บทที่ 1088 : จับเป็น!

หลิงหยุนรู้ว่าเทพอสูรทมิฬที่สร้างจากปราณทมิฬในร่างของซือกงถูนั้นก็คือหนึ่งในเทพอสูรที่พรรคมารเคารพศรัทธา.. พรรคมารนั้นใหญ่โตและมีสำนักต่างๆ ที่อยู่ภายใต้พรรคมารอีกมากมาย แต่ละสำนักต่างก็มีเทพอสูรที่ตนเองเคารพศรัทธา ซึ่งก็เป็นไปได้ว่าแต่ละสำนักอาจจะเคารพเทพอสูรองค์เดียวกัน หรือสำนักหนึ่งๆ อาจจะนับถือเทพอสูรหลายองค์ในคราวเดียวก็เป็นได้เช่นกัน.. ยกตัวอย่างเช่น..ชาวพุทธที่เคารพศรัทธาในพุทธองค์ แต่ก็ไม่ได้กราบไหว้พุทธองค์เพียงอย่างเดียว แต่อาจจะกราบไหว้เทพเจ้ากวนอู หรือเจ้าแม่กวนอิมไปด้วยก็ได้ หรือผู้ที่นับถือเต๋า ก็ไม่ได้ศรัทธาเพียงแค่คำสอนของเต๋าเท่านั้น แต่ยังกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่นๆอีกเช่นกัน.. ส่วนซือกงถูนั้นเคารพศรัทธาในเทพอสูรทมิฬตนนี้และได้กราบไหว้บูชาเทพอสูรทมิฬเพื่อขอพลังอำนาจอยู่ทุกวัน และเมื่อฝึกฝนจนถึงขั้นที่สามารถใช้พลังเหนือธรรมชาติได้ ซือกงถูจึงได้สร้างภาพอวตารของเทพอสูรทมิฬที่ตนนับถือขึ้นมา.. ในเมื่อเทพอสูรทมิฬถูกสร้างขึ้นจากพลังปราณที่แข็งแกร่งของซือกงถูประกอบกับพลังศรัทธาที่มีต่อเทพอสูรตนนี้ มันจึงมีความแข็งแกร่งกว่าซือกงถูถึงสองเท่า.. สิ่งนี้จะคล้ายกับกระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุน.. เหตุใดกระบี่โลหิตแดนใต้จึงได้มีความคมอย่างที่อาวุธอื่นใดไม่อาจเทียบได้อย่างนั้นหรือ คำตอบไม่ได้อยู่ที่โลหะวิธีการหลอม หรือแม้กระทั่งการตีกระบี่เท่านั้น.. แต่หลักๆ แล้วเป็นเพราะกระบี่โลหิตแดนใต้นั้น มีจิตวิญญาณของมังกรที่ถูกผนึกไว้ในตัวกระบี่ จึงทำให้มันมีความคมอย่างที่อาวุธอื่นใดก็ยากจะเทียบได้! เช่นเดียวกับดาบพายุที่สามารถสร้างพายุหมุนรุนแรงขึ้นได้ก็เพราะดาบพายุนั้นมีคำสาบ และดวงจิตครึ่งดวงของเทพแห่งซาตานฝังอยู่ภายในด้วยนั่นเอง.. ในอดีตนั้น..มือกระบี่ที่ต้องการจะสร้างกระบี่สำหรับตนเองสักเล่มนั้น จำเป็นที่มือกระบี่ผู้นั้นจะต้องหลั่งเลือดของตนลงไปในกระบี่เล่มนั้นด้วย หรือแม้กระทั่งยอมสละชีวิตของคนที่ตนเองรักเพื่อให้ได้กระบี่ล้ำเลิศสักเล่ม.. เพราะจิตวิญญาณก็คือพลังจิต! กระบี่โลหิตแดนใต้มีพลังจิตของเทพมังกรแดนใต้ดาบพายุมีพลังจิตของเทพแห่งซาตาน และพลังจิตอันแข็งแกร่งนี้เองที่ทำให้กระบี่ และดาบทั้งสองเล่มนี้มีความพิเศษในแบบที่จะหาอาวุธใดเทียบได้ยาก! เทพอสูรทมิฬซึ่งเกิดจากพลังปราณของซือกงถูในเวลานี้ก็เช่นเดียวกันที่มันดูราวกับเป็นเทพอสูรที่มีชีวิตจริงๆนั้น ก็เพราะว่ามีพลังจิตแห่งเทพอสูรอยู่บ้างไม่มากก็น้อย! และด้วยเหตุนี้..