บทที่ 1269 : คืนวัยเยาว์ให้!

พูดจบหลิงหยุนก็หายจากบ้านของหลิงซิ่วและตรงไปยังสวนชั้นที่แปดทันที เมื่อครู่เขามัวแต่วิ่งหนีจินเหยียวจนลืมเก็บหม้อเสินหนงกลับเข้าไปในแหวนจักรวาล แต่เมื่อไปถึงหลิงหยุนกลับพบจินเหยียวยืนรออยู่แล้วเวลานี้จินเหยียวซึ่งมีใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามราวกับเทพธิดา กำลังยืนเฝ้าหม้อเสินหนงให้กับหลิงหยุนนั่นเอง “ท่านน้าจินเหยียว..” “มานี่..ข้าไม่เอาเรื่องเจ้าแล้ว!” จินเหยียวเห็นหลิงหยุนยังคงยืนห่างและไม่กล้าเข้าใกล้นางเช่นนั้นจึงได้กวักมือพร้อมกับร้องเรียกหลิงหยุนให้เข้าไปหา หลิงหยุนเดินตรงเข้าไปเก็บหม้อเสินหนงพร้อมกับบอกจินเหยียวว่า“ท่านน้า ข้าต้องออกไปทำธุระข้างนอก” ต่อให้รูปลักษณ์ภายนอกจะเปลี่ยนไปเช่นใดแต่ความรักที่นางมีต่อหลิงหยุนนั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลียนแปลง “เจ้ารีบไปรีบกลับล่ะอย่าทำงานยุ่งจนลืมกินข้าวกินปลา!” หลิงหยุนพยักหน้ารับปากพร้อมกับขยิบตาให้จินเหยียวในขณะที่เอ่ยออกไปว่า “ท่านน้าจินเหยียว เวลานี้ท่านงดงามราวกับเทพธิดาเลยล่ะ..” “เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีกรึ!อยากให้ข้าลงโทษเจ้ามารึไง?” หลิงหยุนรีบกระโดดหนีออกไปพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง.. “น้องจินเหยียวหากเจ้าไม่มีธุระอันใด ท่านพ่ออยากจะพบเจ้า!” ทันทีที่หลิงหยุนจากไปหลิงเสี่ยวก็ปรากฏตัวขึ้นในสวนทันที.. และเวลานี้ทั้งหลิงลี่หลิงเย่ว หลิงเสี่ยว และจินเหยียวต่างก็นั่งสนทนากันอยู่ในสวนภายในบริเวณบ้านของหลิงลี่.. หลิงหยุนสามารถกลั่นโอสถพลังชีวิตชั้นสูงเช่นนี้ย่อมสามารถทำให้เหล่าสมาชิกตระกูลหลิงกลับเป็นหนุ่มเป็นสาว เช่นนี้แล้วจะไม่สร้างความตื่นตระหนกให้กับบุคคลระดับสูงของประเทศนี้ได้อย่างไรกัน หากเป็นเช่นนี้ตระกูลหลิงจะไม่เพียงเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในโลกปัจจุบัน แต่ยังจะกลายเป็นตระกูลของผู้บ่มเพาะตนในโลกยุทธภพอีกด้วย ระหว่างที่บรรดาอาวุโสสนทนากันอยู่ในสวนของหลิงลี่หลิงหยุนก็เข้าไปนั่งอยู่ในรถเฟอรารี่ของหลิงซิ่วแล้ว “นี่เจ้าเด็กดื้อไม่เคยมีชายใดได้เข้ามานั่งในรถของข้ามาก่อน เจ้านับว่าโชคดียิ่งนัก!” หลิงซิ่วหยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาสวมพร้อมกับร้องบอกหลิงหยุน.. “โอ้..