บทที่ 1316 : สังหารหลวงจีนจื้อเหนิง

หลี่ซิ่วนั้นแตกต่างจากเฉิงเม่ยเฟิงนางอาศัยอยู่ในอารามจิ้งซินมาตั้งแต่เด็กและเติบโตขึ้นมาในนั้น เวลานี้ได้ยินหลิงหยุนพูดว่าจะทำลายอารามจิ้งซินทิ้ง จึงรีบร้องตะโกนบอกกับหลิงหยุนว่า “พี่ชายคะ..ความจริงท่านอาจารย์และศิษย์พี่ของข้าล้วนเป็นคนดี ท่านต้องไม่…” หลิงหยุนยิ้มบางพร้อมตอบกลับไปว่า“พวกเขาเป็นคนดีงั้นรึ ในความคิดของข้า แม่ชีพวกนี้ล้วนเป็นอันตรายต่อผู้อื่น! แล้วเจ้าจะเข้าใจเอง..” มีหรือที่ผู้ใดจะโน้มน้าวจิตใจคนเช่นหลิงหยุนได้.. เขาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไว้ชีวิตหลี่ซิ่วและช่วยให้นางได้ออกจากโลกแห่งความขมขื่นใบนั้น ให้นางได้พบเห็นกับโลกแห่งความเป็นจริง และใช้ชีวิตเยี่ยงคนธรรมดาทั่วไป แทนการต้องติดตามแม่ชีเสียสติพวกนี้แล้วคิดว่าพวกนางเป็นผู้มีพระคุณยิ่งใหญ่อีกต่อไป “พี่ชายท่านได้โปรดฟังข้า ความจริงแล้ว…” “หลี่ซิ่วเจ้าหุบปากได้แล้ว!” มี่เจียวซือไท่ร้องตะโกนดุหลี่ซิ่วมิให้นางกล่าวอันใดอีกจากนั้นจึงก้าวเท้าขึ้นไปด้านหน้าจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับกล่าวขึ้นว่า “หลิงหยุนข้ารู้ว่าเพราะเรื่องของเฉิงเม่ยเฟิงทำให้เจ้าขุ่นเคือง และต้องการที่จะแก้แค้นอารามจิ้งซิน แต่พวกเราไม่ได้หวาดกลัวเจ้าเลยแม้แต่น้อย!” “ตอนนี้เจ้ามีฝีมือเหนือกว่าและสามารำทำให้ยอดฝีมือหลายคนหวาดกลัวได้ แต่ก็ยังมียอดฝีมืออีกเกือบสามร้อยคนที่ยังไม่หนีไปไหน เจ้าอย่าได้ด่วนดีใจไปนัก คืนนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายถูกสังหารก็ยังไม่แน่!” แม่ชีมี่เจียวอยู่ในขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับห้านางกล่าววาจาห้าวหาญต่อหน้าหลิงหยุนอย่างไม่นึกหวาดกลัว แต่ละคำล้วนบ่งบอกถึงความเข้มแข็ง ทำให้เหล่ายอดฝีมือคนอื่นๆที่พากันหนีออกไปและกลับเข้ามาเกิดความละอายใจยิ่งนัก แต่นับว่าเป็นความโชคร้ายของแม่ชีมี่เจียวที่พูดกับคนผิดเสียแล้ว… เพียะ! หลิงหยุนกระโดดเข้าไปหาแม่ชีมี่เจียวพร้อมกับยกมือขึ้นตบหน้าของนางทันทีระหว่างที่ร่างของนางปลิวออกไปไกลนั้น หลิงหยุนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ข้ากำลังพูดกับหลี่ซิ่วใครใช้ให้เจ้าพูดแทรก” หลังจากที่พูดออกไปแล้วหลิงหยุนจึงกระโดดกลับมาทันที.. “ดูท่าแล้ว..คืนนี้คงหลีกเลี่ยงการประมือไม่ได้สินะ”หลิงหยุนกวาดตามองเหล่ายอดฝีมือที่อยู่รอบๆพร้อมกับยิ้มออกมาเขารู้ว่ายอดฝีมืออีกหลายคนในนี้ไม่ได้มีไพ่ตายในมืออะไรมากนัก เขาจึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไร“เอาล่ะ..