บทที่ 1378 : ช่วงเวลาอ่อนแอที่สุด

“หน้าไม่อาย!” เมื่อได้เห็นร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ของหลิงหยุนเย่ซิงเฉินก็ถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ นางรีบหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว และไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว เย่ซิงเฉินใจเต้นแรงและเวลานี้นางอับอายเกินกว่าที่จะทำอะไรได้อีก.. ก่อนหน้านี้เย่ซิงเฉินตกใจอย่างที่สุดเพราะทัณฑ์อสุนีบาตชุดสุดท้ายนั้นรุนแรง และน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ทันทีที่หลิงหยุนตกลงไปในท้องทะเลเช่นนั้น นางจึงไม่ทันคิดถึงเรื่องอื่นใดนอกจากความปลอดภัยของหลิงหยุน นางจึงพุ่งร่างลงสู่ท้องทะเลและดำดิ่งลงไปหาหลิงหยุนอย่างรวดเร็วและเพียงแค่สิบอึดใจเท่านั้น ก็สามารถตามหลิงหยุนลงไปถึงหลุมลึกก้นท้องทะเล แต่เพราะหลุมนั้นกว้างเพียงแค่สามเมตรเย่ซิงเฉินที่พุ่งตามลงไปด้วยความรวดเร็วนั้น จึงเกือบจะชนเข้ากับร่างที่เปลือยเปล่าของหลิงหยุนเข้า ต่อให้เย่ซิงเฉินเป็นนางมารน้อยแต่นางเองย่อมมีความอับอายดังเช่นหญิงสาวทั่วไป อีกทั้งคำพูดเย้าแหย่สองแง่สามง่ามของหลิงหยุนนั้น ก็ทำให้นางอับอาจจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เวลานี้คงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าใต้ผืนน้ำของทะเลจีนตะวันออกนี้ จะมีหลุมลึกกว่าสองร้อยเมตรอยู่ที่ก้นทะเล และภายในหลุมลึกที่ไม่ต่างจากถ้ำมืดมิดแห่งนี้ จะมีชายเปลื้องผ้าล่อนจ้อนนั่งขัดสมาธิอยู่ ในขณะที่หญิงสาวก็กำลังยืนบิดไปมาด้วยความเขินอาย.. เหนือขึ้นไปห้าสิบเมตรจากปากหลุมเป็นน้ำทะเลที่ถูกแก้วจ้าวสมุทรกันไว้ไม่ให้เข้าไปในพื้นที่ และภายใต้ความลึกกว่าเจ็ดร้อยเมตรนี้ ก็มีพื้นที่สีน้ำเงินที่ทั้งสว่างและเงียบสงบ อีกทั้งยังให้ความรู้สึกที่ลึกลับยิ่งนัก นี่กระมังที่เรียกว่าหญิงชายอยู่ตามลำพังสองต่อสองอย่างแท้จริง! “ฮ่าๆๆๆซิงเฉิน นี่เจ้ารู้จักอายด้วยงั้นรึ” หลิงหยุนเห็นท่าทางเขินอายของเย่ซิงเฉินก็อดที่จะร้องถามออกไปอย่างมีความสุขไม่ได้แล้วได้แต่หยอกล้อนางต่อ “ข้าคิดว่าเจ้าจะอายไม่เป็นเสียอีก!” หลิงหยุนย่อมรู้ดีว่าที่เย่ซิงเฉินพุ่งตามเขาลงมานั้นก็เพราะเป็นห่วงชีวิตของเขา แต่เวลานี้เขาข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ได้สำเร็จ และนับจากนี้เขาจะแข็งแกร่งกว่าเดิมมากถึงสามเท่าเลยทีเดียว แต่ในสถานการณ์ที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ หลิงหยุนจึงต้องการใช้เวลาอยู่กับเย่ซิงเฉินตามลำพังให้นานที่สุด.. “ข้าต้องรู้จักอายอยู่แล้วแต่เจ้าสิหน้าไม่อาย! ยังไม่รีบสวมเสื้อผ้าอีกรึ!” เย่ซิงเฉินร้องตะโกนตอบโต้หลิงหยุนกลับไปโดยที่ไม่หันหลังไปมองเพราะนางรู้ดีว่าจนถึงตอนนี้หลิงหยุนยังคงนั่งขัดสมาธิล่อนจ้อนอยู่เช่นเดิม “สวมเสื้อผ้างั้นรึ!ข้าเองก็อยากจะสวมเช่นกัน แต่เสื้อผ้าของข้าทั้งสองชุดก็ถูกฟ้าผ่าเสียหายหมดแล้ว เจ้าจะให้ข้าเอาเสื้อที่ไหนมาใส่กันเล่า? เฮ้อ..” หลิงหยุนทำเสียงเคร่งเครียดพร้อมกับถอนหายใจออกมาเสียงดัง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย.. “อีกอย่างอสุนีบาตชุดสุดท้ายเมื่อครู่ก็รุนแรงมาก ซัดข้าจนตกลงมาใต้ทะเลลึกถึงเพียงนี้ ต่อให้ข้ามีเสื้อผ้าก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้อยู่ดี..”