บทที่ 1048: ไปเจรจาด้วยตัวเอง!

ของขวัญจากเฉิงเทียนครั้งนี้นับว่าเป็นของขวัญที่มีมูลค่ามหาศาลแต่ที่หลิงหยุนรับไว้นั้นก็ด้วยเหตุผลเดียวคือ.. เฉิงเม่ยเฟิง! ในใจของหลิงหยุนนั้นอย่าว่าแต่สามหมื่นล้านเลย จะเป็นสามแสนล้าน หรือว่าสามล้านล้าน ก็ไม่อาจเทียบกับเฉิงเม่ยเฟิงได้.. “เม่ยเฟิง..เจ้ารอข้าอีกหน่อย ข้าต้องไปนำตัวเจ้ากลับมาแน่!” หลิงหยุนเชื่อว่าการเข้าสู่ขั้นปฐมชี่(พลังชี่-1) นั้น จะทำให้เขาแข็งแกร่งมากพอที่จะออกไปตลุยในยุทธภพได้ และสามารถบุกอารามจิ้งซินได้ไม่ยาก.. หลิงหยุนกลับมาถึงบ้านเลขที่-1ในเวลาบ่ายสามโมง.. หลิงหยุนเรียกหวังเฟยฮู๋ให้ตามเข้าไปคุยกับเขาในห้องนั่งเล่นหลิงหยุนได้เริ่มอธิบายจุดสำคัญต่างๆ ให้หวังเฟยฮู๋ฟัง เพื่อให้รูปบแบบการฝึกฝนเป็นไปอย่างมีประโยชน์สูงสุด.. มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะเข้าสู่ขั้นต่อไปแต่หลิงหยุนได้คิดไว้แล้วว่า หวังเฟยฮู๋ควรจะต้องเข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-7 ได้เป็นอย่างน้อย.. ….. และเมื่อถึงตอนเย็น..หวังเฟยฮู๋ก็พร้อมสำหรับการเข้าสู่ขั้นต่อไปแล้ว ส่วนหลิงหยุนเองก็เตรียมทั้งโอสถหลงหู่ โสมพันปี สมุนไพรเหอโชวู และน้ำเต้าวิเศษออกมา จากนั้นหลิงหยุนก็สั่งให้หวังเฟยฮู๋นั่งขัดสมาธิและรวมจิตเป็นหนึ่ง.. “เอาล่ะ..ก่อนอื่นเจ้ากินโสมพันปีกับสมุนไพรเหอโชวูเข้าไปก่อน จากนั้นเดินลมปราณให้ทั่วร่าง เดี๋ยวข้าจะคอยคุ้มครองให้เจ้าเอง!” หวังเฟยฮู๋ทำตามคำสั่งของหลิงหยุนและเพียงไม่นานเขาก็สามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-6 ได้แล้ว! “ตอนนี้เจ้ากลืนโอสถหลงหู่ได้แล้ว..” และหลังจากกลืนโอสถหลงหู่เข้าไปหวังเฟยฮู๋ก็เข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-7 ในทันที แต่กลับไม่หยุดอยู่เพียงเท่านั้น เวลานี้หวังเฟยฮู๋ได้เข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-8 แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าโอสถหลงหู่จะมีอานุภาพอัศจรรย์เช่นนี้! แต่หลังจากที่กลืนโอสถหลงหู่เข้าไปหวังเฟยฮู๋กลับไม่สามารถควบคุมพลังที่รุนแรงของโอสถหลงหู่ได้ ขั้นของเขาจึงไม่เสถียร และเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา จนกระทั่งตกลงมาอยู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-6 อีกครั้ง.. หลิงหยุนที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่นั้นเห็นท่าไม่ดีจึงรีบนั่งลงขัดสมาธิ และแนบฝ่ามือข้างหนึ่งลงบนแผ่นหลังของหวังเฟยฮู๋พร้อมกับร้องสั่งว่า.. “เดินลมปราณต่อไป..” ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-7! “คราวนี้เจ้าดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปและเริ่มเดินลมปราณอีกครั้ง!” ด้วยพลังของโสมพันปีโอสถหลงหู่ และน้ำลายมังกร อีกทั้งการช่วยเหลือของหลิงหยุน เวลานี้หวังเฟยฮู๋สามารถเข้าสู่ระดับเริ่มต้นขั้นเซียงเทียน-8 ได้แล้ว.. แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็ยังคงไม่ถอนฝ่ามือของตนเองออกเขายังคงถ่ายเทพลังปราณลงไปในร่างของหวังเฟยฮู๋ต่อไป ไม่ใช่เป็นการช่วยให้หวังเฟยฮู๋เข้าสู่ขั้นที่สูงขึ้น แต่เป็นการช่วยให้ขั้นของเขาเสถียรมากขึ้น และพ้นจากการเกิดธาตุไฟแตกซ่าน.. หลิงหยุนถอนฝ่ามือเมื่อพบว่าหวังเฟยฮู๋สามารถควบคุมลมปราณภายในร่างกายของตนเองได้อย่างราบรื่นแล้ว.. “ท่านหวัง..ข้าขอแสดงความยินดีด้วย!” “ขอบคุณคุณชายหลิงมาก..” หลิงหยุนได้แต่ยิ้มออกมาและคิดอยู่ในใจว่าด้วยขั้นของหวังเฟยฮู๋เวลานี้ จะสามารถคุ้มครองถังเมิ่งได้อย่างไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วง.. หลิงหยุนใช้เวลาไปราวสี่ชั่วโมงกว่าในการช่วยหวังเฟยฮู๋พัฒนาขั้นในครั้งนี้.. “ท่านหวัง..