บทที่ 1324 : ทอดทิ้งนักบวชฝ่ายชางจิงกง

คำถามของหลิงหยุนนั้นทำให้นักบวชเลี่ยหลงไม่สามารถตอบได้.. เหตุใดอย่างนั้นหรือนั่นก็เพราะนักบวชเขาหลงหู่ฝ่ายชางจิงกงนั้น ชื่นชอบการเข่นฆ่าสังหารปีศาจจิ้งจอกเพื่อความสนุกสนาน.. นั่นเพราะอีกฝ่ายเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอนั่นเอง! แต่เหตุผลเช่นนี้เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่นักบวชเลี่ยหลงจะกล่าวออกมาเพราะหากสามารถใช้เหตุผลนี้เป็นข้ออ้างในการสังหารชีวิตผู้อื่นได้ หากวันหนึ่งพบเจอกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่า และตนเองกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ ย่อมหมายความว่าผู้อื่นมีสิทธิ์ที่จะเข่นฆ่าตนเองเพื่อความสนุกสนานเช่นกัน “แม้ปีศาจตนนี้จะยังไม่ได้ทำความผิดอันใดแต่มันก็ไม่ใช่มนุษย์ ยากนักที่จะสามารถคาดเดาจิตใจได้!” นักบวชเลี่ยหลงไร้ซึ่งคำตอบจนถึงกับเอ่ยออกไปเช่นนั้น.. “ดี!” หลิงหยุนรู้ว่านี่เป็นเหตุผลที่ดีที่สุดเท่าที่นักบวชเลี่ยหลงจะคิดได้ในเวลานี้เขาจึงคร้านที่จะโต้แย้ง เพียงแค่ตอบกลับไปว่า “หากเจ้ากล่าวเช่นนี้..ข้าก็จะขอถามเจ้าว่า ปีศาจภัยแล้งก็ไม่ใช่มนุษย์เช่นเดียวกับเจ้า เจ้าเองก็ไม่อาจคาดเดาจิตใจของมันได้ เหตุใดเจ้าจึงชุบเลี้ยงมันได้เล่า” “…” นักบวชเลี่ยหลงถึงกับพูดไม่ออกและไม่สามารถอธิบายได้! เขาแทบอยากจะกรีดร้องออกมาเพราะคำถามของหลิงหยุน “คำตอบของเจ้าทำให้ข้าเข้าใจว่าตราบใดที่สิ่งมีชีวิตนั้นดีและมีประโยชน์กับพวกเจ้า ต่อให้ไม่ใช่มนุษย์ ก็ย่อมเป็นสิ่งที่ดีงามในสายตาของพวกเจ้า แต่หากสิ่งมีชีวิตนั้นไม่ดีและไม่มีประโยชน์ต่อพวกเจ้า พวกเจ้าก็จะเข่นฆ่าและกำจัดพร้อมกล่าวหาว่าพวกมันเป็นปีศาจ หรือนักบวชอย่างพวกเจ้าก็ใช้วิธีเดียวกันนี้ในการจัดการกับมนุษย์ด้วยกัน” หลิงหยุนถามยิ้มๆพร้อมกับชี้ให้เห็นถึงข้อน่าสงสัยคลางแคลงใจ.. “นี่..อย่าได้กล่าวหากันเช่นนี้ ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย..” นักบวชเลี่ยหลงเริ่มอึกอักและแก้ตัวทันที.. “เจ้าไม่ได้พูดออกมาตรงๆแต่ความหมายของมันกลับชัดเจนแจ่มแจ้งว่าเป็นเช่นนั้น!” หลิงหยุนย้ำด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัดและหนักแน่น “คำพูดของเจ้ามันบ่งบอกว่า ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตนั้นจะเป็นปีศาจหรือมนุษย์ หากพวกเจ้าไม่พอใจ พวกเจ้าก็จะหาเหตุผลขึ้นมาอ้าง และทำในสิ่งที่พวกเจ้าต้องการจะทำ!” “เพียงแค่คำว่า‘ปีศาจ’ หลุดออกจากปากนักบวชอย่างพวกเจ้า พวกเจ้าก็สามารถสังหารผู้ใดก็ได้เพื่อผดุงความสงบสุขยุติธรรมอย่างนั้นหรือ พวกเจ้าใช้ข้ออ้างนี้กับทุกๆเรื่องใช่หรือไม่?” “เช่นเดียวกับงานชุมนุมชาวยุทธที่จัดขึ้นในคืนนี้พวกเจ้าตราหน้าเย่ซิงเฉินเป็นนางมาร พร้อมกับป่าวประกาศให้เหล่าชาวยุทธมาช่วยกันสังหารนาง วิธีการนี้ไม่ต่างจากที่นักบวชอย่างพวกเจ้าใช้จัดการกับไป๋เซียนเอ๋อเลยแม้แต่น้อย!”“ส่วนพวกเจ้าก็อาศัยว่ามีความแข็งแกร่งเหนือกว่าชาวยุทธคนอื่นๆในที่นี้ตราบใดที่พวกเจ้าแข็งแกร่งกว่าพวกเขา ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ต้องขึ้นอยู่กับเจ้า หากผู้ใดกล้าเห็นแย้งกับพวกเจ้า พวกเจ้าก็แค่สังหารพวกเขาทิ้งเสีย!”