บทที่ 1154 : รนหาที่ตาย!

“นี่มัน..” “เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน!” ภาพที่หลิงหยุนคว้าคฑาของหลวงจีนหลู่หมิงฉู่มาได้และซัดฝ่ามือใส่ร่างของเขาจนกระเด็นออกไปนั้น ทำให้เหล่ายอดฝีมือทั้งทางฝั่งของตระกูลซัน และตระกูลเฉินถึงกับงุนงง และตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก แม้จะประจักษ์แก่สายตาตนเองตั้งแต่แรกแล้วว่า การประลองยกนี้หลิงหยุนต้องเป็นฝ่ายชนะอย่างแน่นอน! นั่นเพราะหลู่หมิงฉู่เป็นฝ่ายจู่โจมหลิงหยุนตลอดการประลองแต่หลิงหยุนกลับสามารถหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย โดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนก หรือตกอกตกใจเลยแม้แต่น้อย.. ทุกคนต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอยว่าเมื่อไหร่หลิงหยุนจะลงมือจู่โจมหลู่หมิงฉู่อย่างหนักหน่วงบ้างแต่กลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อถึงคราวลงมือกับหลู่หมิงฉู่ หลิงหยุนกลับเลือกที่จะไม่สังหารหลู่หมิงฉู่ และเพียงแค่ซัดร่างของหลวงจีนลอยละลิ่วออกไปเท่านั้น! การที่หลิงหยุนเป็นฝ่ายชนะนั้นเป็นเรื่องที่ทุกคนคาดคิดไว้อยู่แล้วเพียงแต่ไม่คิดว่าหลิงหยุนจะสามารถเอาชนะได้ง่ายดายถึงเพียงนี้! ทำให้หลายคนต่างก็คิดไปว่าหรือหลู่หมิงฉู่ตั้งใจที่จะออมมือให้กับหลิงหยุนกันแน่ นั่นเพราะการต่อสู้ในครั้งนี้เสมือนว่าเด็กน้อยสี่ห้าขวบกำลังควงกระบองใส่ชายชราหลังจากนั้นชายชราก็คว้ากระบองเด็กน้อยไว้ได้ และจับเด็กน้อยเหวี่ยงออกไปอย่างง่ายดาย.. แต่ปัญหาคือหลู่หมิงฉู่ไม่ใช่เด็กน้อยสี่ห้าขวบเขาเป็นถึงศิษย์ของวัดเส้าหลิน และอยู่ในระดับหนึ่งของขั้นพลังเหนือธรรมชาติ หนำซ้ำยังเป็นคนของหน่วยนภาอีกด้วย! “นี่..พ่ายแพ้ง่ายๆเช่นนี้เลยรึ!” และผู้ที่ตกใจที่สุดดูเหมือนจะเป็นผู้นำตระกูลซัน– ซันเจิ้นหวู่ ที่เวลานี้กำลังตกใจจนแทบช็อคหลังจากที่เห็นหลู่หมิงฉู่พ่ายแพ้ให้กับหลิงหยุนเช่นนั้น! “หึ..” เฉินจิ้งเฉวียนคำรามออกมาใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธพร้อมกับกัดฟันกรอด! ซันเจิ้นหวู่นั้นอยู่ในขั้นที่ต่ำกว่าเฉินจิ้งเฉวียนมากนักจึงไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้ดีเท่ากับเฉินจิ้งเฉวียน เขาเห็นมาโดยตลอดว่าหลู่หมิงฉู่นั้นไม่ได้ออมมือให้กับหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย ตรงข้าม.. หลู่หมิงฉู่นั้นจู่โจมหลิงหยุนด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี แต่ดูเหมือนหลิงหยุนจะใช้กำลังเพียงแค่สิบส่วน.. แต่ถึงกระนั้นหลู่หมิงฉู่ก็ยังไม่สามารถสัมผัสได้แม้แต่ชายเสื้อของหลิงหยุนหนำซ้ำหลิงหยุนยังสามารถแย่งคฑาในมือของหลู่หมิงฉู่มาได้อย่างง่ายดาย และซัดฝ่ามือใส่หน้าอกจนร่างของหลู่หมิงฉู่ลอยละลิ่วออกไปเช่นนั้น! นี่ย่อมเป็นการบ่งบอกว่า..