เทพอสูรทมิฬตนนี้จึงมีพละกำลัง และพลังอำนาจที่แข็งแกร่ง จนยากที่หลิงหยุนจะสามารถต่อกรได้ง่ายๆ ‘นับว่ายังโชคดีที่ไม่ใช่เทพอสูรจริงๆไม่เช่นนั้นข้าคงยากที่จะมีชีวิตรอดกลับไปได้..’ หลิงหยุนได้แต่แอบคิดอยู่ในใจระหว่างที่หลบเท้าอันใหญ่โตของอสูรทมิฬ..หลิงหยุนใช้วิชาเงาลวงตาแยกร่างออกเป็นสิบสองร่างเพื่อหลอกล่อให้เทพอสูรทมิฬไล่เหยียบ และระหว่างนั้นหลิงหยุนก็ได้ปิดเส้นลมปราณเยิ่นของตนเอง พลังหยินในร่างกายจึงถูกสกัดไว้ จากนั้นหลิงหยุนก็ได้เดินพลังลับหยิน–หยาง และเคลื่อนเฉพาะพลังหยินนี้กลับไปไว้ที่จุดตันเถียน แล้วปล่อยให้เฉพาะพลังหยางบริสุทธิ์ไหลผ่านเส้นลมปราณทั่วร่างกายได้เพียงอย่างเดียว.. Aileen-novelพลังหยางบริสุทธิ์ภายในจุดตันเถียนจึงสามารถไหลไปตามเส้นลมปราณได้อย่างรวดเร็ว..“วิชาหยางพิสุทธิ์!”เพียงแค่ชั่วประเดี๋ยวเดียว..ร่างของหลิงหยุนก็มีแสงสว่างเจิดจ้าพุ่งออกมา ลำแสงสีขาวที่พุ่งออกจากร่างของหลิงหยุนนั้น คล้ายกลับดวงอาทิตย์ขนาดเล็กที่กำลังส่องแสงสว่างไปทั่วทั้งบริเวณ! หลิงหยุนยื่นนิ้วชี้และนิ้วกลางข้างขวาที่ประกบกันออกไปด้านหน้าและถ่ายเทพลังหยางบริสุทธิ์ไปที่นิ้วทั้งสอง พลังหยางบริสุทธิ์ได้พวยพุ่งออกจากนิ้วทั้งสองของหลิงหยุน กลายเป็นกระบี่หยางพิสุทธิ์ที่มีความยาวมากกว่าหนึ่งเมตร..เมื่อครั้งที่เกิดการต่อสู้อย่างดุเดือดภายในบ้านเลขที่-1นั้น หลิงหยุนได้ดูดเอาพลังหยางบริสุทธิ์จากปีศาจภัยแล้งเข้าไป จนวิชาหยางพิสุทธิ์ของเขานั้นแข็งแกร่งขึ้นถึงระดับสอง..ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่..วิชาหยางพิสุทธิ์นับเป็นวิชาบ่มเพาะพลังที่ทุกคนต่างก็รู้ว่าเป็นวิชาที่ใช้สำหรับจู่โจมคู่ต่อสู้ และหากมีการใช้วิชาหยางพิสุทธิ์เมื่อใด ย่อมเป็นที่หวาดกลัวของเหล่าภูติผีปีศาจ..เทพอสูรทมิฬเองก็เช่นกัน..หลังจากที่ไล่เหยียบร่างของหลิงหยุนไปเจ็ดแปดร่างแล้ว มันก็เห็นลำแสงสีขาวสว่างเจิดจ้าพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา จึงหยุดชะงักทันที! และหันไปจ้องมองร่างจริงของหลิงหยุนที่มีแสงสีขาวเจิดจ้านี้ด้วยความรู้สึกลังเล และหวาดกลัว..และแน่นอนว่านี่ไม่ใช่ความกลัวที่เกิดจากตัวซือกงถูแต่เป็นความกลัวที่เกิดจากสัญชาติญาณของจิตวิญญาณเทพอสูรทมิฬเอง..“เทพอสูรทมิฬงั้นรึข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสกระบี่หยางพิสุทธิ์ของข้า!”หลิงหยุนยิ้มเย็นเขาหันหน้าไปเผชิญกับขาสูงใหญ่ของปีศาจสูงสามเมตรที่มีสามหัวหกกร จากนั้นจึงกระโดดหมุนตัวขึ้นไปกลางอากาศ..“กระบี่นวสังหาร!”หลิงหยุนใช้เพลงกระบี่ที่แข็งแกร่งของตนเองชัวะ..ชัวะ.. ชัวะ..กระบี่หยางพิสุทธิ์หกครั้งแรกฟันเข้าที่แขนทั้งหกของเทพอสูรทมิฬขาดทันทีและอีกสามครั้งต่อมาก็ตัดศรีษะทั้งสามของมันขาดเช่นกัน..