บทที่ 1162 : สังหารพญาอสรพิษโอโรชิ!

นี่เป็นการประลองในยกที่สาม..แม้หลิงหยุนต้องการจะเอาชนะให้ได้ แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะเผยไพ่ในมือของตนเองออกมาให้ผู้อื่นเห็นมากนัก.. นั่นเพราะหลิงหยุนรู้ดีว่า..แม้เหล่านินจาขั้นเงานี้จะแข็งแกร่งมาก แต่ยอดฝีมือจากหน่วยนภาอย่างเฉินจิ้งเฉวียน และคนอื่นๆ แม้คนพวกนี้จะมีขั้นพลังเทียบเท่าโทคุงาวะ ฮิโรชิไม่ได้ แต่ทุกคนต่างก็ย่อมมีไพ่ไม้ตายในมือของตนเอง! หลิงหยุนมั่นใจว่า..ต่อให้เขาสามารถเอาชนะการประลองในยกที่สามได้ เขาก็ยังต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือจากหน่วยนภาอยู่ดี อีกทั้งหลิงหยุนยังสังเกตเห็นว่านอกเหนือจากยอดฝีมือจากหน่วยนภาทั้งสี่คนแล้ว ก็ยังมีนักพรตจากสำนักเขาหลงหู่อีกหนึ่งคนด้วย! ที่หลิงหยุนจำได้ว่าคนผู้นี้เป็นนักพรตจากเขาหลงหู่ก็เพราะว่าชุดนักพรตที่คนผู้นี้สวมใส่นั้นมีลักษณะเดียวกันกับที่นักพรตจากเขาหลงหู่ที่เขาสังหารตาย และนักพรตผู้นี้คงจะมาที่นี่เพื่อแก้แค้นเขาอย่างแน่นอน อีกทั้งเวลานี้นักพรตเลี่ยยื่อเองก็ยังถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินตระกูลหลิง.. ด้วยเหตุนี้..หลิงหยุนจึงพยายามที่จะไม่เผยไพ่ในมือที่มีอยู่จนหมด อีกทั้งยังไม่ต้องการเผยความแข็งแกร่งที่แท้จริงให้กับศัตรูของตนเองได้ล่วงรู้ด้วย! “ที่แท้เจ้าก็กลัวไฟงั้นรึ” ในที่สุดหลิงหยุนก็ค้นพบจุดอ่อนของพญางูโอโรชิจนได้เขาสะบัดมือ และยันต์เตโชอีกแปดแผ่นก็ปรากฏขึ้นในมือของหลิงหยุนทันที แต่ครั้งนี้หลิงหยุนซัดยันต์ทั้งหมดเข้าใส่ลำตัวของพญางูโอโรชิแทน! ในระหว่างที่ซัดยัต์เตโชเข้าใส่ร่างของพญางูโอโรชินั้นหลิงหยุนก็ได้ใช้กระบี่โลหิตแดนใต้ฟันเข้าที่หางของเจ้างูยักษ์ได้ถึงสองครั้งสองครา.. หลิงหยุนเห็นว่าครั้งนี้พญางูโอโรชิได้รับความเจ็บปวดจากยันต์เตโชอย่างมากเขาจึงเกรงว่ามันจะหวาดกลัวจนรีบหลบหนีไปเสียก่อน ตูม! ยันต์เตโชทั้งแปดที่ซัดเข้าใส่ลำตัวของพญางูโอโรชินั้นได้ระเบิดขึ้นพร้อมกันกลายเป็นเปลวไฟร้อนแรงที่ลุกโชติช่วง และกำลังเผาร่างของพญางูโอโรชิทันที ผืนแผ่นดินสั่นสะเทือนราวกับกำลังเกิดแผ่นดินไหว! ร่างของพญางูโอโรชิดิ้นรนไปมาด้วยความเจ็บปวดลำตัวของมันสะบัดขึ้นสะบัดลงกระแทกไปมากับพื้นดินอย่างรุนแรง และในที่สุดทั้งเลือดและเนื้อตามลำตัวของพญางูโอโรชิก็ระเบิดออก และของเหลวสีม่วงคล้ำก็ได้ไหลเจิ่งนอง