บทที่ 1152 : เดิมพันหนึ่งพันล้าน!

ทันทีที่เย่เทียนสุ่ยได้ข่าวเรื่องการประลองในครั้งนี้เขาก็รีบเปิดให้มีการเดิมพันขึ้นทันที และคาดหวังว่าจะสามารถหาเงินได้จากการเดิมพันครั้งนี้สูงถึงหนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวนเลยทีเดียว.. แต่หลังจากที่มีข่าวลือออกไปว่าตระกูลหลงจะยื่นมือเข้าช่วยตระกูลซันกับตระกูลเฉิน ก็ยิ่งมีคนเดิมพันว่าจะตระกูลหลิงจะเป็นฝ่ายแพ้เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเย่เทียนสุ่ยต้องสั่งให้เพิ่มเงินเดิมพันฝั่งตระกูลหลิงชนะเป็นหนึ่งต่อสิบห้าแทน เพื่อหวังดึงดูดให้คนมาพนันฝั่งตระกูลหลิงมากขึ้น.. หนำซ้ำตัวเขาเองยังเดิมพันให้ตระกูลหลิงเป็นฝ่ายชนะเพื่อดึงดูดคนอื่นๆให้มาลงตามด้วย แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ จะมีคนมาขอเดิมพันว่าตระกูลหลิงจะเป็นฝ่ายชนะ ด้วยจำนวนเงินถึงหนึ่งพันล้าน เย่เทียนสุ่ยจึงต้องการออกไปดูให้หน้าคนผู้นั้นด้วยตัวเอง.. เย่เทียนสุ่ยทำหน้าตาถมึงทึงพร้อมกับลุกขึ้นยืนและร้องตะโกนสั่งเสียงดัง “หมอนั่นยังอยู่หรือไม่” ผู้จัดการคลับถึงกับยืนขาสั่นเมื่อเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของเย่เทียนสุ่ยจึงรีบตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ยะ..อยู่ครับ!” “ข้าจะออกไปดูหน้ามันหน่อย!” แม้เย่เทียนสุ่ยจะอ้วนมากเพียงใดแต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ช่างรวดเร็วยิ่งนัก เพียงประเดี๋ยวเดียวก็มาถึงที่ห้องโถงชั้นสองของคลับเฮ้าส์ ซึ่งตกแต่งด้วยสีทองหรูหราอร่ามตา.. และคลับเฮ้าส์แห่งนี้ก็คือบ่อนคาสิโนใต้ดินของเย่เทียนสุ่ยนั่นเองและนักพนันที่จะเข้าบ่อนของเย่เทียนสุ่ยได้ ก็ต้องมีเงินมาไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยล้านเลยทีเดียว.. “สหายมือเติบคนใหนกันที่จะเดิมพันว่าตระกูลหลิงจะเป็นฝ่ายชนะการประลองด้วยจำนวนเงินถึงหนึ่งพันล้าน ช่วยลุกขึ้นยืนให้ข้าเห็นหน้าหน่อยจะได้หรือไม่” ทันทีที่ร่างอ้วนของเย่เทียนสุ่ยเดินเข้าประตูมาก็ร้องตะโกนถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทันที.. “พวกข้าเอง!” “หลิงอี๋!หลิงชี!” และแน่นอนว่าทั้งคู่ก็คือคนที่หลิงหยุนส่งมานั่นเอง.. เย่เทียนสุ่ยกัดฟันกรอดแต่ก็ฝืนพูดออกไปยิ้มๆ “ในเมื่อเป็นพวกเจ้าสองคน ข้าก็จะไม่ขอพูดอะไรมาก แต่จะขอถามพวกเจ้าเพียงแค่สองข้อเท่านั้น!” “ข้อแรก..ข้าอยากรู้ว่าพวกเจ้าสองคนเข้ามาในคลับของข้าได้อย่างไร” หลิงอี๋ยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า“คุณชายเย่.. บ่อนของท่านมีกฏว่าผู้ใดมีเงินหนึ่งร้อยล้าน จึงจะสามารถเข้ามาเล่นได้ไม่ใช่รึ การที่พวกข้าจะเข้ามาที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร..” เย่เทียนสุ่ยยิ้มและถามต่อว่า –คนตระกูลหลิง.. เจ้ามั่นใจมากว่าตระกูลหลิงจะสามารถชนะการประลองได้งั้นรึ- แต่ครั้งนี้เย่เทียนสุ่ยใช้วิธีพูดผ่านกระแสจิตและหลิงอี๋ก็ตอบกลับไปด้วยวิธีเดียวกัน –คุณชายเย่.. แม้แต่ท่านเองยังเดิมพันเช่นนั้น ย่อมต้องมั่นใจว่าตระกูลหลิงของข้าจะชนะ ในเมื่อแม้แต่ท่านเองยังมั่นใจเช่นนั้น มีเหตุผลใดที่พวกเราจะไม่เชื่อมั่นเช่นนั้นด้วยเล่า- เย่เทียนสุ่ยได้ฟังคำตอบ..