บทที่ 1178 : จุดจบตระกูลซันและตระกูลเฉิน!

เฉินจิ้งเฉวียนรู้ว่าถึงอย่างไรคืนนี้ตนเองก็ยากที่จะมีชีวิตอยู่ต่อได้จึงเลือกที่จะบอกเล่าความลับทั้งหมดของตระกูลหลิงให้หลิงหยุนฟัง หลังจากพูดไปทั้งหมดแล้ว เฉินจิ้งเทียนก็ไม่สนใจสิ่งใดรอบตัวอีก ไม่แม้แต่จะระมัดระวังว่าเวลานี้ได้มีคนนอกบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ตระกูลเฉินแล้ว.. คนผู้นี้มีฝีมือล้ำเลิศยิ่งนักสามารถลงมือสังหารคนได้อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า และแม้แต่หลิงหยุนเองก็ยังไม่สามารถขัดขวางไว้ได้ทัน! การที่หลิงหยุนไม่รีบร้อนจะสังหารเฉินจิ้งเทียนนักก็เพราะเขาต้องการรู้ความจริงเมื่อสิบแปดปีก่อนทั้งหมดเสียก่อน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเฉินจิ้งเทึยนจะถูกคนนอกชิงสังหารก่อนเช่นนี้! หลิงหยุนเดือดดาลเป็นที่สุดและรีบกระโดดตามคนผู้นั้นไปทันที! แต่เมื่อหลิงหยุนกระโดดออกไปนอกกำแพงแล้ว เขากลับพบว่าในรัศมีห้าร้อยเมตรนั้น ไม่มีแม้แต่เงาของยอดฝีมือผู้นั้นอยู่แล้ว! ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นแล้วหลิงหยุนก็กระโดดตามออกมาทันที จึงเป็นไปไม่ได้ที่ยอดฝีมือผู้นั้นจะสามารถหนีไปได้รวดเร็วเช่นนี้! แต่จู่ๆหลิงหยุนก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ยอดฝีมือผู้นี้จะต้องอยู่ไกลกว่าระยะห้าร้อยเมตร และใช้วิธีบังคับควบคุมกระบี่ให้สังหารเฉินจิ้งเทียนแทน! หลิงหยุนไม่รีรอที่จะเปิดจิตหยั่งรู้ขั้นสุดออกสำรวจในรัศมีสามกิโลเมตรทันทีและจิตหยั่งรู้ของเขาก็สำรวจพบเงาของคนผู้หนึ่ง ที่กำลังใช้วิชาตัวเบากระโดดหนีออกไปทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ และหนีไปได้ไกลเป็นพันๆเมตรแล้ว หลิงหยุนได้แต่แอบคิดอยู่ในใจว่า..วิชาตัวเบาของคนผู้นี้ช่างล้ำเลิศยิ่งนัก! “เจ้าจะหนีไปใหน” หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาเสียงดังพร้อมกับใช้วิชาตัวเบาขั้นสุดกระโดดไล่ตามยอดฝีมือผู้นั้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ในทันทีเช่นกัน! ในเวลานั้น..หลิงหยุนไม่สนใจว่าจะมีผู้ใดพบเห็นตนเองบ้าง และในยามค่ำคืนที่มืดมิดเช่นนี้ ต่อให้มีคนธรรมดาทั่วไปพบเห็นเข้า ก็คงจะคิดว่าตนเองตาฝาดไปเท่านั้น.. แม้ว่าวิชาตัวเบาของหลิงหยุนจะล้ำเลิศและรวดเร็วอย่างที่สุดแล้ว แต่วิชาตัวเบาของอีกฝ่ายก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลิงหยุนเลย คนผู้นี้ตั้งหน้าตั้งตาที่จะหลบการไล่ล่าของหลิงหยุนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จึงไม่แม้แต่จะชะลอหรือหันมามองหลิงหยุน และในที่สุดก็สามารถทิ้งห่างหลิงหยุนไปได้ไกลอีกหลายกิโลเมตรและไม่เปิดโอกาสให้หลิงหยุนได้ตามทันเลย! หลิงหยุนไล่ล่ายอดฝีมือผู้นั้นไปจนกระทั่งออกนอกถนนวงแหวนที่หกและบริเวณนั้นก็ไม่มีตึกสูงล้อมรอบ คนผู้นั้นจึงยิ่งสามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วราวกับม้าป่าพยศ และกระโดดหนีหลิงหยุนไปจนพ้นสายตาของเขา ด้านหน้าหลิงหยุนไกลออกไปราวสิบกว่ากิโลเมตรนั้นมีเงาของภูเขาลูกหนึ่งปรากฏอยู่ และด้วยความรวดเร็วของยอดฝีมือผู้นั้น อีกเพียงแค่หนึ่งนาทีก็จะสามารถวิ่งเข้าไปในป่าทึบของเขาด้านหน้าได้แล้ว.. หลิงหยุนสังเกตเห็นว่ายอดฝีมือผู้นี้มีรูปร่างผอมบางและสวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้าไว้ ที่สำคัญ.. คนผู้นี้มีวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศอย่างที่สุดด้วย! หลิงหยุนคิดว่าหากปล่อยให้ยอดฝีมือผู้นี้หายเข้าไปในป่าทึบด้านหน้าได้ต่อให้เขามีจิตหยั่งรู้ที่แข็งแกร่งมากเพียงใด ก็คงยากที่จะสำรวจหาคนผู้นี้ได้พบ หรือไล่ล่าเขาได้ทัน เพราะคนผู้นี้เองก็ดูเหมือนจะมีจิตหยั่งรู้ที่แข็งแกร่งมากเช่นกัน.. “จัดการสังหารมัน!” หลังสิ้นสุดการประลองมากว่าหนึ่งชั่วโมงนั้นพลังปราณของหลิงหยุนก็ได้ฟื้นขึ้นมากว่าแปดสิบส่วนแล้ว เขาจึงเรียกกระบี่เหินเงาธนูออกมาจัดการกับศัตรูตรงหน้าทันที! ฟิ้ว.. กระบี่เหินเงาธนูพุ่งออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วและเป้าหมายของมันก็คือยอดฝีมือที่อยู่ตรงหน้าไกลๆ! ยอดฝีมือผู้นั้นเห็นกระบี่เหินเงาธนูของหลิงหยุนพุ่งตรงเข้าหมายเอาชีวิตตนเองเช่นนั้นก็ไม่รีรอที่จะใช้กระบี่เหินสือเซ่อของตนพุ่งเข้าต้านทานเช่นกัน กระบี่เหินสีม่วงพุ่งเข้าใส่กระบี่เหินสีเขียวของหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว กระบี่เหินของคนทั้งคู่ปะทะกันอยู่ครู่หนึ่ง และไม่มีทีท่าว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะได้เปรียบ หรือว่าเสียเปรียบ.. “เจ้าจงใจสังหารเฉินจิ้งเทียนในเวลานี้บอกมา.. เจ้าคือคนของตระกูลหลง หรือตระกูลเย่กันแน่”หลิงหยุนใช้วิชาเงาลวงตาและร่างของเขาก็เคลื่อนที่ได้รวดเร็วราวกับหายตัว ร่างของหลิงหยุนจะไปปรากฏตัวด้านหน้าทุกๆสองสามร้อยเมตร และระยะห่างของคนทั้งคู่ก็สั้นลงมากขึ้นเรื่อยๆหลิงหยุนรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นตั้งใจลงมือในช่วงเวลาที่เฉินจิ้งเทียนกำลังจะเล่าความลับที่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลงและตระกูลเย่เช่นนี้ จึงแทบไม่ต้องสงสัยว่าผู้ทีสังหารเฉินจิ้งเทียนนั้น ย่อมต้องเป็นคนของตระกูลหลง หรือไม่ก็ตระกูลเย่อย่างแน่นอน จะเป็นผู้อื่นไปไม่ได้แน่!ยอดฝีมือผู้นั้นกลับนิ่งไม่ตอบคำถามของหลิงหยุนและยังคงพยายามที่จะหลบหนีต่อไป แต่ไม่ใช่เพราะคนผู้นี้หวาดกลัว หรือไร้ความสามารถที่จะประมือกับหลิงหยุน แต่เป็นเพราะเขาไม่ต้องการที่จะเผชิญหน้ากับหลิงหยุนในเวลานี้ต่างหาก..“เจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นงั้นรึ”หลิงหยุนร้องตะโกนเสียงดังและไม่รอช้า.. เขาจัดการเผาเสินหยวนเก้าหยดในทันทีและจัดการสั่งให้ตราหยกจักรพรรดิพุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของตนเอง“สังหารมัน!”