บทที่ 1089 : คุกเข่าคาราวะจินเหยียว!

“เจ้าเด็กเมื่อวานซืน..เจ้ากล้าสังหารข้างั้นรึ” หลังจากที่ซือกงถูถูกหลิงหยุนทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสหนำซ้ำยังถูกดัชนีสายฟ้าของหลิงหยุนเข้าไปในระหว่างหลบหนีอีก พลังปราณในร่างกายของมันจึงถูกใช้ไปจนหมด และเวลานี้ก็ได้ถูกหลิงหยุนตัดเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้า ซือกงถูจึงนอนกองหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่กับพื้นเช่นนั้น.. ซือกงถูมีฐานะสูงส่งในพรรคมารจึงไม่อาจยอมรับความจริงได้ว่าตนเองพ่ายแพ้ให้แก่หลิงหยุน มันยังคงร้องตะโกนเรียกหลิงหยุนว่าเด็กเมื่อวานซืนไม่ยอมเปลี่ยน.. ในเมื่อพลังปราณในร่างกายของซือกงถูถูกใช้ไปจนหมดสิ้นแล้วเวลานี้ไอดำที่เคยพวยพุ่งอยู่รอบตัวจึงได้อันตธานหายไปด้วย ทำให้หลิงหยุนสามารถมองเห็นใบหน้าของมันได้อย่างชัดเจน.. ใบหน้าที่ซีดเซียวของซือกงถูนั้นมีร่องรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดน่ากลัวปรากฏอยู่ดวงตาที่จ้องมองหลิงหยุนนั้นก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ.. “เจ้ายังไม่หุบปากอีกรึหนวกหูสิ้นดี!” หลิงหยุนร้องบอกซือกงถูพร้อมกับยกเท้าขึ้นเหยียบใบหน้าของมันทันทีนี่คือศัตรูที่สร้างความโกรธแค้นใจให้กับหลิงหยุน และคนที่เขารัก มีหรือที่หลิงหยุนจะปฏิบัติต่อมันอย่างปราณี.. “ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่รึต่อให้เจ้าขอร้องให้ข้าสังหารเจ้า ข้าก็จะไม่ยอมทำเช่นนั้นแน่! เพราะนั่นจะทำให้เจ้าตายอย่างสบายเกินไป!” หลิงหยุนร้องบอกซือกงถูพร้อมกับกับออกแรงบดขยี้ฝ่าเท้าลงไปบนใบหน้าอัปลักษณ์ของซือกงถูและไม่เปิดโอกาสให้มันได้พูดอะไรอีก! หลิงหยุนยังไม่ลงมือสังหารซือกงถูตอนนี้แน่! เพราะจินเหยียวนั้นแค้นซือกงถูฝังใจอีกทั้งซือกงถูเองก็ยังจับพ่อของเขามาทรมานจนมีสภาพแทบไม่เป็นผู้เป็นคนเช่นนั้น หลิงหยุนจะต้องตอบแทนซือกงถูกลับไปเป็นร้อยเท่าพันทวีเสียก่อน! เหตุผลที่หลิงหยุนเลือกที่จะตัดเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้าของมันแทนการตัดแขนตัดขาทิ้งนั้นก็เพราะเกรงว่าหากไร้ซึ่งแขนขา ซือกงถูจะได้รับความเจ็บปวดจากการถูกทรมานน้อยลง! ในใจของหลิงหยุนกำลังครุ่นคิดว่าจะทรมานซือกงถูอย่างไรให้ได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่สุด! หลิงหยุนใช้ดัชนีห้าสายถ่ายเทลมปราณในร่างกายผ่านนิ้วมือทั้งห้าและจัดการผนึกจุดตันเถียน และเส้นลมปราณวิสามัญทั้งแปดของซือกงถูไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้มันสามารถแอบฟื้นฟูพลังปราณในร่างกายได้! “ซือกงถู..ข้าจะฆ่าเจ้าไปทำไมกัน ในเมื่อสภาพของเจ้าเวลานี้ก็แทบไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว..” หลิงหยุนสัมผัสได้ว่าคำพูดของซือกงถูนั้นมีนัยยะบางอย่างซ่อนอยู่เพราะแม้กระทั่งอยู่ในเงื้อมือของหลิงหยุนเช่นนี้ มันยังกล้าพูดจาข่มขู่เขา ย่อมแสดงว่าอีกฝ่ายยังเชื่อมั่นในพลังอำนาจของตนเองอยู่.. “หึ..พรรคมารมีผู้คุ้มกฏอยู่ถึงแปดคน และข้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น อีกทั้งยังมีผู้เฒ่าพรรคมารอีกเก้าคน หากเจ้ากล้าสังหารข้า.. พรรคมารย่อมไม่ละเว้นเจ้าแน่ และคนของพรรคมารจะต้องมาแก้แค้นให้กับข้า เมื่อถึงตอนนั้น.. รับรองได้ว่าตระกูลหลิงของเจ้าจะต้องพบกับหายนะ และความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ตระกูลหลิงของเจ้าจะต้องสูญสลาย แม้แต่สุนัขสักตัวก็จะไม่เหลือ!” หลิงหยุนเพียงแค่สกัดจุดตันเถียนของซือกงถูและเส้นลมปราณสำคัญๆเท่านั้น ไม่ได้สกัดจุดที่ทำให้มันไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ ซือกงถูจึงยังสามารถพูดคุยได้เป็นปกติ แต่เพราะจุดตันเถียนถูกสกัดไว้ และใบหน้าก็ถูกหลิงหยุนเหยียบไว้ด้วยเท้า น้ำเสียงของมันจึงอ่อนแรง และฟังไม่ชัดเจนนัก.. “’งั้นรึ”หลิงหยุนทำเสียงเย้ยหยันพร้อมกับพูดต่อว่า.. “ผู้คุ้มกฏทั้งแปดและเก้าผู้เฒ่าพรรคมาร..