“ที่ข้ากล่าวมาทั้งหมดถูกต้องหรือไม่”หลิงหยุนเอ่ยถามนักบวชเลี่ยหลงหลังจากที่อธิบายมายืดยาวเพราะสำนักเขาหลงหู่เป็นตัวตั้งตัวตีในการจัดงานชุมนุมชาวยุทธในครั้งนี้ขึ้น“แต่ครั้งนี้สวรรค์ไม่เข้าข้างเจ้า..เพราะทั้งข้า เย่ซิงเฉิน ไป๋เซียนเอ๋อ และเหล่าแวมไพร์ทั้งห้า ล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งกว่าพวกเจ้ามากนัก พวกเจ้าไม่มีทางเอาชนะหรือสังหารพวกข้าได้ ด้วยเหตุนี้.. พวกเราจึงมีโอกาสที่จะมายืนโต้แย้งและอธิบายต่อหน้าเจ้า และทุกคนเช่นนี้ได้!”หลิงหยุนกวาดสายตามองไปรอบๆเขายกมือขึ้นทำท่านับเหล่าชาวยุทธไม้เลื้อย พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“เจ้าดูให้ดีสิ!พวกเขาต่างมาร่วมงานชุมนุมในคืนนี้เพื่อต่อสู้เคียงข้างกับเจ้าไม่ใช่รึ แต่เวลานี้ข้างกายเจ้ากลับเลืออยู่เพียงไม่กี่คนที่ยังต้องการจะร่วมมือกับเจ้าสังหารมาร!”นักบวชเลี่ยหลงไม่สามารถตอบโต้หลิงหยุนกลับไปได้แม้แต่คำเดียวและเวลานี้ทั่วทั้งหุบเขาหลงเฟิง ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาอันใดออกมาแม้แต่คนเดียวนั่นเพราะคำกล่าวของหลิงหยุนล้วนเป็นความจริงและยากที่ผู้ใดจะหาเหตุผลมาโต้แย้งได้! หลังจากที่หลิงหยุนกล่าวทวงความเป็นธรรมให้กับไป๋เซียนเอ๋อแล้วเขาก็ไม่สนใจสิ่งใดอีก และไม่คิดที่จะอธิบายอะไรให้มากไปกว่านี้อีกแล้ว แต่กล่าวเพียงแค่สั้นๆว่า“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเชื่อคำพูดของข้าหรือไม่แต่นี่คือบัญชีแรกที่ข้าจะต้องสะสางกับสำนักเขาหลงหู่ของเจ้า!”สำนักเขาหลงหู่เลี้ยงปีศาจภัยแล้งส่วนหลิงหยุนก็มีจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ต่างฝ่ายต่างก็ยกเหตุผลขึ้นมาโต้แย้งกันไปมา แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายของหลิงหยุน จุดประสงค์ของเขาคือต้องการคิดบัญชีกับสำนักเขาหลงหู่ที่ปล่อยให้ปีศาจภัยแล้งเข่นฆ่าครอบครัวของไป๋เซียนเอ๋อ“เลี่ยหลง..ข้ายังมีคำถามจะถามเจ้าอีก และหวังว่าเจ้าจะสามารถให้คำอธิบายที่กระจ่างชัดแกข้าด้วย!”หลิงหยุนยิ้มเย็นพร้อมกับถามขึ้นว่า“ระหว่างที่บุกเข้าไปในบ้านของข้าในเมืองจิงฉูนั้น นักบวชเลี่ยยื่อกับโอรสพรรคมารซือกงวู่จี๋ได้ร่วมมือกัน เรื่องนี้เจ้าจะอธิบายเช่นใด”หลังจากที่พอลนำตัวนักบวชเลี่ยยื่อเข้ามาหลิงหยุนได้ประกาศต่อหน้าทุกคนถึงสองเรื่อง แต่ทุกคนมัวแต่ตกใจกับเรื่องปีศาจภัยแล้ง จนลืมอีกหนึ่งเรื่องสำคัญไป..และนี่ก็เป็นประเด็นสำคัญอีกหนึ่งเรื่อง..สำนักเขาหลงหู่จัดงานชุมนุมชาวยุทธขึ้นมาเพื่อปราบมารในยุทธภพแต่นักบวชฝ่ายชางจิงกงของเขาหลงหู่เองกลับร่วมมือกับโอรสพรรคมารเสียเอง เช่นนี้แล้วพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด“ใช่แล้ว!พวกเราสนใจแต่เรื่องปีศาจภัยแล้งจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท นักบวชเลี่ยยื่อคงเสียสติไปแล้วเป็นแน่ จึงได้กล้าร่วมมือกับโอรสพรรคมารเช่นนี้!”“บ้าไปแล้ว!หรือสำนักเขาหลงหู่จะเป็นมารไปเสียเอง!”“นักบวชเจ้าเล่ห์!หลิงหยุนพูดถูกไม่มีผิด..” ……