บทที่ 1165 : ขังไว้ในค่ายกล!

หลิงหยุนใช้กระบี่ในมือฟันเข้ากับคฑาทองคำของหลวงจีนจื้อกงเพื่อเปิดทางก่อนจะกระโดดหลบปลายทวนม่วงทองของเฉินจิ้งเฉวียน และพุ่งไปข้างหน้าคล้ายกับตั้งใจจะไล่ล่าตี๋ยั่วถัง.. เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในชั่วเวลาเพียงแค่พริบตาและทุกคนต่างก็ทำได้เพียงแค่ป้องกันตัวเองเท่านั้น ในระหว่างที่ทุกคนต่างก็กำลังรับมือกับเงาของหลิงหยุนอยู่นั้น ร่างที่แท้จริงของเขาก็พุ่งเข้าหาจื่อยู่วทันที! หลิงหยุนตวัดกระบี่โลหิตแดนใต้เข้าใส่ร่างของจื่อยู่วด้วยความรวดเร็วจนกลายเป็นม่านสีดำคมกริบที่พุ่งประชิดร่างของจื่อยู่วอย่างยากที่จะหลีกเลี่ยงได้.. “ห๊ะ!” จื่อยู่วถึงกับตกใจอย่างมากและรีบยกกระบี่ในมือของตนขึ้นปัดป้องกระบี่ที่รวดเร็วและรุนแรงดั่งพายุของหลิงหยุน จนเกิดเป็นประกายไฟขึ้นจากการกระทบกันอย่างรุนแรงของกระบี่สองเล่ม! แต่ถึงกระนั้น..กระบี่ของจื่อยู่วก็ยังไม่อาจต้านทานกระบี่โลหิตแดนใต้ที่แข็งแกร่งของหลิงหยุนได้ หากจะพูดไปแล้ว..จื่อยู่วนั้นยังนับว่าแข็งแกร่งน้อยกว่าหลิงหยุน แม้จะสามารถรับกระบี่ของหลิงหยุนไว้ได้ แต่ก็ถูกพลังปราณจากกระบี่กระแทกเข้าจนได้รับบาดเจ็บภายใน และลมปราณภายในร่างกายของจื่อยู่วก็เริ่มไหลเวียนติดขัด! “นวสังหาร!” กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนเงื้อขึ้นสูงอีกครั้งและฟาดเข้าใส่ร่างของจื่อยู่วอย่างรวดเร็ว จื่อยู่วรู้ตัวว่าตนไม่สามารถต้านทานพลังปราณจากกระบี่ของหลิงหยุนได้แน่ จึงรีบกระโดดถอยออก และหนีไปทันที! “คิดจะหนีงั้นรึ!” หลิงหยุนกำลังจะไล่ตามจื่อยู่วไปแต่จู่ๆ ปลายทวนของาของเฉินจิ้งเฉวียนก็พุ่งเข้ามาทางด้านหน้า และแทงเข้าที่หน้าอกของเขาทันที! ต้องยอมรับว่ายอดฝีมือทั้งห้าคนเมื่อร่วมมือกันต่อสู้กับหลิงหยุนแล้วนั้นทุกคนดูเหมือนจะผสานมือกันได้อย่างลงตัวและรู้ใจ แม้หลิงหยุนจะพยายามที่จะสังหารจื่อยู่วให้ได้ แต่ก็ถูกทวนม่วงทองของเฉินจิ้งเฉวียนมาขวางไว้ได้ทันท่วงที! ‘พวกมันสามารถร่วมมือกันได้ดียิ่งนัก!’ หลิงหยุนนึกโมโหแต่ในระหว่างนั้นแม้จะรู้ว่าด้านหลังของตนเองมีคฑาทองคำของหลวงจีนจื้อกงอยู่ แต่หลิงหยุนก็จำเป็นต้องกระโดดถอยหลังเพื่อหลบปลายทวนของเฉินจิ้งเฉวียนที่พุ่งเข้ามา.. ในขณะเดียวกันนั้นเอง..คฑาทองคำที่พุ่งเข้ามาทางด้านหลังนั้น ก็กำลังฟาดลงกลางศรีษะของหลิงหยุน แต่ด้วยจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนนั้น ทำให้เขามองเห็นการจู่โจมจากศัตรูได้รอบด้าน หลิงหยุนยิ้มรออย่างใจเย็นและเมื่อคฑาทองคำฟาดลงมาใกล้จะถึงศรีษะของตนแล้ว หลิงหยุนก็ได้เอี้ยวร่างหลบไปทางขวาเล็กน้อย แล้วจึงขยับเท้าถอยหลังพุ่งเข้าไปยืนอยู่ทางด้านข้างของหลวงจีนจื้อกงทันที! ปัง! ในเวลานั้น..