บทที่ 1315 : หนีตาย

“แย่แล้ว!น่ากลัวอะไรถึงเพียงนี้ ข้าไม่เคยพบเจออะไรเช่นนี้มาก่อนเลย!” เหล่าชาวยุทธต่างพากันวิ่งวุ่นและดิ้นรนไม่ต่างจากฝูงปลาในอวนของชาวประมง ทุกคนต่างก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความหวาดผวา และพากันวิ่งหนีตายไปในป่าทางด้านทิศใต้ของหุบเขาแทน ชัวะ!ชัวะ! กระบี่กังฉีของหลิงหยุนยังคงพุ่งตามออกไปด้วยความเงียบแทงทะลุเข้าใส่แผ่นหลังบ้าง หลังศรีษะบ้าง หรือเหาะไปดักอยู่ด้านหน้าบ้าง แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสามารถเอาชีวิตรอดจากคมกระบี่ได้เลยแม้แต่คนเดียว บางคนวิ่งออกไปไกลถึงสามสิบเมตรจึงค่อยสิ้นใจตายก็มี ขั้นลิ่วเฉิงชี่นั้นจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนจะขยายกว้างออกไปไกลถึงหกกิโลเมตร และกระบี่กังฉีก็สามารถจู่โจมศัตรูได้ไกลถึงสามกิโลเมตร ด้วยเหตุนี้หลิงหยุนจึงสามารถจัดการกับศัตรูที่วิ่งหนีไปได้ไม่ต่างจากศัตรูที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า! ผู้ใดวิ่งหนีไปก่อนผู้นั้นย่อมตายก่อน! ทางด้านทิศเหนือของหุบเขาหลงเฟิงนั้นยอดฝีมือที่เพิ่งจะเข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-9 ได้เพียงแค่ครึ่งระดับผู้หนึ่ง ได้ใช้วิชาตัวเบาขั้นสุดเพื่อหนีไปยังหน้าผาอย่างไม่คิดชีวิต เขาไม่สนใจเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดที่ดังอยู่ด้านหลังเลยแม้แต่น้อย และพยายามที่จะหนีเอาชีวิตรอดให้ได้! และนับว่าโชคดี..เพราะเสียงกรีดร้องโหยหวนเหล่านั้นค่อยๆเบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงร้องเหล่านั้นอีกต่อไป และนั่นเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าเขาได้หนีพ้นรัศมีการจู่โจมของหลิงหยุนแล้ว หลังจากที่วิ่งไปยังเขาอีกลูกที่อยู่ใกล้ๆยอดฝีมือผู้นั้นก็ได้หยุดหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยหอบ แต่ระหว่างนั้นเอง จู่ๆ แสงจนทร์ที่ส่องสว่างกลับดับพรึบลงทันที เขาได้แต่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความงุนงงสงสัย.. “ห๊ะ” ยอดฝีมือผู้นั้นถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีดเพราะสิ่งที่เขาเห็นนั้นไม่ต่างจากเทพแห่งซาตาน! เทพแห่งซาตานตนนี้มีร่างกายสีม่วงทองเป็นประกายแวววาวและสูงมากกว่าสามเมตร ด้านหลังมีปีกสีม่วงถึงสองคู่ และเมื่อสยายออกมานั้นก็มีความยาวถึงสิบสองเมตร ในมือถือหอกโลหิตสีแดงยาวกว่าสามเมตร ภายในหอกโลหิตนั้นมีร่างของมนุษย์เสียบอยู่มากมาย! “นี่..นี่มันตัวอะไร! อสูรกาย หรือปีศาจอันใดกันแน่?!” ยอดฝีมือผู้นั้นกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว.. “ข้าคือปีศาจร้ายที่จะมาเอาชีวิตของเจ้ายังไงเล่า” เจสเตอร์แสยะยิ้มพร้อมกับยกหอกโลหิตขนาดใหญ่นั้นขึ้น และเพียงแค่พริบตาเดียว ภายในหอกสีแดงของมันก็มีร่างของมนุษย์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน! …. ทางเข้าหุบเขาหลงเฟิง..โดยสัญชาติญาณของมนุษย์ทั่วไปนั้นหากเผชิญกับวิกฤติถึงชีวิตเมื่อใด สิ่งแรกที่มนุษย์จะทำคือการวิ่งหนีออกจากจุดนั้น นั่นเพราะมนุษย์มีสัญชาติญาณของการระวังภัยอยู่ในจิตใต้สำนึก ด้วยเหตุนี้เหล่าชาวยุทธมากมายจึงพากันวิ่งหนีออกจากหุบเขาหลงเฟิงเพื่อเอาตัวรอด!หยกจักรพรรดิขนาดใหญ่ที่กดทับลงบนผืนดินภายในหุบเขาหลงเฟิงนั้นได้คร่าชีวิตของเหล่าชาวยุทธผู้ผยองไปอย่างมากมายกว่าสามร้อยคน ส่วนอีกสามร้อยกว่าคนที่รอดมาได้ ก็พากันวิ่งหนีตายไปที่ทางเข้าหุบเขาแต่เพียงแค่พวกเขาหนีออกจากหุบเขาไปได้นั้นเอ็ดเวิร์ดก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าทางเข้าทันที ร่างสูงใหญ่สีม่วงทองนั้นถือหอกโลหิตด้ามยาวกว่าสามเมตรไว้ในมือ และกำลังยืนแลบลิ้นเลียริมฝีปากพร้อมกับจ้องมองเหล่าชาวยุทธที่หนีตายกันออกมาด้วยแววตาเย้ยหยัน“หมอกโลหิต!ธนูโลหิต! กรงโลหิต! เนตรปีศาจ!”เอ็ดเวิร์ดร่ายมนต์ซาตานเสกโลหิตให้กลายเป็นอาวุธชนิดต่างๆและทันใดนั้นหมอกโลหิตก็ปรากฏขึ้นครอบคลุมไปทั่วทั้งบริเวณทางเข้า เหล่าชาวยุทธที่พากันหนีตายออกมาต่างก็ถูกพิษของโลหิตแวมไพร์ และพากันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดฉึก!ฉึก!ธนูโลหิตจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของเหล่าชาวยุทธที่อยู่ท่ามกลางหมอกโลหิตและเพียงแค่พริบตาเดียวเกือบทั้งหมดก็สิ้นใจตายในทันที!มีเพียงบางคนที่มีพลังปราณแข็งแกร่งจึงสามารถฝ่าหมอกโลหิตนี้ไปได้ แต่ก็กลับถูกกรงโลหิตจับขังไว้ และไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกภายในเวลาเพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวทั่วทั้งหุบเขาหลงเฟิงก็มีร่างไร้วิญญาณนอนเกลื่อนกลาดอยู่เต็มไปหมดแม้เอ็ดเวิร์ดจะสามารถสังหารยอดฝีมือไปได้มากมายแต่ก็มียอดฝีมือขั้นพลังเหนือธรรมชาติส่วนหนึ่งที่สามารถฝ่าด่านของเอ็ดเวิร์ดออกไปได้ แต่ถึงกระนั้นเอ็ดเวิร์ดก็ดูไม่เดือดร้อนหรือเร่งรีบที่จะตามไปไล่ล่านัก เพราะมันรู้ดีว่า ห่างจากด่านของมันไปอีกหนึ่งกิโลเมตรก็จะมีหวังชงเซียวรออยู่!ปัง!หวังชงเซียวซัดหมัดเข้าใส่ร่างของยอดฝีมือขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับสามผู้หนึ่งแล้วใช้กระบี่ของตนเองไล่ฟาดฟันเอาชีวิตของยอดฝีมือคนอื่นๆโดยไม่เปิดโอกาสให้พวกมันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อยและเพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวร่างไร้วิญญาณของยอดฝีมืออีกยี่สิบกว่าคนก็ร่วงลงพื้นแทบเท้าของเขา ส่วนใหญ่เป็นยอดฝีมือขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับสามทั้งสิ้น ที่เหลือก็ต่ำกว่านั้นลงมาหวังชงเซียวและเอ็ดเวิร์ดได้รับคำสั่งจากหลิงหยุนว่าต้องไม่ให้เหล่ายอดฝีมือบนหุบเขาแห่งนี้หนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!และแน่นอนว่าทั้งคู่ย่อมต้องทำตามคำสั่งของหลิงหยุนอย่างเคร่งครัด!“มันซุ่มกำลังไว้ด้านนอกเต็มไปหมดพวกเรากลับไปในหุบเขาดีกว่า!”เวลานี้..หลายคนจึงเพิ่งเข้าใจว่าเพราะเหตุใดหลิงหยุนจึงไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นั่นเพราะหลิงหยุนวางกำลังไว้หมดแล้ว และรู้ว่าจะไม่มีผู้ใดสามารถหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน เวลานี้ทางรอดของพวกเขามีเพียงทางเดียวเท่านั้น คือกลับเข้าไปในหุบเขาและเอาชนะหลิงหยุนให้ได้!เหล่าชาวยุทธที่มีชีวิตรอดต่างพากันหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในหุบเขาหลงเฟิงอีกครั้งและด้านหลังก็มีแวมไพร์ทั้งสี่ตัวกำลังวิ่งไล่ล่า ……