ฟังดูช่างน่ากลัวยิ่งนัก! แต่เจ้าคิดว่าคนอย่างข้าจะกลัวพวกมันงั้นรึ” “ตระกูลหลิงของข้าจะต้องได้รับหายนะและพบกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แม้แต่สุนัขสักตัวก็จะไม่เหลืองั้นรึ ฮ่า.. ฮ่า.. นี่เจ้าคงคิดว่าทุกอย่างจะง่ายดายเหมือนเมื่อสิบแปดปีก่อนสินะ?”ซือกงถูสวนกลับทันที“หากเจ้าไม่เชื่อคำพูดของเข้า.. ก็กลับไปถามคนไร้ราคาในตระกูลหลิงของเจ้าดู กลับไปถามปู่ของเจ้า.. และเมื่อเจ้าได้ฟังก็จะรู้ว่าตนเองจะหวาดกลัวมากเพียงใด”“แต่เจ้าคงจะไม่กล้าสินะ!”หลิงหยุนออกแรงบดขยี้ฝ่าเท้าลงไปบนใบหน้าของซือกงถูจนใบหน้าของมันจมลึกลงไปในพื้นดิน..ซือกงถูกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกแม้แต่คำเดียว!และในเวลานั้นเอง..ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุน ทั้งสองร่างที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้านั้นเมื่อพบหลิงหยุนก็รีบบินโฉบลงมาทันที!“เจ้านายที่เคารพ!”และผู้ที่มาก็คือเจสเตอร์กับเพียร์ซนั่นเองแวมไพร์สองตนร่อนลงข้างกายหลิงหยุนพร้อมกับร้องเรียกเขาด้วยความเคารพ..“สถานการณ์ทางโน้นเป็นเช่นใดบ้าง”ก่อนหน้านี้หลิงหยุนถูกกระจกเงาปีศาจของซือกงถูโอบล้อมไว้จิตหยั่งรู้ของเขาจึงไม่สามารถทะลุผ่านกระจกเงาปีศาจเหล่านั้นไปได้ ทำให้ไม่สามารถรับรู้สถานการณ์การต่อสู้ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ได้..แต่ในเมื่อเจสเตอร์กับเพียร์ซสามารถบินกลับออกมาได้ในสภาพที่ปลอดภัยเช่นนี้ย่อมหมายความว่าฝ่ายเของหลิงหยุนเป็นผู้ได้รับชัยชนะ!เจสเตอร์ตอบกลับทันที“เจ้านายที่เคารพ! ยอดฝีมือทั้งหมดได้ถูกพวกเราสังหารตายหมดแล้ว มีเพียงหนึ่งคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส และหนีรอดไปได้ คนผู้นี้ได้ทำร้ายผู้เฒ่าหลิง เหล่ากุ่ย และแม่นางเย่บาดเจ็บ..”ฟังจากคำบอกเล่าของเจสเตอร์หลิงหยุนพอจะเดาออกว่าผู้ที่ตายทั้งหมดนั้นน่าจะเป็นเหล่านักฆ่าที่ย้อนกลับเข้ามา ส่วนผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส และสามารถหนีออกไปได้ก็น่าจะเป็นซือกงวู่ฉิง..“เอาล่ะ..ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็กลับกันได้แล้ว!”หลิงหยุนยกเท้าออกจากใบหน้าของซือกงถูและกระโดดหมุนตัวขึ้นไปกลางอากาศ ในขณะที่มือข้างหนึ่งก็จับร่างของซือกงถูโยนไปให้เจสเตอร์“อย่าให้มันตายล่ะ!”หลิงหยุนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและกระโดดขึ้นไปยืนบนแผ่นหลังของเพียร์ซ แล้วบินกลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ทันที!ระหว่างทางกลับไปที่คฤหาสน์นั้น..หลิงหยุนก็ได้เรียกยันต์บำบัดออกมาทำการรักษาบาดแผลอีกหลายแห่งที่ยังไม่ได้ทำการรักษาก่อนหน้านี้ จากนั้นจึงเรียกยันต์ธาราออกมาชำระล้างคราบเลือดตามร่างกายออกด้วยเมื่อไปถึงคฤหาสน์หลังใหญ่เจสเตอร์กับเพียร์ซก็ได้บินเข้าประตูคฤหาสน์ไป..“ท่านปู่..ท่านพ่อ.. น้าหญิง..”ทันทีที่กระโดดลงจากแผ่นหลังของเพียร์ซหลิงหยุนก็ร้องทักทายหลิงลี่ หลิงเสี่ยว และฉินตงเฉี่วยทันที!