หลวงจีนจื้อกงมั่นใจว่าตนต้องเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน จึงได้ฟาดคฑาทองคำลงใส่ร่างของหลิงหยุนอย่างสุดกำลัง แต่เมื่อหลิงหยุนเอี้ยวหลบ คฑาทองคำจึงฟาดเข้าใส่พื้นด้านล่างแทน และยากที่จะหลบการจู่โจมของหลิงหยุนได้ทัน! แต่ถึงกระนั้น..หลวงจีนจื้อกงก็ไม่ใช่ผู้ไร้ประสบการณ์ในสนามต่อสู้ เขารีบซัดฝ่ามือข้างซ้ายเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนทันทีเช่นกัน! “เจ้าเสร็จข้าแล้ว!” หลิงหยุนยิ้มกริ่มและใช้นิ้วชี้มือซ้ายของตนทิ่มเข้ากับฝ่ามือวชิระของหลวงจีนจื้อกง “ดัชนีสายฟ้า!” หลิงหยุนปลดปล่อยอสุนีบาตที่อยู่ตามเส้นลมปราณและจุดตันเถียนของตนเข้าใส่ร่างของหลวงจีนจื้อกงทันที! นับเป็นความชาญฉลาดของหลิงหยุนที่เลือกใช้สายฟ้าภายในร่างกายจู่โจมเข้าใส่หลวงจีนจื้อกงซึ่งคิดว่าตนเองกำลังเป็นฝ่ายเหนือกว่า.. “ห๊ะ!” ทันทีที่ร่างของหลวงจีนจื้อกงถูกดัชนีสายฟ้าของหลิงหยุนเข้าไปร่างกายของเขาก็ถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจมากเพียงใดก็ยังต้องหวาดหวั่นต่อกระแสไฟฟ้าที่รุนแรง แต่หากยอดฝีมือผู้นั้นได้เดินลมปราณปกป้องไว้ได้ทันก็คงจะไม่เป็นอะไรมากนัก เพราะอย่างน้อยพลังปราณในร่างกายก็ยังสามารถปกป้องคุ้มครองร่างกายไว้ได้แม้ว่าดัชนีสายฟ้าของหลิงหยุนจะไม่สามารถทำให้ยอดฝีมือขั้นพลังเหนือธรรมชาติเป็นอันตรายอะไรได้มากนักแต่สิ่งที่หลิงหยุนต้องการนั้นก็ไม่ใช่การได้รับบาดเจ็บสาหัสจากดัชนีสายฟ้าของตน..“หมัดปีศาจเถียนกัง!”หลังจากที่ดัชนีสายฟ้าของหลิงหยุนทำให้ร่างของหลวงจีนจื้อกังชะงักและสั่นสะท้านนั้น มืออีกข้างของเขาก็ส่งหมัดปีศาจเถียนกังเข้าใส่หน้าอกของหลวงจีนจื้อกงทันทีหลวงจีนจื้อกงเห็นหมัดของหลิงหยุนพุ่งเข้ามาเช่นนั้นจึงรีบกัดฟันพร้อมกับร้องตะโกนออกไปทันที“กายวชิระ!”หมัดปีศาจเถียนกังที่แข็งแกร่งของหลิงหยุนที่พุ่งเข้าใส่หน้าอกของหลวงจีนจื้อกงนั้นราวกับปะทะเข้ากับภูเขาหินที่แข็งแกร่ง ร่างของหลวงจีนจื้อกงถูกแรงกระแทกจากหมัดของหลิงหยุน กระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกลกว่ายี่สิบเมตร และร่วงหล่นลงกับพื้นในท่ายืน! แต่ในที่สุด..หลวงจีนจื้อกงก็ไม่อาจทนต่อไปได้อีก และกระอักเลือดออกมาทันที เวลานี้หลวงจีนจื้อกงได้รับบาดเจ็บเพราะหมัดปีศาจเถียนกังของหลิงหยุน!แต่หากหลวงจีนจื้อกงไม่ใช้วิชากายวชิระปกป้องร่างกายของตนไว้ได้ทันหมัดของหลิงหยุนคงต้องทำให้ซี่โครงของหลวงจีนผู้นี้หักไปไม่น้อยกว่าสิบซี่แน่ และคงต้องสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปอย่างสิ้นเชิง!