ร่างอ้วนๆของเขาถึงกับสั่นเทิ้ม และแทบอยากจะพุ่งเข้าไปสังหารหลิงอี๋ทันที! “คุณชายเย่..ผู้นำตระกูลหลิงได้ฝากคำพูดมาถึงท่านหนึ่งประโยคด้วยว่า..” “ขอบคุณที่ครั้งนี้ท่านจะได้มอบเงินให้ตระกูลหลิงเป็นจำนวนถึงหนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวน!แล้วท่านผู้นำตระกูลก็หัวเราะ..” …… เย่เทียนสุ่ยถึงกับสบถออกมาด้วยความโมโห..“หึ.. ข้าฝากคำพูดกลับไปให้หลิงหยุนด้วย บอกมันว่าในคืนพรุ่งนี้หากเผชิญหน้ากับตระกูลซันและตระกูลเฉินแล้ว ก็อย่าได้หวาดกลัวจนเสียสติก็แล้วกัน!” หลิงอี๋ฟังแล้วถึงกับหน้าเปลี่ยนสีและเดินตรงเข้าไปหาเย่เทียนสุ่ย แต่หลิงชีกลับห้ามไว้ “หัวหน้า.. ท่านลืมคำสั่งของผูนำตระกูลแล้วรึ” หลิงอี๋ยังจำคำสั่งของหลิงหยุนก่อนมาได้อย่างแม่นยำเขาจึงข่มความโกรธพร้อมกับตอบเย่ชิงสุ่ยไปว่า “ข้าจะรายงานท่านผู้นำตระกูลทุกคำพูดของท่านเลยทีเดียว!” จากนั้นหลิงอี๋กับหลิงชีก็เดินออกไปจากคลับส่วนตัวของเย่เทียนสุ่ยทันทีและเมื่อขึ้นรถไปได้ทั้งคู่ก็ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมา.. …… ณศูนย์บัญชาการใหญ่องค์กรนักฆ่า สาขาปักกิ่ง.. ในเย็นวันนี้เฉินจิ้งเฉวียนเฉินไห่เผิง ซันเจิ้นหวู่ ซันเทียนหลัว และนินจาทั้งห้า รวมทั้งยอดฝีมือจากตระกูลไป๋หลี่ ต่างก็เดินทางไปดูสนามประลองที่หลิงหยุนเตรียมไว้.. หลังจากที่ตระกูลซันกับตระกูลเฉินได้รับแผนที่มาพวกเขาก็พากันมาที่นี่ตั้งแต่วันแรก และทำการสำรวจสถานที่แห่งนี้นานถึงสองวันสองคืน ทั้งสองตระกูลพาคนมาสำรวจบริเวณนั้นอย่างละเอียด เรียกได้ว่าแทบพลิกแผ่นดินตรวจสอบกันเลยทีเดียว เพราะไม่มั่นใจว่าตระกูลหลิงจะเล่นตุกติกอะไรบ้างแต่ผ่านไปสองวันสองคืนก็ยังไม่มีผู้ใดสำรวจพบสิ่งผิดปกติเลยแม้แต่น้อย..จนกระทั่งในคืนสุดท้ายก่อนการประลองเฉินจิ้งเฉวียน และซันเจิ้นหวู่ จึงได้นำยอดฝีมือของฝ่ายตนเองมาสำรวจสนามประลองด้วยตัวเองอีกครั้ง..“อาวุโสเฉิน..ท่านพบสิ่งใดผิดปกติหรือไม่”หลังจากที่สำรวจอย่างละเอียดอีกครั้งแล้วซันเจิ้นหวู่จึงร้องถามเฉินจิ้งเฉวียนเพื่อความมั่นใจเฉินจิ้งเฉวียนส่ายหน้าและตอบกลับไปว่า “ข้าไม่พบสิ่งใดผิดปกติเลยแม้แต่น้อย ไม่พบแม้กระทั่งรอยฝ่ามือ หรือว่าฝ่าเท้าของคนตระกูลหลิง!”เฉินจิ้งเฉวียนหันไปมองทางนินจาทั้งห้าพร้อมกับเอ่ยถามโทคุงาวะ ฮิโรชิซึ่งเป็นถึงนินจาขั้นเงาระดับสาม ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในเรื่องอาวุธลับ และค่ายกลเป็นอย่างดี และหากแม้แต่โทคุงาวะ ฮิโรชิยังไม่พบความผิดปกติใดๆ ก็ย่อมจะวางใจได้!หลังจากที่เหล่านินจาได้ทำการสำรวจจนทั่วบริเวณแล้วโทคุงาวะ ฮิโรชิจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ“ทั่วทั้งหุบเขาแห่งนี้และรอบๆ ไม่มีความผิดปกติใดๆ คืนพรุ่งนี้พวกเราจะสังหารคนตระกูลหลิงให้หมด!”……… เช้าของวันที่31 สิงหาคม..ในที่สุดวันประลองระหว่างตระกูลหลิงตระกูลซัน และตระกูลเฉินก็มาถึง!