บทที่ 1151 : ประชุมความพร้อม!

เวลานี้ไม่เพียงหว่างคิ้วของหลิงหยุนจะกลั่นหยดเสินหยวนได้นาทีละสามหยดแต่ดูเหมือนว่าหยดเสินหยวนนี้จะมีพลังอมตะผสมอยู่ด้วย และถึงแม้ว่าเวลานี้หลิงหยุนจะไม่สามารถใช้พู่กันจักรพรรดิได้แต่เขาก็สามารถใช้ตราหยกจักรพรรดิที่อยู่กลางหว่างคิ้วแทนได้! หลิงหยุนเรียกหยกจักรพรรดิออกมาจากหว่างคิ้วพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เด็กดี.. เจ้ามาได้ทันเวลาที่ข้าจะต้องประลองพอดี! แต่ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าเจ้าจะมีพลานุภาพที่แข็งแกร่งมากเพียงใด” เวลานี้หลิงหยุนเข้าสู่ระดับกลางขั้นซานเฉิงชี่แล้วอีกทั้งยังมีตราหยกจักรพรรดิด้วย ทำให้เขายิ่งมั่นใจในการประลองครั้งนี้มากยิ่งขึ้น และไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดอะไรขึ้น หลิงหยุนก็เชื่อมั่นว่าตนเองจะสามารถจัดการได้! หลิงหยุนใช้จิตหยั่งรู้สำรวจดูเตียงมังกรอีกครั้งและพบว่าปราณมังกรกับปราณจักรพรรดิได้มลายหายไปหมดแล้ว ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้เขาและพู่กันจักรพรรดิคงจะดูดซับเข้าไปหมดนั่นเอง! หลิงหยุนได้แต่นึกขอบคุณตระกูลเกาที่ส่งเตียงมังกรนี้มาให้กับตนเอง! หลังจากที่หลิงหยุนลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินไปหาเกาเฉินเฉินที่ตื่นนอนแล้วเช่นกันพร้อมกับพูดขึ้นว่า.. “ว่ายังไงฮองเฮาของผมตื่นแล้วเหรอทำไมไม่นอนต่ออีกสักหน่อยล่ะ?” “คุณนอนต่อนะ..ผมจะออกไปฝึกวิชาก่อน!” หลิงหยุนโน้มตัวลงจุมพิตที่แก้มของเกาเฉินเฉินแล้วเดินออกจากห้องนอนไปทันที .… หลิงหยุนเดินตรงไปยังสวนชั้นที่หกซึ่งปลูกหลิวเทวะ–วิญญาณไว้แต่เมื่อเห็นโม่วู๋เตากำลังนั่งฝึกวิชาอยู่ ก็ถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างประหลาดใจ.. “โอ้โห..ดูท่าวันนี้พระอาทิตย์คงจะขึ้นทางตะวันตกสินะ! เจ้าถึงได้ตื่นขึ้นมาฝึกวิชาก่อนข้าได้!” โม่วู๋เตารีบลืมตาขึ้นมาพร้อมกับพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“หึ.. เจ้ายังจะมีหน้ามาพูดอีกงั้นรึ เมื่อคืนพวกเจ้าส่งเสียงดังถึงเพียงนั้น ใครจะไปข่มตาหลับลงได้กันเล่า?!” “…..” หลิงหยุนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนนี้เกาเฉินเฉินร้องครวคราญเสียงดังมาก และเขาเองก็ลืมที่จะสร้างค่ายกลสำหรับปิดกั้นเสียงไว้รอบบ้านด้วย! เสียงร้องของเกาเฉินเฉินเมื่อคืนนี้อย่าว่าแต่ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนจะได้ยินเลย แม้แต่คนธรรมดาทั่วไปที่อยู่ห่างราวสิบเมตร ก็ย่อมต้องได้ยินอย่างชัดเจน! “อ่อ.ขอโทษเจ้าด้วย ข้าประมาทเลินเล่อไปหน่อย!” แม้จะสายไปเสียแล้วแต่หลิงหยุนก็หน้าหนาพอที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้! โม่วู๋เตายกนิ้วโป้งให้หลิงหยุนพร้อมกับเอ่ยชมว่า“หลิงหยุน.. เจ้านี่มันสุดยอดจริงๆ! อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันประลองอยู่แล้ว แต่เจ้ากลับมีอารมณ์ที่จะมาคิดเรื่องพวกนี้ได้..” “เอาล่ะ..