ช่างเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก! รีบไปกันได้แล้ว..” ระหว่างที่ขับรถออกไปนั้นหลิงซิ่วก็ได้เอ่ยขึ้นว่า“หลิงหยุน วันเกิดครบรอบหกสิบปีของท่านตาต่ง นับเป็นเวลาที่เหมาะจะกระชับความสัมพันธ์ของเจ้ากับน้องหลิงซวี่มาก ข้ายังนึกกลัวว่าเจ้าจะปรุงโอสถไม่เสร็จ ไม่เช่นนั้นคงต้องพลาดโอกาสดีๆนี้เป็นแน่..” นั่นเพราะหลิงซิ่วเองก็ต้องการที่จะให้ความหมางเมินระหว่างหลิงหยุนกับหลิงซวี่นั้นสลายคลายลงก่อนที่หลิงหยุนจะเดินทางออกจากปปักกิ่งนั่นอง หลิงหยุนหันไปยิ้มให้หลิงซิ่วพร้อมตอบกลับไปว่า“ขอบคุณพี่หลิงซิ่วมาก รบกวนเจ้าแล้ว!” “เดิมทีบ้านของท่านตาต่งก็อยู่ตรงข้ามกับบ้านตระกูลหลิงของเรานี่เองท่านน้าต่งถึงได้รู้จักกับท่านอาสามตั้งแต่เด็กยังไงล่ะ ข้าได้ยินมาว่าท่านน้าต่งชอบมาเดินป้วนเปี้ยนทุกครั้งที่ท่านอาสามอยู่บ้าน..”ระหว่างทางที่ขับรถไปนั้นหลิงซิ่วก็เริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลต่งเท่าที่นางได้รู้มาให้หลิงหยุนฟัง.. หลิงหยุนจึงได้รู้ว่าทั้งต่งยั่วหลานและพ่อของเขานั้นเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่วัยเยาว์อีกทั้งเมื่อยี่สิบปีก่อนนั้นหลิงเสี่ยวเองก็เป็นชายหนุ่มที่มีชื่อเสียงโด่งดังในปักกิ่ง หน้าตาหล่อเหลา มีหรือที่เด็กสาวเช่นต่งยั่วหลานจะไม่รู้สึกหวั่นไหวแต่เพราะหลิงเสี่ยวนั้นหลงใหลการฝึกวรยุทธเป็นชีวิตจิตใจมีหรือที่จะชื่นชอบเด็กสาวธรรมดาที่ไม่รู้วรยุทธเช่นต่งยั่วหลานหลิงซิ่วเล่าต่อว่า“แต่ท่านอาสามกลับเห็นท่านน้าต่งเป็นเสมือนน้องสาว และไม่เคยคิดกับนางเป็นอย่างอื่น ท่านน้าต่งในตอนนั้นก็รู้อยู่แก่ใจดี จึงได้แต่เก็บความรู้สึกที่มีต่ออาสามไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ และขอเพียงแค่ได้เห็นท่านอาสามทุกวันเท่านั้นก็พอ..”หลิงหยุนได้ฟังถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความรักที่น่าเศร้าของต่งยั่วหลาน..“แต่ต่อมาก็เกิดเรื่องเมื่อสิบแปดปีก่อนขึ้นซึ่งเจ้าเองก็รู้ดีเรื่องนี้แพร่สะพรัดไปทั่วทั้ง และยังกระทบกระเทือนถึงบุคคลระดับสูงหลายฝ่ายในปักกิ่งด้วย..”“เมื่อครั้งที่เหล่าชาวยุทธและคนของพรรคมารบุกทลายตระกูลหลิงข้าเองก็อายุเพียงแค่ห้าขวบเท่านั้น!”หลิงซิ่วกัดฟันกรอด“เป็นเพราะหลิงเจิ้นคนเดียว!”“ข้ายังจำได้ว่าในคืนนั้นนอกจากหลิงเจิ้นแล้ว คนอื่นๆในตระกูลหลิงไม่ว่าผู้ใหญ่ เด็ก หรือว่าผู้หญิง ต่างก็ถูกสังหารตายจมกองเลือด มีเพียงท่านปู่และอีกไม่กี่คนเท่านั้นที่รอด..”ตอนนี้หลิงหยุนเองก็รู้แล้วว่าที่หลิงเจิ้นรอดมาได้นั้นเพราะแผนของเขาเองเขาจึงเอาแต่ปกป้องตัวเองให้ได้รับบาดเจ็บน้อยที่สุด ส่วนหลิงเสี่ยวซึ่งเป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมด หยินชิงเฉวียนแม่ของเขาก็ให้ความคุ้มครองปกป้อง ส่วนหลิงเย่วนั้นยังอ่อนด้อยเกินไปจึงได้รับความเมตตาไว้ชีวิต..“ระหว่างนาทีแห่งความเป็นความตายของตระกูลหลิงนั้นตระกูลหลงก็ปรากฏตัวขึ้นพอดี และได้ยื่นข้อเสนอสามข้อให้กับตระกูลหลิงเพื่อแลกกับความคุ้มครองจากตระกูลหลง..”