หลังจากนี้ความปลอดภัยของถังเมิ่ง ข้าขอมอบให้กับท่าน หวังว่าท่านจะทำให้ข้าหมดห่วงได้..”หลิงหยุนพูดกับหวังเฟยฮู๋ที่เวลานี้กำลังทำการคุกเข่าคาราวะเขาอยู่ที่พื้น..“คุณชายหลิง..ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ ข้าหวังเฟยฮู๋ขอสาบานว่า ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ถังเมิ่งจะต้องปลอดภัย!”……….หลังจากนั้น..หลิงหยุนก็ขับรถออกไปจากบ้านอีกครั้ง และไปถึงบ้านของหลินเมิ่งหานราวเที่ยงคืน..หลิงหยุนเปิดจิตหยั่งรู้ของตนเองออกสำรวจและพบว่าหลินเมิ่งหานกำลังฝึกฝนวิชาอยู่ในบ้าน จึงร้องบอกนางผ่านกระแสจิต-เมิ่งหาน..เปิดประตูให้ผมหน่อย-ทันทีที่ได้ยินเสียงของหลิงหยุนหลินเมิ่งหานซึ่งกำลังนั่งฝึกวิชาพลังเย็นอยู่บนเตียง ก็รีบลืมตา และวิ่งออกมาเปิดประตูให้หลิงหยุนด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ“สามี!”หลิงหยุนแสร้งทำใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวพร้อมกับพูดเสียงห้วน“หึ.. ยังจะมาเรียกสามีอีกเหรอ ผมคิดว่าคุณลืมผมไปแล้วซะอีก!”แต่จะไม่ให้หลิงหยุนโกรธได้อย่างไรกันเพราะตั้งแต่วันที่หลิงหยุนฟื้นคืนสติมาจนถึงวันนี้ หลินเมิ่งหานก็ไม่โผล่หน้ามาให้เขาเห็นอีกเลย..“สามี..นี่โกรธฉันจริงๆเหรอ”หลินเมิ่งหานเห็นหลิงหยุนนั่งกอดอกไม่พูดไม่จาก็เริ่มใจไม่ดี และรีบอธิบายต่อทันที“อย่าโกรธเลยนะสามี..ที่ฉันไม่ไปหานายเพราะรู้สึกอาย”“ตอนที่นายนอนหมดสติฉันได้เล่าเรื่องของเราให้น้าหญิงฟังหมดแล้ว..”หลิงหยุนถึงกับพูดไม่ออกเพราะเป็นเหตุผลเดียวกับเหยาลู่ และในบรรดาสาวงามของเขานั้น ดูเหมือนหลินเมิ่งหานจะเป็นคนที่หน้าบางที่สุด! Aileen-novel“ไม่ไปหา..แต่ทำไมถึงไม่โทรหาผมเลย”หลินเมิ่งหานทำหน้าเศร้าพร้อมกับตอบไปว่า“สามี.. สองสามวันแรกฉันเป็นห่วงนายมาก แต่ก็ไม่กล้าโทรไป! หลังจากนั้น.. ฉันก็เอาแต่ฝึกวิชาจนลืม นายยกโทษให้ฉันเถอะนะ!”หลิงหยุนได้แต่ยิ้มและพูดขึ้นว่า“คุณเอาแต่ฝึกวิชาทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ เพราะต้องการจะเข้าสู่ขั้นต่อไปงั้นเหรอ”“ใช่..นายบอกว่าพรสวรรค์ของฉันดีกว่าเหยาลู่ แต่ตอนนี้เหยาลู่กลับเข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-3 แล้ว แต่ฉันยังไม่เข้าสู่ขั้นเซียงเทียนเลยด้วยซ้ำ ฉันก็เลยรู้สึกกังวล!”หลิงหยุนถึงกับถอนหายใจและอธิบายว่า “เมิ่งหาน.. คุณต้องดูสิ่งแวดล้อมรอบตัวด้วย!”“คุณอยากจะฝึกฝนเพื่อให้สามารถเข้าสู่ขั้นต่อไปแต่อย่าลืมว่าคุณฝึกวิชาพลังเย็น.. แต่ดูอากาศรอบตัวคุณสิ ร้อนระอุมาก และอุณหภูมิก็อยู่ที่ 37 องศาทุกวัน..”“เหยาลู่ฝึกวิชาใต้พิภพ..บ้านของเธอมีภูเขาล้อมรอบเช่นนั้น นับว่าเหมาะสมยิ่งนัก!”“ส่วนหลิงยู่ฝึกวิชาคลื่นคงคา..บ้านเลขที่-9 ก็มีทะเลล้อมรอบ”“ตี้เสี่ยวอู๋ฝึกวิชานู่เตาที่ต้องใช้พลังรุนแรงของน้ำผมก็ให้เขาไปฝึกที่เขื่อน..”หลิงหยุนนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วจึงย้ำกับหลินเมิ่งหานว่า “สำหรับคุณ.. สถานที่ที่เหมาะกับการฝึกวิชาพลังเย็น ก็คือที่ที่มีน้ำแข็งหรือหิมะ!”“สภาพอากาศในจิงฉูตอนนี้ไม่เหมาะกับการฝึกวิชาพลังเย็นเลยเว้นแต่คุณจะสร้างห้องเย็นขึ้นมา..”“แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยเรื่องฝึกวิชาผมมีเรื่องอื่นที่ต้องคุยกับคุณ!”จากนั้นหลิงหยุนก็หัวเราะเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นยืนและโน้มตัวลงไปอุ้มหลินเมิ่งหานขึ้นไปบนห้องนอน..