สิ้นเสียงร้องตะโกนสั่งการของหลิงหยุนตราหยกจักรพรรดิก็ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และพุ่งออกไปด้านหน้าทันที!“แย่แล้ว..เด็กหนุ่มผู้นี้แข็งแกร่งมากจริงๆ!”ยอดฝีมือผู้นั้นเห็นหลิงหยุนใช้อาวุธวิเศษที่ควบคุมด้วยพลังเหนือธรรมชาติเช่นนี้ก็ถึงกับหวั่นใจขึ้นมาไม่น้อย และในเวลานั้นเขาเองก็ไม่สามารถที่จะหนีการไล่ล่าของหลิงหยุนได้อีกแล้วแต่ถึงกระนั้น..ยอดฝีมือผู้นั้นก็ไม่ได้ตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย เขาจัดการเรียกกระบี่เหินสือเซ่อให้บินกลับมาหาตนเองอย่างรวดเร็ว และทันทีที่มันบินลงต่ำ ยอดฝีมือผู้นั้นก็กระโดดขึ้นไปยืนบนกระบี่เหิน แล้วร่างของเขาก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที! “ไปได้!”กระบี่เหินสือเซ่อขยายใหญ่ขึ้นหน้ากว้างของกระบี่มีขนาดสองฟุต และมีความยาวหนึ่งเมตร และหลังจากที่ชายผู้นั้นกระโดดขึ้นไปยืน มันก็พาร่างของเขาบินขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิดอย่างรวดเร็ว!“ไม่ได้การแล้ว!”หลิงหยุนเห็นยอดฝีมือผู้นั้นบินหนีขึ้นท้องฟ้าไปด้วยกระบี่เหินเช่นนั้นก็ถึงกับตกใจอย่างที่สุด!เพราะการที่คนผู้นั้นสามารถใช้กระบี่เหินได้เช่นนี้ย่อมบ่งบอกถึงขั้นกำลังภายในที่สูงส่งของคนผู้นั้นด้วย และหากประมือกันคนผู้นั้นย่อมได้เปรียบ และสามารถที่จะบดขยี้หลิงหยุนได้ไม่ยาก..และในเมื่ออีกฝ่ายสามารถใช้กระบี่เหินและกำลังจะหนีไปเช่นนี้ หลิงหยุนก็ไม่มีทางเลือกอื่น..ฟิ้ว..ฟิ้ว.. ฟิ้ว.. เขาจัดการเรียกคันธนูทองออกมาและจัดการยิงลูกธนูออกไปติดต่อกันถึงสามดอก หลิงหยุนเห็นยอดฝีมือผู้นั้นหลบไปด้านหน้าที หลังที และซ้ายที ขวาที ในที่สุดก็สามารถหลบลูกธนูทั้งสามดอกของหลิงหยุนได้ และรีบบังคับกระบี่เหินให้พุ่งสูงขึ้นไปด้วยท่าทีสงบนิ่งไร้ซึ่งความวิตกกังวล!หลิงหยุนได้แต่ยืนนิ่ง..ภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุน ร่างของยอดฝีมือผู้นั้นค่อยๆ เล็กลงไปเรื่อยๆ และในที่สุดก็หายวับไปจากรัศมีจิตหยั่งรู้ของตนเองหลิงหยุนรู้สึกตกใจไม่น้อยและได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจว่า.. มียอดฝีมือที่สามารถใช้กระบี่เหินได้จริงๆเช่นนี้ด้วยหรือและจากการประเมินของหลิงหยุนนั้นยอดฝีมือผู้นี้น่าจะอยู่ในด่านกลางของขั้นพลังชี่ขึ้นไป และแน่นอนว่านั่นย่อมเหนือกว่าตัวเขา!“ข้าคงจะต้องรีบเข้าสู่ด่านกลางขั้นพลังชี่ให้ได้โดยเร็วที่สุดแล้ว!ไม่เช่นนั้นการที่ไม่สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้เช่นนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่เสียเปรียบศัตรูมากทีเดียว..”หลิงหยุนพึมพำกับตัวเองและเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ก็ยิ่งทำให้เขามุ่งมั่นที่จะพัฒนาขั้นกำลังภายในของตนให้แข็งแกร่งมากขึ้นโดยเร็วที่สุดให้ได้!