ข้าจะฝึกวิชาต่อแล้ว เจ้าอย่ามากวนข้าล่ะ!” พูดจบโม่วู๋เตาก็หลับตาลงไม่สนใจหลิงหยุนอีก.. …… หลังจากรรับประทานอาหารเช้าแล้วหลิงลี่ก็เรียกประชุมสมาชิกตระกูลหลิง.. เวลานี้หลิงลี่หลิงเสี่ยว หลิงเย่ว เหล่ากุ่ย และเหล่าทายาทรุ่นเล็กของตระกูลหลิงต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่ห้องประชุมแล้ว มีเพียงหลิงหยุนที่กำลังใกล้จะถึงแล้ว และทันทีที่หลิงหยุนก้าวเท้าเข้าไปในห้อง..สายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องมาทางหลิงหยุน ทุกคนต่างก็จ้องมองเขาด้วยแววตาแปลกประหลาด และต่อให้หลิงหยุนจะหน้าหนาสักเพียงใด ก็ยากที่จะทานทนได้อีกต่อไป เขาจึงรีบพูดขึ้นว่า.. “เอ่อ..เรื่องเมื่อคืนนี้เป็นความผิดพลาดของข้าเอง ข้าพลาดไปแล้ว! ข้าไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนความสงบของทุกคนจริงๆ ข้าน้อมรับผิด!” เหล่าสมาชิกตระกูลหลิงได้ยินเช่นนั้นต่างก็พากันหัวเราะออกมาเสียงดัง หลังจากนั้นหลิงลี่ก็กระแอมขึ้นมาสองสามครั้ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ..อย่าเสียเวลาดีกว่า! เข้าเรื่องการประลองในอีกไม่กี่วันนี้เลย..!” จากนั้นหลิงลี่ก็หันไปทางหลิงหยุนพร้อมกับถามขึ้นว่า“หลิงหยุน.. การประลองจะเริ่มขึ้นตอนสองทุ่มตรง.. เจ้าเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือไม่” วันนี้เป็นวันที่29 สิงหาคมแล้ว และในเวลาสองทุ่มตรงของวันที่ 31 สิงหาคม ตระกูลหลิง ก็ต้องประลองกับตระกูลซันและตระกูลเฉินแล้ว.. หากตระกูลหลิงสามารถเอาชนะสองตระกูลได้และไม่ได้สูญเสียมากมาย ตระกูลหลิงก็มีโอกาสที่จะเหยียบสองตระกูลขึ้นมาได้สำเร็จ!แต่หากตระกูลหลิงพ่ายแพ้ทุกอย่างก็จะจบลงทันทีเช่นกัน!การประลองในครั้งนี้นับว่ามีความสำคัญยิ่งนักตระกูลหลิงจึงไม่อาจพลาดพลั้งได้ หลิงลี่จึงต้องการสอบถามหลิงหยุนอย่างละเอียด!และเวลานี้สายตาทุกคู่ก็กำลังจับจ้องอยู่ที่หลิงหยุนเพียงคนเดียว..แต่หลิงหยุนกลับมีท่าทีที่สงบนิ่งเป็นอย่างมากและดูเหมือนจะมีความมั่นใจในการประลองครั้งนี้อย่างมากเช่นกัน!“ท่านปู่ท่านพ่อ ลุงสอง.. ได้โปรดวางใจเรื่องนี้ได้!”“การประลองครั้งนี้ตระกูลหลิงต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน!”“ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะขนยอดฝีมือมามากมายเพียงใดตระกูลหลิงของเราก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว!”“สิ่งที่ข้ากำลังครุ่นคิดในตอนนี้เป็นเรื่องของศัตรูในที่ลับต่างหากรวมทั้งท่าทีของตระกูลหลงกับตระกูลเย่ที่กำลังจับตามองพวกเราอยู่!”“ในความเห็นของข้า..ตระกูลเย่นั้นไม่น่าจะมีอะไร!”“เพราะตั้งแต่วันที่เฉินจิ้งเฉวียนท้าประลองกับตระกูลหลิงที่สุสานจนกระทั่งถึงวันนี้ตระกูลเย่ยังคงนิ่งเงียบไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ย่อมเป็นการบ่งบอกว่าตระกูลเย่ไม่คิดยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้!”“หลิงหยุน..ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุมีผล!”หลิงลี่พยักหน้าเห็นด้วยและพูดต่อทันทีว่า “จากที่ข้ารู้จักตระกูลเย่มาหลายปี ข้าเองก็มั่นใจว่าตระกูลเย่ไม่คิดจัดการกับตระกูลหลิงในตอนนี้แน่!”