บทที่ 1057: โลกของหลิงหยุนกับคนธรรมดา!

ในขณะที่บริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นกำลังทำพิธีเปิดอย่างยิ่งใหญ่นั้นธุรกิจอีกฟากหนึ่งของหลิงหยุนก็กำลังทำพิธีเปิดอีกครั้งอย่างมีชีวิตชีวาเช่นกัน.. วันนี้หวังหงหยวนดูเบิกบานเป็นพิเศษเพราะร้านเสื้อผ้ากับคลินิกสามัญชนได้กลับมาเปิดทำการอีกครั้งแล้ว เขาพาพนักงานที่ร้านมาช่วยกันติดปะทัดไว้ที่หน้าคลินิกสามัญชน ญาติของพนักงานที่เสียชีวิตจากการระเบิดครั้งนั้นก็ได้มาร่วมแสดงความยินดีด้วย พวกเขาต่างก็ไม่ติดใจอะไรเพราะหลิงหยุนได้จ่ายค่าชดเชยเป็นที่พึงพอใจ อีกทั้งผู้กระทำผิดก็ได้ถูกส่งตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมแล้ว นับวันหวังหงหยวนก็ยิ่งมั่นใจว่าตนเองนั้นเลือกติดตามคนไม่ผิดเพราะหลิงหยุนไม่เพียงเก่งกาจไปเสียทุกเรื่อง แต่ยังเป็นคนที่มีเมตตาจิตมากด้วย อีกทั้งไม่ว่าจะจับธุรกิจอะไรก็เจริญก้าวหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว ทุกการกระทำของหลิงหยุนนั้นล้วนตราตรึงอยู่ในใจของหวังหงหยวนไม่รู้ลืม.. แต่ถึงกระนั้นหวังหงหยวนก็รู้ตัวดีว่าตนเองนั้นเป็นเพียงแค่คนตัวเล็กๆธรรมดาๆเท่านั้นจึงไม่กล้าที่จะไปร่วมพิธีเปิดบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นที่ยิ่งใหญ่ของหลิงหยุน.. หลังจากไปช่วยติดปะทัดให้ที่คลินิกแล้วหวังหงหยวนก็กลับไปที่ร้านเสื้อผ้าของตนเอง.. “ผู้จัดการหวัง..วันนี้เทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เจ้าอย่าลืมจุดประทัดในทิศนั้นด้วยล่ะ!” เสียงร้องตะโกนของคนผู้หนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังของหวังหงหยวนเขาหันกลับไปมองทันที และเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบยิ้มให้พร้อมกับถามขึ้นว่า “ท่านนักพรตโม่..วันนี้บริษัทเทียนตี้ทำพิธีเปิด ท่านไม่ไปร่วมงานด้วยเหรอครับ” โม่วู่เตามองหวังหงหยวนพร้อมกับตวัดแส้ในมือขึ้นและตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ที่โน่นมีผู้คนมากมายดูช่างโกลาหลวุ่นวาย แล้วก็ยังเสียงดังหนวกหู การไปที่นั่นจะเป็นการทำลายจิตแห่งเต๋าของข้าที่บ่มเพาะมานานเสียเปล่าๆ!” แต่หากถังเมิ่งกับหลิงหยุนอยู่ด้วยล่ะก็..ทั้งคู่คงต้องรีบแย้งขึ้นทันทีว่า ที่โม่วู๋เตาไม่ไปร่วมพิธีเปิดบริษัทเทียนตี้นั้น ก็เพราะติดใจพยาบาลสาวสวยที่คลินนิกสามัญชนต่างหากเล่า! จากนั้นโม่วู๋เตาจึงแสร้งร้องบอกกับหวังหงหยวน“การเปิดกิจการเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ทราบว่าที่คลินิกเป็นเช่นใดบ้าง ไม่รู้ว่าจะบูชาเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งได้อย่างถูกต้องหรือไม่?” หวังหงหยวนได้ฟังจึงรีบตอบไปว่า“ท่านนักพรตโม่ช่างเปี่ยมไปด้วยเมตตา พวกเราเดินไปดูที่คลินิกกันจะดีกว่า!” ระหว่างนั้นซันยู่วเจียวหลี่จินเหลียน และชางเสี่ยวเหมิง พยาบาลสาวทั้งสามก็ได้มาถึงคลินิกสามัญชนแล้ว และทั้งหมดก็กำลังทำความสะอาดประตูด้านนอกคลินิกอยู่พอดี.. “ท่านนักพรตโม่มาแล้ว..เชิญท่านนักพรตเข้าไปดื่มชาด้านในก่อนค่ะ!” หลี่จินเหลียนเห็นโม่วู๋เตาเดินเข้ามาจึงรีบเชื้อเชิญให้เข้าไปนั่งด้านในทันที และพยาบาลสาวทั้งสองต่างก็พากันวิ่งไปต้อนรับ เว้นแต่เพียงซันยู่วเจียวคนเดียวเท่านั้น.. “ขอข้าเดินดูรอบๆคลินิกก่อนพิธีเปิดมีวันนี้ไม่ใช่รึ แล้วเหยา…” โม่วู่เตาพูดได้เพียงแค่นั้นก็นิ่งเงียบไปเมื่อสายตาไปกระทบเข้ากับหน้าอกใหญ่โตของหลี่จินเหลียน.. ชางเสี่ยวเหมิงรีบตอบกลับในทันที“อ่อ.. ท่านนักพรตคงหมายถึงหัวหน้า.. ตอนนี้พี่เหยาลู่กำลังคุยกับแขกอยู่ด้านบน ท่านนักพรตต้องมาพบหัวหน้าเหรอคะ” โม่วู๋เตารีบส่ายหน้าทันทีและได้แต่คิดในใจว่า ‘ขืนข้าบอกว่ามาพบเหยาลู่ ข้าคงถูกหลิงหยุนจับหักขาแน่ๆ’ “ไม่ใช่..