และพุ่งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณ.. แม้หลิงหยุนจะกระโดดลอยตัวหนีขึ้นกลางอากาศแล้วแต่พิษของพญางูโอโรชิก็ยังกระเด็นโดนเสื้อภูษาเกราะของเขา และกัดกร่อนจนเกิดเป็นควันลอยคละคลุ้งไปทั่ว.. ร่างใหญ่ยักษ์ของพญางูโอโรชิถูกแรงระเบิดรุนแรงเช่นนั้นก็ถึงกับชะงัก และหยุดการจู่โจมหลิงหยุนไปชั่วขณะ แต่หางของมันที่ไม่ได้รับบาดเจ็บนั้น กลับกำลังพุ่งเข้าจู่โจมร่างของหลิงหยุนแทน! ในขณะเดียวกันนั้น..ศรีษะที่ใหญ่ที่สุดของพญางูโอโรชิก็ถูกแรงระเบิดของยันต์เตโชขาด และกระเด็นร่วงหล่นลงกับพื้นทันที! “เยี่ยม!” หลิงหยุนเห็นพญางูโอโรชิใช้หางใหญ่ของมันพุ่งเข้าจู่โจมหลิงหยุนแทนหลิงหยุนก็ไม่ได้รีบร้อนตอบโต้นัก เขาโคจรดาราคุ้มกายขั้นสุด พร้อมกับจัดการเผาหยดเสินหยวนสิบหยด และเดินพลังลับหยิน–หยางภายในร่างกาย.. พลังหยางในจุดตันเถียนของหลิงหยุนพุ่งเข้าสู่กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของเขาทันทีและด้วยพลังหยางที่ร้อนแรง ทำให้กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของเขากลายเป็นสีแดงเพลิง และมีไฟลุกโชติช่วงขึ้นในทันที! หลิงหยุนได้ใช้หยดเสินหยวนเพิ่มพลังเหนือธรรมชาติของตนเองให้แข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเดิม! และผลจากการเผาหยดเสินหยวนนี้..ทำให้พลังสายฟ้าสีเงิน และสีทองที่เกาะอยู่ตามผนังของจุดตันเถียน พุ่งผ่านฝ่ามือของหลิงหยุนเข้าสู่ตัวกระบี่โลหิตแดนใต้ด้วยเช่นกัน!ในเวลานี้..กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนนั้น ไม่เพียงมีเปลวเพลิงสีแดง แต่ยังมีพลังสายฟ้าสีทองและสีเงินพุ่งแปลบปลาบอยู่นับไม่ถ้วนด้วย ทำให้กระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุนได้กลายเป็นกระบี่เพลิงสายฟ้าในทันที!หลิงหยุนจัดการใช้กระบี่เพลิงสายฟ้าฟันเข้าที่ศรีษะของพญางูโอโรชิทันที!“คิดจะเขมือบข้างั้นรึเจ้าเตรียมตัวตายได้เลย!” หลิงหยุนเงื้อมือขึ้นพร้อมกับฟันกระบี่เพลิงสายฟ้าลงไปยังหัวงูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแล้วศรีษะขนาดใหญ่ของพญางูโอโรชิก็ได้ขาดออกจากลำคอ และร่วงลงไปกองกับพื้นในทันที!…….“กระบี่ในมือของเด็กนั่นช่างงดงามมากทีเดียว!”“กระบี่นั่นมัน..”แม้แต่เย่ชิงซินที่มีบุคลิกเฉยชาเป็นปกติเมื่อเห็นกระบี่เพลิงสายฟ้าในมือหลิงหยุนยังถึงกับจิตใจสั่นไหว!