“ตระกูลเย่อยู่โดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครมานานกว่าสี่สิบปีแล้วพลังอำนาจของตระกูลเย่จึงเป็นเรื่องที่ใครๆก็คาดเดาได้ยาก แม้กระทั่งตระกูลหลงที่ดูเหมือนพลังอำนาจจะลดลงไม่น้อย แต่ตระกูลเย่ก็ไม่เคยคิดที่จะตอแย..”“อีกทั้งการประลองระหว่างตระกูลหลิงตระกูลซัน และตระกูลเฉิน ก็ยังเป็นผลดีต่อตระกูลเย่อีกด้วย เพราะไม่ว่าผู้ใดจะชนะหรือแพ้ ต่างฝ่ายต่างก็ย่อมต้องสูญเสียความแข็งแกร่งไปไม่น้อย..”หลิงเย่วได้ยินเช่นนั้นจึงพูดขึ้นว่า“ตระกูลเย่ก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอดไม่ใช่รึ พวกเขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งใดๆของเหล่าตระกูลใหญ่เลยสักครั้ง และมักจะคอยทำตัวเป็นนักตกปลาฉกฉวยผลประโยชน์..”“ที่สำคัญที่สุด..ตระกูลหลิงของเราเองก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับตระกูลเย่ด้วย!” หลิงหยุนยิ้มออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“แต่ครั้งนี้ตระกูลเย่คงจะต้องผิดหวัง หากคิดจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เหมือนเช่นเคย!”หลิงเย่วจ้องหน้าหลิงหยุนพร้อมกับถามขึ้นว่า“ตระกูลเย่ไม่น่าจะมีอะไร แล้วตระกูลหลงเล่า?”นี่เป็นความกังวลและหนักอกหนักใจของเหล่าสมาชิกตระกูลหลิงนั่นเพราะหลิงหยุนเพิ่งจะตบหน้า และหักขาหลงฮ่าวเฉียงไปเมื่อวานนี้ ซึ่งนับเป็นการกระทำที่ต่อต้านตระกูลหลงอย่างออกหน้าออกตา..จากที่เคยให้ความเคารพความเกรงใจตระกูลหลงมาโดยตลอดแต่จู่ๆ กลับอาจหาญเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลหลงซึ่งหน้าเช่นนี้ คงยากที่ตระกูลหลงจะยินยอมได้ เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงศักดิ์ศรีของตระกูลหลง..แต่หลิงหยุนกลับแสยะยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยี่หระ “ตระกูลหลงงั้นรึ! ไม่เห็นจำเป็นต้องหวาดกลัว!”เหล่าสมาชิกตระกูลหลิงถึงกับเย็นสันหลังวาบ..และได้แต่แอบคิดว่าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวตระกูลหลงอย่างนั้นหรือ!หลิงเสี่ยวขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมกับถามขึ้นทันที“หลิงหยุน.. เจ้าไม่ควรตัดบทเช่นนี้! มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ให้พวกเราหวาดกลัวตระกูลหลงงั้นรึ”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า“ท่านปู่.. ท่านพ่อ.. ความจริงแล้วที่ข้าตบหน้า และหักขาหลงฮ่าวเฉียงนั้น ก็เพื่อจงใจทดสอบปฏิกิริยาของตระกูลหลงเท่านั้น!”“พวกท่านทั้งสองลองคิดดูสิว่า..หากตระกูลหลงต้องการที่จะจัดการกับตระกูลหลิงจริง เหตุใดยังคงนิ่งเงียบเช่นนี้! นี่ก็ผ่านมาหนึ่งคืนแล้วตั้งแต่ที่ข้าหักขาหลงฮ่าวเฉียง พวกท่านพบว่าตระกูลหลงมีปฏิกิริยาใดๆตอบกลับมาบ้างหรือไม่”“ไม่!”หลิงลี่กับหลิงเสี่ยวตอบออกมาพร้อมกันในขณะที่หลิงเย่วครุ่นคิดเล็กน้อยและตอบไปว่า “หลิงหยุน.. ตระกูลหลงยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบกลับมาจริงๆ!”“นั่นไงเล่า!”หลิงหยุนยิ้มเย็นและพูดต่อว่า “นี่ย่อมเป็นการยืนยันว่า.. ตระกูลหลงกับตระกูลเย่จะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการประลองในครั้งนี้อีก แต่จะนั่งรอคอยเพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์..”