อากาศในเช้าวันนี้ไม่สู้ดีนัก..มีฝนตกบางเบาทำให้อากาศยามเช้าในฤดูใบไม้ร่วงค่อนข้างหนาวเย็นกว่าเดิม แต่ในช่วงบ่ายเมฆหมอกต่างก็สลายไป และท้องฟ้าก็เริ่มเปิด ทำให้ท้องฟ้าทั่วทั้งปักกิ่งไร้เมฆหมอก และเป็นสีฟ้าสดใส..ตลอดทั้งวันหลิงหยุนไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมใดๆภายในตระกูลหลิงเลยตั้งแต่เช้าตรู่ หลิงหยุนก็เอาแต่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างต้นหลิวเทวะวิญญาณในสวนชั้นที่หก เพื่อฝึกฝนวิชาอยู่ตามลำพังตลอดทั้งวัน!จนกระทั่งหกโมงเย็น..หลิงหยุนจึงลืมตาขึ้น และลูกนัยน์ตาของเขาก็ได้ปรากฏประกายสีดำและสีขาวขึ้นมาพร้อมกับวูบหนึ่ง และมันก็คือเนตรหยินหยาง!หลิงหยุนลุกขึ้นยืนและจัดการถอนหลิวเทวะวิญญาณเข้าไปเก็บไว้ในแหวนจักรวาลของตนเองทันที!เวลานี้..จิตหยั่งรู้ และหยดเสินหยวนของหลิงหยุนอยู่ในระดับสมบูรณ์สูงสุด และภายในใจของเขานั้นก็มุ่งมั่น และพร้อมอย่างยิ่งสำหรับการประลองในคืนนี้!และเพียงแค่พริบตาเดียวหลิงหยุนก็ใช้วิชาเงาลวงตาไปปรากฏตัวอยู่ในสวนชั้นที่สาม เขาจัดการอาบน้ำอาบท่าโดยมีเกาเฉินเฉินคอยดูแล และจัดการเปลี่ยนมาสวมใส่ชุดภูษาเกราะที่ทำจากผ้าแพรราชาไหมดำ!และเวลานี้หลิงหยุนก็พร้อมที่จะออกไปประลองแล้ว..“หลิงหยุน..นายจะทานข้าวก่อนมั๊ย”แม้เกาเฉินเฉินจะรู้ว่าวันนี้เป็นวันประลองโดยมีชีวิตเป็นเดิมพันแต่เธอเองก็ยังคงวิตกกังวล และอดที่จะเป็นห่วงหลิงหยุนไม่ได้!“ไม่ล่ะ..เวลานี้ภายในร่างกายของผมมีพลังชีวิตอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด ทำให้ไม่รู้สึกหิว!” หลิงหยุนตอบยิ้มๆพร้อมกับเอื้อมมือไปโอบร่างของเกาเฉินเฉินไว้ และปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เฉินเฉิน..คุณไม่ต้องกังวลใจไป แม้ครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้ครั้งสำคัญของผม แต่ตระกูลหลิงจะต้องชนะอย่างแน่นอน!”เกาเฉินเฉินเอนกายซบอกหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า“พยายามอย่าให้ได้รับบาดเจ็บ คืนนี้ฉันจะรอนายกลับมา!”หลิงหยุนจุมพิตหน้าผากเกาเฉินเฉินแล้วออกจากบ้านไปทันที และไปปรากฏตัวอีกครั้งในสวนชั้นที่เก้าซึ่งเป็นที่อยู่ของหลิงลี่..และในเวลานั้น..หลิงลี่ หลิงเสี่ยว หลิงเย่ว เหล่ากุ่ย และสมาชิกตระกูลหลิงคนอื่นๆ ต่างก็ไปรวมตัวกันอยู่ที่นั่นจนหมดแล้ว ทุกคนต่างก็ยืนคอยหลิงหยุนด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย..แม้กระทั่งหลิงซวี่ซึ่งหลิงหยุนไม่ค่อยจะได้เห็นหน้านักก็มาปรากฏตัวในคืนนี้ด้วยเช่นกัน! เรียกได้ว่านอกเหนือจากหลิงเจิ้นแล้ว..สายเลือดตระกูลหลิงทุกคน ล้วนแล้วแต่อยู่ที่นี่ทั้งสิ้น แม้กระทั่งคนนอกอย่างจินเหยียว และโม่วู๋เตาก็เช่นกัน..“ท่านปู่..ท่านพ่อ.. ลุงสอง..”หลิงหยุนเอ่ยทักทายทุกคนด้วยสีหน้าท่าทางสงบนิ่งอย่างที่สุด..หลิงลี่เอ่ยถามออกมาด้วยความกังวลใจ“หลิงหยุน.. การประลองในครั้งนี้ เจ้าจะไม่ให้พวกเราไปด้วยจริงๆงั้นรึ”หลิงหยุนยิ้มให้พร้อมกับโบกมือปฏิเสธและตอบไปว่า “ท่านปู่.. ทำทุกอย่างตามแผนที่คุยกันไว้!”