร่วมยินดีกับเธออย่างแน่นอน! แต่ฉันยังมีของขวัญชิ้นใหญ่จะมอบให้กับเธอด้วย ไม่รู้ว่าเธอจะยินดีรับไว้มั๊ย”และคำพูดประโยคต่อมาของเฉิงเทียนก็ทำให้หลิงหยุนถึงกับตกใจจนต้องลุกขึ้นยืน..เฉิงเทียนนิ่งไปครู่หนึ่งเขาจ้องหน้าหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ฉันคิดเรื่องนี้มานานหลายวันแล้ว..”“หลิงหยุน..เธอคงจะไม่รังเกียจใช่มั๊ย หากฉันเสนอให้รวมบริษัทเฉิงเมดิคัลกรุ๊บเข้ากับบริษัทเทียนตี้คอร์ปอร์เรชั่นของเธอ และจะมอบหุ้นของบริษัทเฉิงเมดิคัลกรุ๊บให้เธอ 51%”หลิงหยุนคิดไม่ถึงว่าเฉิงเทียนจะตัดสินใจเช่นนี้เขาจึงได้แต่ตกใจ และยังคงนิ่งไม่พูดไม่จา เพราะของขวัญจากเฉิงเทียนนั้นนับว่าเป็นของขวัญชิ้นใหญ่มากสำหรับเขาจริงๆ!จะไม่ให้หลิงหยุนตกใจจนแทบช็อคได้อย่างไรกันในเมื่อเขามาที่นี่เพื่อเชิญเฉิงเทียนไปร่วมเป็นเกียรติในพิธีเปิดบริษัทเท่านั้น..“ลุงเฉิง..ข้อเสนอนี้มันมากเกินไป ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆ!”หลิงหยุนลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธแต่ถึงกระนั้นสีหน้าท่าทางของเขากลับดูสงบเยือกเย็น..