หลิงหยุนนั้นเหนือกว่า และแข็งแกร่งกว่าหลู่หมิงฉู่มากนัก! และดูเหมือนหลิงหยุนเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะสังหารหลู่หมิงฉู่ไม่เช่นนั้นหลู่หมิงฉู่ก็คงยากที่จะมีชีวิตรอดได้! หลังจากที่หลู่หมิงฉู่ถูกฝ่ามือของหลิงหยุนซัดเข้าที่หน้าอกจนลอยละลิ่วออกไปไกลแล้วนั้นร่างของเขาก็ร่วงหล่นลงพื้น แต่ก็สามารถยืนทรงตัวไว้ได้ และถอยกรูดออกไปไกล หลังจากเดินลมปราณภายในแล้ว หลู่หมิงฉู่จึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง และยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี.. “อามิตตาพุทธ!ขอบคุณประสกที่เมตตา!” หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับโยนคฑาในมือกลับคืนให้หลู่หมิงฉู่และพูดขึ้นว่า “ไต้ซือ.. ข้าขอคืนคฑาให้กับท่าน!” “เวลานี้บุญคุณที่ตระกูลซันมีต่อท่านท่านเองก็ได้ตอบแทนกลับคืนแล้ว จากนี้ไปขอให้ไต้ซือรีบออกจากสถานที่แห่งนี้โดยเร็วที่สุดเพราะที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ไต้ซือควรจะอยู่นานนัก..” หลู่หมิงฉู่รับคฑาของตนเองกลับคืนมาและเดินไปหาซันเจิ้นหวู่พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ซันเจิ้นหวู่.. อาตมาฝีมือต่ำต้อยไม่อาจช่วยท่านได้ในคืนนี้!” “เอ่อ..” ซันเจิ้นหวู่ได้แต่อ้ำๆอึ้งๆและไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรอีก.. ในสายตาของซันเจิ้นหวู่นั้น เขารู้สึกว่าหลวงจีนหลู่หมิงฉู่ยังไม่ได้ลงมืออย่างเต็มที่นัก แต่หากจะกลับไปตอนนี้เขาเองก็ไม่มีอำนาจที่จะบีบบังคับให้หลู่หมิงฉู่ต้องต่อสู้จนตัวตายเพื่อตระกูลซันได้..“ไต้ซือ..แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา นี่เพิ่งจะประลองกันยกแรก ยังมีอีกสี่ยก.. คืนนี้เป็นการประลองที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง ไต้ซืออยู่รอประลองหมู่กับพวกเราก่อนจะไม่ดีรึ”เฉินจิ้งเฉวียนเห็นหลู่หมิงฉู่จะจากไปง่ายๆเช่นนี้จึงรีบร้องบอกด้วยความกระวนกระวายใจ.. “หน้าไม่อาย..”หลิงหยุนได้ฟังคำพูดของเฉินจิ้งเฉวียนจึงร้องตะโกนออกมาอย่างเย้ยหยัน!“ไต้ซือหลู่หมิงฉู่เป็นคนที่ตระกูลซันเชิญมาและไต้ซือก็ได้ตอบแทนบุญคุณตระกูลซันไปแล้ว จะไปหรือจะอยู่.. ตระกูลเฉินของเจ้าเกี่ยวข้องอะไรด้วยเล่า”“เฉินจิ้งเฉวียน..เจ้าเองต่างหากที่ไม่กล้าออกมาประลองกับข้า แต่กลับต้องการให้ไต้ซือหลู่หมิงฉู่อยู่ร่วมประลองหมู่เช่นนี้ ไม่เท่ากับบีบให้ผู้อื่นมาตายแทนเจ้าหรอกรึ”วาจาของหลิงหยุนนั้นคมคายยิ่งกว่าปลายมีดและสามารถขุดเอาความเจ้าเล่ห์เพทุบายของเฉินจิ้งเฉวียนออกมาตีแผ่ต่อหน้าผู้คนได้เช่นนี้ ทำให้เฉินจิ้งเฉวียนถึงกับโกรธมาก เขาจ้องหน้าหลิงหยุนพร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“หลิงหยุน..การประลองมีถึงห้ายก เจ้าโชคดีชนะไปเพียงแค่หนึ่งยกเท่านั้น อย่าได้ผยองไปนัก! “ในการประลองยกที่สองนี้..เจ้าเอาชนะท่านผู้เฒ่าให้ได้ก็แล้วกัน!”ระหว่างที่พูดนั้นเฉินจิ้งเฉวียนก็หันไปมองเหล่ายอดฝีมือจากตระกูลไป๋หลี่เพราะตามที่ตกลงกันไว้นั้น ยกที่สองจะเป็นหน้าที่ของตระกูลไป๋หลี่..