และแน่นอนว่าหลิงหยุนพูดโกหกทั้งเพนั่นเพราะในการรับทัณฑ์อสุนีบาตชุดสุดท้ายนั้น หลิงหยุนได้เผาเซียนหยวน อีกทั้งยังสร้างโล่ลมปราณป้องกันไว้ แม้โล่ลมปราณจะถูกทำลายไป และชุดเกราะของเขาจะไหม้จนเหลือเพียงแค่เถ้าถ่าน แต่ร่างกายของหลิงหยุนกลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย..นับว่าครั้งนี้หลิงหยุนลงทุนไปกับการรับทัณฑ์สวรรค์ซื่อจิ่วไม่น้อยเลยทีเดียวและใช้เวลาในการรับทัณฑ์สวรรค์ไปร่วมสองชั่วโมงครึ่ง แต่ก็ได้รับประโยชน์กลับมาอย่างมากมายมหาศาล!สิ่งที่หลิงหยุนสูญเสียไปก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าชุดผ้าแพรไหมทองคำและเกราะภูษา..“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ต่อไปก็แล้วกัน..ข้าจะไปรอเจ้าด้านนอก!”เย่ซิงเฉินอับอายเกินกว่าที่จะยืนอยู่ตามลำพังกับหลิงหยุนด้านล่างนี้และตั้งใจจะหนีออกไปด้านนอก แต่หลิงหยุนกลับร้องตะโกนห้ามไว้..“เจ้าออกไปไม่ได้!ด้านบนเวลานี้มีศัตรูรออยู่”จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนในตอนนี้มีรัศมีกว้างไกลถึงแปดพันเมตรอีกทั้งยังถูกพลังของอสุนีบาตบ่มเพาะอยู่นาน แม้จะอยู่ใต้ทะเลลึก แต่ก็สามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่อยู่เหนือน้ำได้อย่างชัดเจน หลิงหยุนพบว่า..เวลานี้มีคนสองคนกำลังสนทนากันอยู่ ส่วนที่เหลืออีกสามคนได้แต่นิ่งฟังอย่างเงียบๆ ทันทีที่ร่างของหลิงหยุนถูกอสุนีบาตฟาดตกลงไปในน้ำ ร่างทั้งห้าที่ปรากฏตัวขึ้นทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือห่างไปกว่าสามหมื่นเมตรนี้ ก็ได้เหาะตรงมายังตำแหน่งที่หลิงหยุนตกลงไปอย่างรวดเร็วคนทั้งห้านี้ต้องแข็งแกร่งมากเพียงใดจึงจะสามารถเหาะมาได้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียงถึงสองเท่า และระยะทางกว่าสามสิบกิโลเมตรนี้ ทั้งห้าคนก็ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงครึ่งนาที!เวลานี้คนทั้งห้ากำลังยืนนิ่งอยู่บนท้องฟ้าเหนือท้องทะเลและต่างคนต่างก็เปิดจิตหยั่งรู้ของตนเองออกขั้นสุด เพื่อสำรวจดูยังใต้ท้องทะเลด้านล่าง“ศัตรูงั้นรึ!”เย่ซิงเฉินแม้จะอยู่ในระดับสูงสุดขั้นซื่อเฉิงชี่แต่นางยังไม่ผ่านการรับทัณฑ์สวรรค์ จิตหยั่งรู้ของนางจึงไม่สามารถมองทะลุผิวน้ำทะเลขึ้นไปได้ และดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของหลิงหยุนนัก จึงร้องถามออกมาพร้อมกับหันไปจ้องตาหลิงหยุนเพื่อจับผิด..“คนหน้าไม่อาย..นี่เจ้ากล้าโกหกข้าเชียวรึ! เจ้าจะหลอกให้ข้าอยู่ที่นี่กับเจ้าสองต่อสองสินะ?”เย่ซิงเฉินร้องถามหลิงหยุนออกมาอย่างไม่เชื่อนักและเกรงว่าหลิงหยุนจะหลอกให้นางอยู่ใต้น้ำกับเขาไปเรื่อยๆ“ข้าไม่ได้โกหกเจ้านะ!ด้านบนมีคนทั้งหมดห้าคน ดูเหมือนจะแข็งแกร่งมากด้วย และน่าจะแข็งแกร่งกว่าหลงเทียนฟางที่อยู่ในขั้นลิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-6) เสียด้วย!”“หากให้ข้าเดาจากพลังปราณของพวกมันที่ข้าสามารถสัมผัสได้สามในห้าน่าจะเป็นคนตระกูลหลง ส่วนอีกสองน่าจะเป็นคนจากเขาหลงหู่..”หลิงหยุนร้องบอกเย่ซิงเฉินไปตามความจริงและไม่คิดที่จะโกหกนางเลยแม้แต่น้อย.. “คนตระกูลหลงกับเขาหลงหู่งั้นรึ!เช่นนั้นแล้ว.. เจ้าคิดที่จะทำเช่นใดต่อไป?”