บทที่ 1495 : จำกัดความสัมพันธ์

บทที่ 1495 : จำกัดความสัมพันธ์ วันเกิดของหลิงเสี่ยวนั้นตรงกับวันที่9 เดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งชาวจีนจะเรียกวันนี้ว่าเทศกาลฉงหยาง หรือวันเทศกาลเก้าคู่นั่นเอง ในเมื่อวันนี้เป็นวันเกิดของหลิงเสี่ยวไม่ว่าหลิงหยุนจะติดภารกิจสำคัญมากเพียงใดก็ตาม เขาย่อมต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อกลับไปปักกิ่งก่อน นั่นเพราะตั้งแต่ที่หลิงหยุนกลับเข้าตระกูลหลิงนั้นนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ร่วมฉลองวันเกิดของผู้เป็นบิดา ฉะนั้น.. สำหรับหลิงหยุนแล้ววันนี้จึงนับว่าเป็นวันสำคัญยิ่ง! หลิงหยุนจดจำวันนี้ได้อย่างแม่นยำเพราะว่าในวันที่โม่วู๋เตาต้องการคำนวณหาที่ซ่อนตัวของหลิงเสี่ยวนั้น เขาต้องใช้วันเกิดของหลิงเสี่ยวในการคำนวณหา หลังจากที่หลิงหยุนกับหลิงเสี่ยวแยกจากกันในครั้งนั้นนับเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้วที่ทั้งคู่ยังมิได้พบกันอีกเลย อีกทั้งตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาก็มิได้รับรู้เลยว่า บิดาของตนฝึกฝนวรยุทธบ่มเพาะไปถึงขั้นใดแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็ยุ่งอยู่กับภารกิจของตน เขาจึงมิได้มีเวลาสอบถามเรื่องราวจากอีกฝ่าย “ห๊ะ!พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของท่านลุงหลิงงั้นเหรอ?!” ถังเมิ่งเอ่ยถามด้วยความตกใจเขาสะบัดศรีษะไปมากพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “นี่ฉันลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้ยังไงกัน!” ถังเมิ่งรีบเอ่ยต่อทันที“พี่หยุน ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับไปปักกิ่งกับพี่ด้วย!” ทั้งคู่รักใคร่และสนิทสนมกันราวกับพี่น้องเช่นนี้วันเกิดของบิดาหลิงหยุนทั้งที เขาจะสามารถอยู่นิ่งเฉยได้อย่างไรกัน “อืมม..ก็ดีเหมือนกัน!” ความสัมพันธ์ระหว่างหลิงหยุนกับถังเมิ่งนั้นแนบแน่นเพียงใดเขาคงมิอาจปฏิเสธคำขอของถังเมิ่งได้เป็นแน่.. แต่แล้วถังเมิ่งก็หันไปมองเหออวี้ฉงพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นว่า“แล้วคุณเหอล่ะพี่หยุน”“ท่านผู้นำตระกูลหลิงข้ามิทราบมาก่อนว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันเกิดของบิดาท่าน..”เหออวี้ฉงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด“แต่ในเมื่อข้าได้รู้เช่นนี้ มิว่าอย่างไรข้าก็จะต้องไปปักกิ่งเพื่อคาราวะ..”เหออวี้ฉงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่เห็นชัดว่านางตัดสินใจแล้ว ตลอดหลายวันที่ได้อยู่กับถังเมิ่งนั้น นางได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าอำนาจบารมีของหลิงหยุนยิ่งใหญ่เพียงใด นางจึงมิยอมปล่อยให้โอกาสดีๆเช่นนี้หลุดลอยไปได้ง่ายๆเป็นแน่เมื่อหลิงหยุนได้ยินเหออวี้ฉงกล่าวเช่นนี้เขากลับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย จนต้องเอ่ยออกไปว่า“อภัยให้ข้าด้วยแม่นางเหอข้ารู้สึกผิดต่อเจ้านัก ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าจะต้องใช้เวลาอยู่ที่หมู่บ้านนานถึงสองสามวันเช่นนี้ ทำให้การไปช่วยครอบครัวของเจ้าต้องล่าช้าไป..” เหออวี้ฉงส่ายหน้าไปมาและรีบเอ่ยตอบหลิงหยุนทันที“ท่านผู้นำตระกูลหลิง.. ท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้น ปัญหาในครอบครัวของข้าเกิดขึ้นมานานมากแล้ว หาใช่จะต้องรีบเร่งสะสางภายในวันสองวัน หากจะล่าช้าไปอีกหน่อยก็มิได้ทำให้เหตุการณ์เลวร้ายลงกว่านี้ได้..”“เพียงแค่ท่านผู้นำตระกูลหลิงรับปากช่วยแก้ปัญหาให้กับข้าเพียงเท่านี้ข้าน้อยก็ซาบซึ้งใจยิ่งนักแล้ว! ขอท่านอย่าได้เอ่ยเช่นนั้นอีก”คำกล่าวของเหออวี้ฉงนับว่าทำให้หลิงหยุนสบายใจขึ้นเป็นอย่างมาก..“เอาล่ะ..หลังจากเสร็จภารกิจในวันพรุ่งนี้ จุดหมายปลายทางต่อไปคือครอบครัวของเจ้า!” หลิงหยุนเอ่ยตอบ“อ่อ..แม่นางเหอ ข้าคิดว่าเจ้ากับข้าก็คงจะอายุไล่เลี่ยกัน อีกอย่างพวกเราต่างก็คุ้นเคยกันมากแล้ว เจ้าหยุดเรียกข้าว่าท่านผู้นำตระกูลเสียที จากนี้ไปเจ้าเรียกข้าว่าหลิงหยุนก็แล้วกัน..”เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้หลิงหยุนจึงเหลือบมองไปทางถังเมิ่งพร้อมกับเอ่ยยิ้มๆ “หรือไม่เจ้าก็เรียกข้าว่าพี่หยุนตามถังเมิ่งก็แล้วกัน เจ้าคิดเห็นเช่นใด”“ท่านพี่หยุน..”เหออวี้ฉงยิ้มออกมาและรีบเอ่ยเรียกหลิงหยุนนางเป็นหญิงสาวที่เฉลียวฉลาด การที่หลิงหยุนเป็นฝ่ายเอ่ยปากให้นางเรียกเขาว่าพี่นั้น ย่อมเป็นการย้ำว่านางจะคิดกับเขาเกินเลยกว่านั้นไม่ได้ ซึ่งนางเองก็เข้าใจความหมายดี!