บทที่ 1494 : มรดกของจักรพรรดิอีกหนึ่งองค์

บทที่ 1494 : มรดกของจักรพรรดิอีกหนึ่งองค์ เวลาบ่ายสามบนยอดเขาฉาซานทางด้านทิศตะวันออกของหมู่บ้านเหมี่ยว.. หลังจากที่หลิงหยุนจากไปเหมี่ยวเฟิงหวงก็มายังเขาแห่งนี้ นางเดินไปผ่านทุ่งสีเขียวซึ่งหนาแน่นไปด้วยทิวแถวของต้นชา ระหว่างที่ที่นางเดินไปนั้นนางก็จะหยุดเป็นครั้งคราวเพื่อก้มลงมองไปยังผืนดินเบื้องล่าง พร้อมกับกำดินที่เท้าขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด ด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นตกใจและมีความสุขปะปนกัน ราวกับว่าดินในกำมือของนางนั้นคือสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง! นั่นเพราะดินบนเขาปลูกใบชาทั้งหมดนั้นได้ถูกหลิงหยุนทำให้กลายเป็นดินพลังชีวิต ดินนี้มีลักษณะเป็นเม็ดขนาดต่างๆกัน และมีขนาดเล็กประมาณข้าวสาลี ใสราวคริสตัล และเปล่งประกายระยิบระยับในยามที่สะท้อนกับแสงอาทิตย์ แม้นี่จะเป็นเพียงแค่ผืนดินพลังชีวิตเท่านั้นแต่ในสายตาของเหมี่ยวเฟิงหวงแล้ว มันเสมือนผืนแผนดินทอง ดินแต่ละเม็ดนั้นมิต่างจากทองคำเลยทีเดียว! ในที่สุดเหมี่ยวเฟิงหวงก็เดินขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของเขาฉาซานนางจ้องมองทุ่งสีเขียวที่ราดลดหลั่นลงไป และมองไปทางหมู่บ้านเหมี่ยวซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขาแห่งนี้เนิ่นนาน ความรักระหว่างนางกับเสี่ยวเจิ้งจี๋เป็นเรื่องของพรหมลิขิตอย่างนั้นหรือ เหมี่ยวเฟิงหวงเองก็มิอาจตอบได้ชัดเจนเวลานี้นางบอกได้เพียงแค่น่าจะเป็นความต้องการของสวรรค์ และนางก็ซาบซึ้งในบุญคุณยิ่งนัก! สวรรค์อาจมิเพียงตั้งใจให้นางต้องรอคอยเสี่ยวเจิ้งจี๋นานถึงสี่สิบเจ็ดปีแต่ยังต้องการให้นางรอพบหลิงหยุนผู้ครอบครองกระบี่โลหิตเทวะ ซึ่งเป็นทายาทของเผ่าจิ่วหลีอีกด้วย เหมี่ยวเฟิงหวงรู้ดีว่านับจากนี้ตนกับเสี่ยวเจิ้งจี๋จะมิเพียงแค่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันไปอีกนานหลายปี แต่เขายังจะมีชีวิตอยู่อย่างน่าอัศจรรย์อีกด้วย การรอคอยด้วยความทุกข์ทรมานมานานถึงสี่สิบเจ็ดปีนับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก! หลายวันหลายคืนที่หลิงหยุนได้แสดงความสามารถที่ท้าทายสวรรค์ให้เหมี่ยวเฟิงหวงเห็นนั้นล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่ง และจักเปลี่ยนแปลงหมู่บ้านเหมี่ยวทั้งหมด จะมิให้เหมี่ยวเฟิงหวงตกตะลึงได้อย่างไรเล่า ในเมื่อสิ่งที่หลิงหยุนทำนั้น ผลลัพธ์ที่ได้มิแตกต่างจากมนต์คาถาที่บรรพชนชาวเหมี่ยวสืบทอดกันมาแต่โบร่ำโบราณเลย เหมี่ยวเฟิงกวาดสายตามองไปทั่วหมู่บ้านเหมี่ยวนางสำรวจไปทั่วทั้งบริเวณภายในหมู่บ้านอยู่นาน แต่ในที่สุด.. สายตาชองนางก็จับจ้องอยู่ที่สถานที่แห่งหนึ่ง มันคืออารามภายในหมู่บ้านเหมี่ยวและเป็นสถานที่สำคัญยิ่งต่อจิตใจของนาง และชาวเผ่าเหมี่ยวเจียงทุกคน นั่นเพราะสถานที่แห่งนี้เป็นที่ตั้งของรูปปั้นเทพเจ้าซือโหยว ซึ่งเป็นบรรพชนซานเหมี่ยวนั่นเอง “บรรพชนผู้ยิ่งใหญ๋..