เปลวไฟที่จู่ๆก็พุ่งขึ้นมาบนตัวกระบี่พร้อมกับสายฟ้าสีเงิน และสีทองแปลบปลาบมากมายนั้น ทำให้ภาพของหลิงหยุนที่ถือกระบี่เล่มนี้ดูช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก!เวลานี้..ศรีษะขนาดใหญ่ที่สุดของพญางูโอโรชิได้ร่วงลงไปบนพื้นแล้ว แต่ก็ยังคงถูกเปลวไฟลุกโชนของยันต์เตโชเผาไหม้อยู่ ส่วนลำคอที่ถูกหลิงหยุนฟันด้วยกระบี่เพลิงสายฟ้านั้น ก็ได้กลายเป็นชิ้นเนื้อไหม้เกรียมไปในทันที!แต่ถึงกระนั้นเจ้างูยักษ์ก็ยังคงไม่สิ้นใจตายในทันทีแม้ว่าหัวงูขนาดใหญ่ที่สุดที่หลิงหยุนตัดขาดนั้น จะเป็นศรีษะหลักของพญางูโอโรชิก็ตาม เพราะอย่างน้อยมันก็ยังเหลือศรีษะอยู่อีกถึงเจ็ดหัว..เพียงแต่ตอนนี้..พญางูโอโรชิกำลังโกรธมาก ศรีษะงูทั้งเจ็ดนั้นพุ่งหมายกัดหลิงหยุนอย่างบ้าคลั่ง ส่วนหางของมันก็พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนเพื่อหมายรัดร่างของเขาไว้เช่นกัน!“ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าครั้งนี้เจ้าจะสามารถฟื้นตัวได้รวดเร็วมากเพียงใด”จากนั้นหลิงหยุนก็กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ และพุ่งเข้าตัดศรีษะใหญ่ยักษ์ของพญางูโอโรชิที่เหลืออีกครั้ง!หลิงหยุนไม่มีทางปล่อยให้หัวหรือหางของพญางูโอโรชิกัด หรือรัดร่างของตนไว้ได้อย่างแน่นอน เขาตวัดกระบี่เพลิงสายฟ้าในมือเข้าตัดศรีษะของพญางูโอโรชิทีละหัว ราวกับหั่นผัก แล้วศรีษะของพญางูโอโรชิก็ค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทีละหัวจนไม่เหลือ..ครั้งนี้กระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุนมีทั้งสายฟ้าและเปลวไฟร้อนแรงเคลือบอยู่ หลังจากที่ตวัดเข้าใส่ศรีษะสีม่วงคล้ำของพญาโอโรชิจนขาดแล้ว พิษจำนวนมากของมันจึงถูกความร้อนเผาไหม้ และไม่สามารถพ่วยพุ่ง กระเด็นออกจากร่างเหมือนก่อนได้..หลิงหยุนจึงไม่ได้รับอันตรายจากพิษที่มีฤทธิ์เป็นกรดรุนแรงเหล่านั้น!“ข้าจะให้รางวัลเจ้าให้เจ้าได้กินอาหารรสชาดโอชะ!”หลังจากที่ตัดศรีษะของพญางูโอโรชิทั้งแปดจนขาดออกหมดแล้วหลิงหยุนก็ได้เรียกขวดเล็กๆใบหนึ่งออกมาจากแหวนจักรวาล หลังจากเปิดฝาขวดออกหลิงหยุนก็ได้ใช้โซ่หยิน–หยางรัดลำคอข้างหนึ่งของพญางูโอโรชิไว้ และใช้โซ่หยิน–หยางอีกเส้นจัดการเทยาในขวดลงไปบนลำคอที่ไร้ศรีษะนั้น..และทันทีที่หลิงหยุนจัดการเทผงสีขาวในขวดเล็กๆใบนั้นลงไปบนเนื้อสดๆของพญางูโอโรชิแล้ว ร่างของมันก็เริ่มถูกผงสีขาวนั้นกัดกร่อนในทันที!และนี่ก็คือผงละลายศพที่เหมี่ยวเสี่ยวมเหมามอบให้กับหลิงหยุนนั่นเอง!