บทที่ 1163 : ไร้ศักดิศรี และไร้ยางอาย!

ระหว่างที่ศรีษะของโทคุงาวะฮิโรชิกระเด็นออกจากร่าง และร่วงลงสู่พื้นดินนั้น ภายในสนามประลองก็มีแต่ความเงียบสงัด.. ไม่มีเสียงคนพูดจามีเพียงแค่เสียงลมหายใจของผู้คนรอบสนามประลองเท่านั้น เวลานี้ทั้งคนของตระกูลซัน และคนของตระกูลเฉิน ต่างก็พากันถอยหลังออกไปอย่างเงียบๆ เพราะในสนามประลองนั้นเป็นไปด้วยความดุเดือด.. ตลอดการประลองนั้น..ต่างก็ผลัดกันได้เปรียบ และผลัดกันเสียเปรียบอยู่ตลอดเวลา แต่หลังจากที่หลิงหยุนได้แสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตนออกมาให้คู่ต่อสู้ได้เห็น นับจากนั้นก็ได้กลายเป็นช่วงเวลาฝันร้ายของเหล่าศัตรู.. …….. “เด็กนั่นสามารถเอาชนะพญางูโอโรชิได้ง่ายถึงเพียงนี้เชียวรึ” หลงฮ่าวหลานที่ยืนดูการประลองอยู่บนท้องฟ้าถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ! นั่นเพราะความสามารถ และความแข็งแกร่งที่หลิงหยุนแสดงออกมานั้น อยู่ในระดับที่เหนือความคาดหมายของเขาอย่างมาก.. แม้หลงฮ่าวหลานจะมั่นใจอยู่แล้วว่าการประลองในยกนี้หลิงหยุนจะต้องเป็นผู้ชนะแต่เขาก็คิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะสามารถเอาชนะได้รวดเร็ว และง่ายดายถึงเพียงนี้! “ดูเหมือนใครก็ไม่สามารถหยุดตระกูลหลิงที่กำลังจะขึ้นมาผงาดอีกครั้งได้..” เย่ชิงซินแอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและนางเองก็คิดเช่นเดียวกับหลงฮ่าวหลาน.. แต่แล้วหลงฮ่าวหลานก็พูดออกมาด้วยความรู้สึกประหลาดใจ“เปลวไฟที่ลุกโชนอยู่บนกระบี่ของหลิงหยุนนั้น ข้ายังพอเข้าใจว่าเป็นไปได้ แต่ที่ไม่เข้าใจคือสายฟ้าพวกนั้นมาจากใหนกันนะ” หลงฮ่าวหลานนั้นเข้าสู่ระดับหกขั้นพลังเหนือธรรมชาติแล้วเรื่องเหล่านี้จึงเป็นเรื่องที่ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจนัก แต่เขาไม่เข้าใจว่าสายฟ้ามากมายบนตัวกระบี่โลหิตแดนใต้นั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร “เด็กนั่นยังต้องมีไพ่ในมือมากมายกว่านี้เป็นแน่เขาประลองมาร่วมชั่วโมงแล้ว แต่กลับไม่มีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเขายังดูราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น..” หลงฮ่าวหลานได้แต่นึกเสียดายที่เหล่านินจาทั้งห้าถูกสังหารตายเร็วเกินไปทำให้เขาไม่ได้เห็นไพ่ในมือที่หลิงหยุนยังไม่ได้นำออกมาใช้.. “เด็กคนนี้จะทำให้ตระกูลหลิงกลายเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คนอีกครั้ง.” เย่ชิงซินแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของหลงฮ่าวหลานและได้แต่ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจเงียบๆ …… ด้านล่างภายในสนามประลองนั้นหลังจากที่หลิงหยุนสังหารโทคุงาวะ ฮิโรชิตายแล้ว เขาก็ไม่ได้รู้สึกวางใจแต่อย่างใด แต่จิตหยั่งรู้ของเขายังคงจับอยู่ที่ชิ้นเนื้อซึ่งถูกแรงระเบิดของยันต์เตโชกระจัดกระจาย! เวลานี้เลือดและเนื้อที่พญางูโอโรชิเขมือเข้าไปนั้นได้ถูกผงละลายศพกัดกร่อนจนกลายเป็นน้ำสีเหลือ ส่วนพลังปราณภายในร่างก็ค่อยๆระเหยไปกลางอากาศ แต่ถึงอย่างนั้น..หลิงหยุนก็รู้ดีว่าจิตวิญญาณของพญาอสรพิษโอโรชินั้นยังไม่ได้ถูกสังหาร เขาจึงได้พยายามใช้จิตหยั่งรู้สำรวจหาเงาของมัน.. แต่ถึงแม้ว่าหลิงหยุนจะเปิดจิตหยั่งรู้ออกขั้นสุดสำรวจจนทั่วบริเวณแล้วแต่ก็ไม่พบเงาของพญางูโอโรชิเลยแม้แต่น้อย ทำให้เขาได้แต่นึกหวั่นใจอยู่เงียบๆ ‘หรือจิตวิญญาณของพญางูโอโรชิจะถูกเผาผลาญไปกับเปลวเพลิงของยันต์เตโชแต่ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นไปได้!’ หลิงหยุนได้แต่ครุ่นคิดหาคำตอบอยู่ในใจ.. แต่ในเมื่อยังไม่สามารถหาจิตวิญญาณของพญางูโอโรชิได้พบเขาจึงล้มเลิกความตั้งใจนี้ไปก่อน เพราะยังมีเรื่องที่สำคัญกว่ารออยู่ตรงหน้า.. หลิงหยุนกำกระบี่โลหิตแดนใต้ไว้ในมือแน่นส่วนกระบี่เหินเงาธนูก็บินตามร่างของเขาไปอย่างใกล้ชิด หลิงหยุนเดินตรงเข้าไปหาเฉินจิ้งเฉวียนอย่างไม่หวาดหวั่น พร้อมกับพูดขึ้นว่า.. “เฉินจิ้งเฉวียน..ข้าเป็นฝ่ายชนะการประลองสามในห้ายก ส่วนตระกูลซันกับตระกูลเฉินเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่”เมื่อได้ยินหลิงหยุนประกาศออกมาเช่นนั้นร่างของซันเจิ้นหวู่ก็ถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างท้อแท้ทันที‘จบสิ้นแล้ว!’ ‘ตระกูลซันกับตระกูลเฉินคงต้องจบสิ้นแล้ว!’นี่คือความคิดที่ซันเจิ้นหวู่ครุ่นคิดวนเวียนอยู่ในหัวเวลานี้..“ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..”เฉินจิ้งเฉวียนที่นิ่งเงียบไปนานเมื่อได้ยินหลิงหยุนถามขึ้นมาเช่นนั้น จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง พร้อมกับยกมือขึ้นชี้หน้าหลิงหยุน และพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน..“เจ้าเด็กชั่วช้า!ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าเจ้าจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แม้แต่นินจาขั้นเงาที่เก่งกาจทั้งห้าคน ยังถูกเจ้าสังหารตายจนหมด!”แต่ในระหว่างนั้นเฉินจิ้งเฉวียนก็ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับพูดขึ้นอย่างไร้ยางอายว่า “แต่ถึงแม้เจ้าชนะการประลองทั้งสามยก.. แล้วจะมีความหมายอะไรอย่างนั้นรึ”หลิงหยุนรู้แต่แรกแล้วว่าเฉินจิ้งเฉวียนจะต้องไม่ยอมรับผลการประลองเป็นแน่แต่เขาเองก็ไม่รีบร้อนนัก จึงได้แต่ตอบกลับไปยิ้มๆ“หึ!เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”“ตามกฏของการประลองแล้ว..ในเมื่อข้าเป็นฝ่ายชนะถึงสามยก ก็ย่อมหมายความว่าตระกูลหลิงเป็นฝ่ายชนะในการประลองครั้งนี้ ฉะนั้น.. ชะตากรรมของตระกูลซันกับตระกูลเฉินย่อมต้องตกอยู่ในกำมือของตระกูลหลิง!”หลิงหยุนแสยะยิ้มที่เย็นยะเยือกก่อนจะพูดต่อว่า“เอาล่ะ.. ข้าจะให้โอกาสกับเจ้าอีกครั้ง หากเจ้ากับซันเจิ้นหวู่ฆ่าตัวตายต่อหน้าข้า ข้ารับปากจะไว้ชีวิตผู้บริสุทธิ์ของทั้งสองตระกูล!”หลิงหยุนรับปากเช่นนั้นเขาย่อมต้องทำตามคำพูดอย่างแน่นอน แม้เขาพูดว่าจะทำลายล้างตระกูลซันกับตระกูลเฉิน แต่เขาก็จะไม่สังหารผู้หญิง เด็ก และผู้ที่ไม่มีวรยุทธโดยเด็ดขาด และจะปล่อยคนเหล่านี้ไปอย่างแน่นอน!แต่ไม่มีทางที่เขาจะไว้ชีวิตเฉินจิ้งเทียนเฉินไห่เผิง และยอดฝีมือในขั้นเซียงเทียนของทั้งสองตระกูลแน่ หากจะไว้ชีวิต.. อย่างน้อยก็ต้องทำลายวรยุทธของคนเหล่านั้นเสียก่อน!เพราะทั้งสองตระกูลนั้นต่างก็เป็นศัตรูคู่แค้นของตระกูลหลิงหากหลิงหยุนไว้ชีวิตก็เท่ากับปล่อยเสือเข้าป่า สักวันคนเหล่านี้ก็ต้องกลับมาแว้งกัดตระกูลหลิง และคนในตระกูลหลิงอีกอย่างแน่นอน!“ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..”เฉินจิ้งเฉวียนหัวเราะเสียงดังอีกครั้ง..“หึ..เจ้าเด็กชั่วช้า! นี่เจ้าคิดจะให้คนแก่อย่างข้าฆ่าตัวตายต่อหน้าเจ้า ความคิดนี้ไม่ไร้เดียงสาไปหน่อยงั้นรึ”เฉินจิ้งเฉวียนร้องตะโกนเสียงดัง“ต่อให้การประลองจบลงแล้ว ข้า – เฉินจิ้งเฉวียนก็จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอดไปถึงวันพรุ่งนี้แน่!”“ตราบใดที่ข้า– เฉินจิ้งเฉวียนยังมีชีวิตอยู่ ตระกูลเฉินกับตระกูลซันจะไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเด็ดขาด!” ในที่สุดเฉินจิ้งเฉวียนก็ยอมฉีกหน้าตัวเองได้อย่างไร้ยางอายที่สุด!“เช่นนั้นก็ดี!”หลิงหยุนคร้านที่จะพูดมากอีกเพราะเขาเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่าผลจะต้องลงเอยเช่นนี้..