หนึ่ง..หลิงเสี่ยวต้องประกาศตัดขาดกับหยินชิงเฉวียนตลอดชีวิต สอง.. หลิงเสี่ยวต้องทำลายวรยุทธตนเอง และสาม.. หลิงเสี่ยวต้องแต่งงานกับหญิงสาวธรรมดาไร้วรุยทธ และต้องให้กำเนิดทารกภายในหนึ่งปีเงื่อนไขข้อสุดท้ายนั้นหลิงหยุนแทบไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นข้อเสนอของพรรคมารที่ต้องการให้ทั้งคู่ตัดขาดกันอย่างแท้จริง อีกทั้งยังเป็นการสร้างความอัปยศอดสูให้กับทั้งสองคนด้วย..“เฮ้อ..เพียงแค่ชั่วข้ามคืน ตระกูลหลิงก็ตกต่ำและท่านอาสามก็ไม่ต่างจากขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น จะหาหญิงใดที่ต้องการแต่งงานกับเขาได้”“แต่คิดไม่ถึงว่าท่านน้าต่งกลับมีใจหนักแน่นกับอาสามไม่เสื่อมกคลายถึงกับบอกท่านตาต่งว่าชีวิตนนี้จะไม่แต่งงานกับชายใดนอกจากอาสาม.. ”“ครั้งนั้นบ้านตระกูลต่งยังอยู่ตรงข้ามบ้านตระกูลหลิงเมื่อได้ยินเสียงต่อสู้ และเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้น ท่านตาต่งก็พอคาดเดาได้ว่าตระกูลหลิงคงต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่แล้วเป็นแน่..”“ท่านตาต่งรู้ว่าหากลูกสาวของตนแต่งงานกับอาสามย่อมเท่ากับกระโดดเข้าไปในเปลวไฟที่จะเผาผลาญความสุขทั้งชีวิตของตน จึงยืนกรานไม่ยอมให้ลูกสาวแต่งงานกับอาสาม..”หลิงซิ่วเล่มาถึงตรงนี้ก็ถึงกับถอนหายใจออกมา“เฮ้อ.. เรื่องราวต่อจากนี้เจ้าเองก็รู้หมดแล้ว!’“ในที่สุดท่านอาสามกับท่านน้าต่งก็แต่งงานกันแล้วอีกหนึ่งปีต่อมาทั้งคู่ก็ให้กำเนิดซวี่เอ๋อ แต่ทั้งหมดที่ลุงสามทำลงไปก็เพื่อปกป้องตระกูลหลิงเท่านั้น หัวใจของเขายังคงรักมั่นอยู่กับ…”“หลังจากนั้นตลอดหลายปีน้าต่งต้องทนทุกข์เช่นใด เจ้าเองก็คงพอจะคาดเดาได้..”หลิวซิ่วกล้ำกลืนความขมขื่นใจก่อนจะเอ่ยออกมาว่า“หลิงซวี่เองก็ค่อยๆรับรู้เรื่องเหล่านี้เมื่อโตขึ้น และรู้ว่าเหตุใดนางจึงได้เกิดมา ฉะนั้น…”“ท่านตาต่งเองก็รับรู้เรื่องราวความทุกข์ของลูกสาวมาโดยตลอดแต่กลับไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ หลังจากหลิงซวี่เกิด เขาจึงได้ย้ายไปอยู่ชานเมืองด้านตะวันตกเฉียงใต้ของปักกิ่งแทน..”“แต่ท่านตาต่งก็นับเป็นคนที่ดีและมีเหตุผลมากคนหนึ่งแม้เขาจะตำหนิท่านอาสามบ้างแต่ก็ไม่เคยโกรธแค้นตระกูลหลิง เพราะเข้าใจได้ว่าเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน แต่หลังจากย้ายออกไปแล้วท่านตาต่งก็ไม่เคยมาเยี่ยมเยียนตระกูลหลิงอีกเลยตลอดสิบห้าปี..”“แต่ในวันที่ตระกูลหลิงของเราเกิดเรื่องอีกครั้งและเกือบจะต้องล้มละลาย ท่านตาก็ได้ยื่นมือเสนอความช่วยเหลือให้กับตระกูลหลิงของเรา..” ‘เพราะเหตุนี้ยังไงเล่าข้าจึงได้นับถือชายชราผู้นี้ยิ่งนัก!’ หลิงหยุนคิดอยู่ในใจคนเดียวเงียบๆ