ข้าคร้านที่จะพูดจาไร้สาระอีกแล้ว มาเริ่มกันเลยดีกว่า!”หลิงหยุนกวาดตามองไปยังศิษย์สำนักต่างๆและในที่สุดก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของหลวงจีนจื้อเหนิงที่ยืนอยู่กลางลาน“หลวงจีนเฒ่าถึงคราวที่ข้าต้องสังหารเจ้าแล้ว ข้าจะให้โอกาสเจ้าหาคนมาช่วยกี่คนก็ได้ คืนนี้หากข้าพ่ายแพ้ให้แก่เจ้าจะไม่ตำหนิเจ้าเลยแม้แต่น้อย!”“อามิตาพุทธ!”หลวงจีนจื้อเหนิงยกมือข้างหนึ่งขึ้นพนมกลางอกพร้อมกับพูดต่อว่า“มารชั่วช้า.. เจ้าแสดงความแข็งแกร่งออกมาเช่นนี้ ผู้ใดยังจะกล้าเสนอตัวสู้กับเจ้าอีกเล่า ข้านี่ล่ะจะสู้กับเจ้าเพียงผู้เดียว!”หลวงจีนจื้อเหนิงเป็นถึงหลวงจีนอาวุโสแห่งหออรหันต์ของวัดเส้าหลินเวลานี้สิบแปดอรหันต์แห่งเส้าหลินถูกสังหารตายจนสิ้น จึงไม่มีผู้ใดหลงเหลือให้เขาสั่งการได้อีก“ทุกท่านในที่นี้ต่างก็รู้ดีแล้วว่าข้าคือหนึ่งในผู้ที่นำเหล่ายอดฝีมือบุกไปตระกูลหลิงเมื่อสิบแปดปีก่อน หลิงหยุนเองก็ประกาศแล้วว่าต้องการแก้แค้นเฉพาะผู้ที่เกี่ยวข้องเท่านั้น ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะขอสู้กับหลิงหยุนตามลำพัง ทุกท่านอย่าได้ยื่นมือเข้ามาข้องเกี่ยว..”จากนั้นหลวงจีนจื้อเหนิงจึงก้าวเท้าขึ้นไปด้านหน้าพร้อมพูดกับหลิงหยุนว่า“เริ่มได้!”“ซิงเฉิน..เจ้าหลีกไปให้ห่างจากข้า!”หลิงหยุนหันไปบอกเย่ซิงเฉินพร้อมกับก้าวเข้าไปหาหลวงจีนจื้อเหนิงทันที!ปัง!ปัง!ทุกสายตาในที่นัันต่างก็จับจ้องไม่วางตา..ครั้งนี้ไม่มีผู้ใดคิดที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวทั้งสองคนต่างก็สู้กันตัวต่อตัวอย่างยุติธรรม..พลังพุทธะส่องสว่างออกจากร่างของหลวงจีนจื้อเหนิงอีกครั้งจากนั้นจึงพุ่งเข้าจู่โจมใส่หลิงหยุนโดยมีเกราะไร้พ่ายคุ้มกันร่างกายอยู่ แต่ละกระบวนท่าที่ใช้จู่โจมหลิงหยุนนั้นล้วนเป็นเจ็ดสิบสองกระบวนท่าที่มีชื่อเสียงของวัดเส้าหลินทั้งสิ้น!หลิงหยุนเพิ่งจะเผาเสินหยวนสามร้อยกว่าหยดในคราวเดียวจนสามารถเข้าสู่ขั้นลิ่วเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-6) อีกทั้งยังมีวิชาดาราคุ้มกายที่แข็งแกร่ง เขาจึงมิได้หวาดกลัวคู่ต่อสู้ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย และใช้กระบี่โลหิตแดนใต้เข้าฟาดฟันใส่ทันที!ในการต่อสู้ครั้งนี้หลิงหยุนไม่ต้องการใช้ของวิเศษใดๆอีกเพราะคิดว่าไม่จำเป็นเขาต้องการใช้พละกำลังเพียงอย่างเดียวในการจัดการกับคู่ต่อสู้ตรงหน้า