ในระหว่างที่หลิงหยุนมุ่งมั่นที่จะจัดการกับจื่อยู่วและหลวงจีนจื้อกงนั้นการบังคับควบคุมกระบี่เหินเงาธนูก็ลดประสิทธิภาพลงไปด้วย ทำให้ดาบเทียนชี่ของนักบวชเลี่ยหั่วสามารถฝ่าด่านมาได้ และกำลังพุ่งเข้าใส่ศรีษะของหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว!แต่ครั้งนี้หลิงหยุนไม่กล้าใช้โล่ลมปราณเพราะเกรงว่าจะไม่สามารถต้านทานความแข็งแกร่งของดาบเทียนชี่ได้ จึงได้ยกกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือขึ้นรับแทน!เคร้ง..เคร้ง.. แต่ในวินาทีที่หลิงหยุนใช้กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของตนต้านดาบเทียนชี่ไว้นั้นเขาก็ได้ใช้พลังจิตควบคุมกระบี่เหินเงาธนูให้พุ่งเข้าใส่ร่างของนักบวชเลี่ยหั่วด้วยเช่นกันและนับว่าเป็นการตอบโต้ที่ชาญฉลาดอีกครั้งของหลิงหยุน..นั่นเพราะหากนักบวชเทียนหั่วต้องรับมือกับกระบี่เหินเงาธนู เขาก็ย่อมสูญสิ้นความสามารถในการบังคับดาบเทียนชี่ที่กำลังจู่โจมหลิงหยุนไป..เพราะใช่ว่าทุกคนจะสามารถทำหลายสิ่งได้ในเวลาเดียวกันดังเช่นหลิงหยุน!และเมื่อเห็นกระบี่เหินเงาธนูกำลังพุ่งจู่โจมเข้าใส่ตนเองเช่นนั้นนักบวชเลี่ยหั่วจึงยุติการจู่โจมหลิงหยุน และสั่งให้ดาบเทียนชี่บินกลับมาปกป้องตนเองแทน!เคร้ง..เคร้ง.. เคร้ง..หลังจากที่รับมือกับทวนของเฉินจิ้งเฉวียนที่พุ่งเข้าใส่ร่างของตนสามครั้งติดต่อกันแล้วหลิงหยุนก็กระโดดเข้าไปหาตี๋ยั่วถังเป็นรายต่อไป! ตี๋ยั่วถังเห็นเช่นนั้นถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูกจึงไม่ทันได้กระโดดถอยหนีไป..ในระหว่างนั้น..จื่อยู่วที่ได้รับบาดเจ็บก็กำลังเดินลมปราณอยู่ ส่วนหลวงจีนจื้อกงเองก็ได้รับบาดเจ็บ และกำลังเดินลมปราณอยู่เช่นกัน ในขณะที่นักบวชเลี่ยหั่วก็วุ่นวายอยู่กับการรับมือกับกระบี่เหินเงาธนู มีเพียงเฉินจิ้งเฉวียนเท่านั้นที่ยังคงพุ่งทวนยาวไล่ตามหลิงหยุนไปในระหว่างที่ตี๋ยั่วถังกำลังหวาดกลัวอย่างที่สุดนั้น..“ออกมาให้หมด!”สิ้นคำสั่งของหลิงหยุน..ลูกเหล็กมากมายนับไม่ถ้วนทั้งใหญ่ และเล็กต่างก็พุ่งออกมาจากแหวนจักรวาลของหลิงหยุน เขาไม่รอให้ลูกเหล็กจำนวนมากเหล่านั้นหล่นลงกับพื้น และรีบใช้พลังจิตของตนเองบังคับควบคุมให้ลูกเหล็กทั้งหมดพุ่งออกไปด้านหน้าราวสิบกว่าเมตร..“ค่ายกลวราหก!” ภายใต้การควบคุมด้วยพลังจิตของหลิงหยุนลูกเหล็กขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศนั้น ก็ได้แยกออกเป็นสามสิบหกกลุ่มอยู่กลางอากาศ“ร่วงลง!”สิ้นคำสั่งของหลิงหยุน..ลูกเหล็กทั้งหมดหนึ่งร้อยสี่สิบสี่ลูกก็ร่วงลงสู่พื้นดินกลายเป็นค่ายกลวราหกทั้งหมดสี่ค่าย และหมอกสีขาวสี่กลุ่มก็ครอบคลุมร่างของยอดฝีมือจากหน่วยนภาทั้งสี่ไว้ทันที เว้นแต่เฉินจิ้งเฉวียนเพียงผู้เดียวเท่านั้น!……“นั่น..นั่นมันค่ายกลอะไรกัน! เหตุใดจึงได้มีอานุภาพเช่นนี้?!”