ข้าเพียงแค่มาดูความถูกต้องของพิธีเปิดเท่านั้น…” ….. บนชั้นสองของคลินิกสามัญชนนั้นมีสาวงามอยู่กันมากมาย ทั้งไป๋เซียนเอ๋อที่มากับฉีเสี่ยวชิงและฉีเสี่ยวหง แล้วก็เหลียงเฟิงอี้ที่มาพร้อมกับฉางหลิงส่วนเหมี่ยวเสี่ยวเหมานั้นหลังจากที่ส่งท่านหมอเสี่ยวแล้วก็ขับรถมาที่คลินิกเพราะเธอเป็นแพทย์ประจำคลินิกสามัญชน ส่วนเสี่ยวเม่ยหนิงนั้นในเมื่อหลิงหยุนอยู่ที่บริษัทเทียนตี้ เธอก็ไม่ยอมมาที่คลินิกอย่างแน่นอน..นอกจากนั้นก็ยังมีกงเสี่ยวลู่กับซูปิงหยานมาด้วยรวมแล้วทั้งพยาบาลสาวสวยทั้งสามคนรวมแล้วที่คลินิกสามัญชนมีเหล่าสาวงามมารวมตัวกันถึงสิบสองคนเลยทีเดียว..เหลียงเฟิงอี้เหลือบมองไปทางบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ครั้งนี้พวกผู้ชายพากันไปฝั่งโน้นกันหมด พวกเขาไม่สนใจที่นี่ แต่พวกเราสนใจนะ!”จากนั้นเหลียงเฟิงอี้ก็เม้มปากเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า“คิดไม่ถึงว่าเพียงแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆ จะเกิดเรื่องได้มากมายขนาดนี้!”เหยาลู่ซึ่งผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้งตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ใช่ค่ะ.. มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจริงๆ แต่ตอนนี้จิงฉูก็ได้กลับสู่ความสงบแล้วล่ะ!”จากนั้นเหยาลู่ก็พูดต่อว่า“คุณหมอเหลียงคะ.. พี่หลิวลี่ใกล้จะคลอดลูกแล้ว ตอนนี้แอดมิตอยู่ที่แผนกสูติของโรงพยาบาลที่คุณหมอทำงานอยู่..”เหลียงเฟิงอี้เข้าใจได้ทันที“อ่อ.. ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันโทรบอกเพื่อนที่เป็นหมอให้ช่วยดูแลให้!”เวลาสิบเอ็ดโมงสิบแปดนาที..คลินิกสามัญชนก็ได้จุดปะทัดทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ!ฉีเสี่ยวหงเดินเข้าไปกระซิบถามเหยาลู่“พี่เหยาลู่คะ.. ทำไมพี่ถึงไม่ไปร่วมงานที่บริษัทเทียนตี้ล่ะคะ”เหยาลู่หันมามองฉีเสี่ยวหงพร้อมกับยกมือขึ้นลูบไล้ศรีษะของเธอในขณะที่ในใจก็คิดว่า‘หลิงหยุน..นายก็มีโลกของนาย ส่วนโลกของฉันเป็นโลกของคนธรรมดาๆ..’โลกของคนธรรมดา!หญิงสาวหลายคนที่อยู่ที่นี่เวลานี้..ใช่ว่าพวกเธอจะไม่อยากไปร่วมแสดงความยินดีกับหลิงหยุน เพียงแต่พวกเธอไม่กล้า!เหยาลู่ก่อนที่จะมาเจอหลิงหยุนนั้นก็เป็นเพียงแค่เด็กสาวฐานะยากจนคนหนึ่ง..กงเสี่ยวลู่ก็เป็นเพียงแค่ครูในโรงเรียนมัธยมจิงฉูตำแหน่งสูงสุดก็แค่ครูประจำชั้น..ฉางหลิงก็เป็นเพียงแค่เด็กนักเรียนมัธยมที่มีฐานะปานกลางเท่านั้น..ซูปิงหยานเองก็เป็นเพียงแค่เจ้าของร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เล็กๆแห่งหนึ่ง..ส่วนฉีเสี่ยวชิงกับฉีเสี่ยวหงนั้นยิ่งแทบไม่ต้องพูดถึง เพราะฐานะก็ยากจนไม่ต่างจาเหยาลู่..เหลียงเฟิงอี้นั้นดูเหมือนจะเหนือกว่าหญิงสาวคนอื่นๆแต่ถึงกระนั้นก็เป็นเพียงแค่ศัลยแพทย์ธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้นแต่ละคนต่างก็ไม่ได้มีภูมิหลังครอบครัวที่ใหญ่โตพวกเธอเป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไปของโลกใบนี้เท่านั้น หากไปอยู่ในงานที่ใหญ่โตเช่นนั้น ก็แทบไม่รู้ว่าจะต้องแนะนำตัวเองว่าอะไรด้วยซ้ำ!เมื่อครั้งที่หลิงหยุนเปิดคลินิกสามัญชนพวกเธอต่างก็เคยรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่ออยู่ในงานมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่เวลานี้หลิงหยุนร่ำรวยมีเงินกว่าหมื่นล้าน แม้แต่คนใหญ่คนโตหลิงหยุนยังคุยด้วยราวกับไม่มีอะไร..หญิงสาวทุกคนเหมือนจะรู้ฐานะของตนเองดีจึงไม่มีใครกล้าไปร่วมงานเปิดบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นของหลิงหยุน!