‘ถึงคราวของพวกเราแล้ว..’ไป๋หลี่เทียนจั่วกับไป๋หลี่เทียนโย่วหันไปมองหน้ากันและยิ้มให้กันอย่างมั่นอกมั่นใจไป๋หลี่เทียนจั่วกับไป๋หลี่เทียนโย่วนั้นเป็นคู่แฝดจึงสามารถเข้าใจกันได้โดยแทบไม่ต้องสื่อสาร ผู้เฒ่าทั้งสองหันหน้าไปทางชายวัยกลางคนทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังพร้อมกัน และพูดขึ้นว่า..“การประลองครั้งนี้พวกเจ้าสี่คนต้องเข้าร่วมด้วยเพราะพวกเราจะใช้ค่ายกลลิ่วเหอจัดการกับเด็กหนุ่มนั่น!”ชายวัยกลางคนทั้งสี่แห่งตระกูลไป๋หลี่ก็คือไป๋หลี่กุ่ย ไป๋หลี่ชวี่ ไป๋หลี่ไล๋ และไป๋หลี่ชีทั้งสี่คนล้วนแล้วแต่เป็นลูกชายฝาแฝดของไป๋หลี่เทียนจั่วกับไป๋หลี่เทียนโย่ว ทั้งหมดล้วนอยู่ในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-8ดูเหมือนยีนส์ของตระกูลไป๋หลี่นั้นจะเป็นยีนส์ที่มีลักษณะเฉพาะตัวเพราะลูกหลานที่เกิดมาล้วนแล้วแต่เป็นแฝดแทบทั้งสิ้น และสายสัมพันธ์ของคู่แฝดนั้นทำให้พวกเขาสามารถเข้าใจความคิดซึ่งกันและกันได้โดยไม่ต้องสื่อสาร การประลองหมู่จึงนับว่าเป็นไพ่ในมือของตระกูลไป๋หลี่เลยทีเดียว!ทั้งไป๋หลี่เทียนจั่วและไป๋หลี่เทียนโย่วนั้น ล้วนแล้วแต่อยู่ในระดับหนึ่งขั้นพลังเหนือธรรมชาติทั้งคู่ แต่หากทั้งสองคนร่วมมือกัน ก็ย่อมสามารถเอาชนะยอดฝีมือระดับสองขั้นพลังเหนือธรรมชาติได้อย่างง่ายดาย!เดิมทีผู้เฒ่าทั้งสองต่างก็มั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะหลิงหยุนได้ไม่ยากแต่หลังจากที่เห็นการประลองในรอบแรกแล้ว ความมั่นใจที่เคยมีก็เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด นั่นเพราะหลิงหยุนแข็งแกร่ง และเก่งกาจมากเหลือเกิน พวกเขาเกรงว่าหากต้องพ่ายแพ้ให้กับหลิงหยุนในการประลองยกที่สองนี้ ตระกูลไป๋หลี่คงจะได้รับความอับอายขายหน้าอย่างมาก..ตระกูลไป๋หลี่นั้นตั้งถิ่นฐานรกรากอยู่บนเกาะในแถบทะเลจีนตะวันออกมานานหลายปีและมีจุดมุ่งหมายที่ย้ายกลับเข้ามาอยู่ในผืนแผ่นดิน และการที่พวกเขามาช่วยตระกูลซันในครั้งนี้ จุดประสงค์ที่แท้จริงก็คือต้องการมองหาลู่ทางในการเริ่มต้นที่ดี เพื่อจะได้ย้ายกลับเข้ามาอยู่บนผืนแผ่นดินใหญ่ด้วยฐานะที่เป็นปึกแผ่น..“ท่านปู่..ท่านพ่อ.. ท่านลุง.. พวกท่านต้องระวังให้มาก หมอนั่นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว!”ไป๋หลี่เล่ยเห็นฝีมือของหลิงหยุนในยกแรกแล้วก็ได้แต่นึกหวั่น และอดที่จะร้องเตือนทุกคนในตระกูลไม่ได้..ก่อนหน้านี้ไป๋หลี่เล่ยไม่เห็นหลิงหยุนอยู่ในสายตาด้วยซ้ำไปแต่หลังจากการประลองในยกแรก จึงได้รู้ว่าตนเองนั้นโง่เขลานักถึงได้ประเมินหลิงหยุนผิดไปมาก!แทบไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น..เพียงแค่วิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศของหลิงหยุนนั้น ตัวเขาเองก็ไม่อาจเทียบหลิงหยุนได้เลยแม้แต่น้อย!“พวกเจ้าสามคนพี่น้องไม่ต้องกังวลใจไป!”