กระบี่ของท่านถือกำเนิดแล้ว จากนี้ไป.. ท่านจะฟื้นคืนชีพหรือไม่”ดวงตาของเทพธิดาเหมี่ยวเจียงเปลี่ยนเป็นแดงก่ำและร้อนผ่าวในขณะที่พึมพำกับตนเอง..ฟ่อ..ฟ่อ..มิรู้ว่าอสรพิษมังกรซึ่งเป็นงูเหลือมหลากสีมีมงกุฏสีดำอยู่บนศรีษะนั้นเลื้อยมาตั้งแต่เมื่อใด มันปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของเหมี่ยวเฟิงหวงพร้อมกับส่งเสียงฟ่อๆ ในขณะที่ดวงตาของมันดูเย็นชาล้ำลึกยิ่งเวลานี้ด้านหลังของอสรพิษมังกรได้ปรากฏปีกเนื้อคู่หนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือทารกมีสีแดง และอ่อนนุ่ม แม้จะเพิ่งก่อร่างขึ้น แต่ก็ดูประหลาดไม่น้อย ฟิ้ว..ฟิ้ว..บนท้องนภาปรากฏแสงสีทองขึ้นและมันก็คือเจ้าทองอ้วนซึ่งเป็นดักแด้ทองคำของเหมี่ยวเสี่ยวเหมา เจ้าทองอ้วนเติบโตเร็วยิ่งนัก และเวลานี้ลำตัวของมันก็ยาวถึงสามนิ้วแล้ว อีกทั้งยังมีสีทองสุกสว่างมากด้วย แข้งขาเล็กเรียวนั้นยาวขึ้นมาก น่าจะราวหนึ่งเซ็นติเมตรหรืออาจยาวกว่านั้นเล็กน้อย อีกทั้งลำตัวด้านหลังก็เริ่มมีเกล็ดสีทองปรากฏขึ้นแล้วช่วงหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมาในระหว่างที่หลิงหยุนได้ใช้เปลวไฟห้าธาตุบ่มผืนดินสร้างทุ่งพลังชีวิตนนั้น เขามิได้จงใจหลบเลี่ยงอสรพิษมังกร และเจ้าทองอ้วนเลย ทั้งคู่จึงได้อาบเปลวไฟห้าธาตุไปด้วย และนั่นก็มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อพวกมันทั้งคู่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาตามเจ้าทองอ้วนไปนางสวมชุดชนเผ่าสีสันสดใส และมิได้ปิดบังขั้นพลังบ่มเพาะของตนเอง“ท่านย่า..เหตุใดมาอยู่ที่นี่เล่า”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาร้องถามด้วยความประหลาดใจในขณะเดียวกันก็บ่นกับนางว่า “ท่านยา.. ท่านมิได้พักผ่อนมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว ควรจะต้องหยุดพักได้แล้ว อีกอย่าง.. ผืนดินที่หลิงหยุนทำการเปลี่ยนแปลงแล้วนี้ก็มิได้หายไปไหน ท่านจะมาดูอีกเมื่อใดก็ย่อมได้..”เหมี่ยวเฟิงหวงยืนจ้องมองเหมี่ยวเสี่ยวเหมาด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักยิ่ง..ก่อนที่จะทำการสร้างทุ่งพลังชีวิตนั้นหลายพื้นที่ในหมู่บ้านเหมี่ยวยังปลูกพืชอยู่มากมาย เหมี่ยวเสี่ยวเหมาได้ใช้วิชาพฤกษาขจีเร่งการเจริญเติบโตของพวกมัน จนสามารเก็บเกี่ยวได้ในระยะเวลาสั้นๆฉะนั้นช่วงเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา เหมี่ยวเฟิงหวงจึงได้รู้ถึงความแข็งแกร่งของเหมี่ยวเสี่ยวเหมา..“เสี่ยวเหมา..เจ้าโตขึ้นมาก และเวลานี้เจ้าก็แข็งแกร่งกว่าข้าแล้ว..”