บทที่ 1504 : ทำตามหลิงหยุน!

บทที่ 1504 : ทำตามหลิงหยุน! เนื่องจากเวลาที่ค่อนข้างจำกัดหลิงหยุนจึงมิได้มีเวลาที่จะนั่งสนทนา หรือบอกเล่าเรื่องราวหลังเดินทางออกจากปักกิ่งไปครั้งนั้นอย่างละเอียดนัก เขาเพียงแค่สรุปสั้นๆ บอกเล่าเฉพาะเรื่องสำคัญ เพื่อให้ทุกคนได้สบายใจก็เท่านั้น เพราะหากให้เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียดแล้วล่ะก็เขาคงมิต้องใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะเล่าจบเลยหรือ แต่นับว่าโชคดีที่การสื่อสารในยุคสมัยนี้พัฒนาไปไกลยิ่งนักเรื่องราวของหลิงหยุนทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น คนตระกูลหลิงต่างก็สามารถรับรู้ได้ผ่านการสื่อสารอื่นๆหลายช่องทาง และถึงแม้ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกับความก้าวหน้าที่เหลือเชื่อของหลิงหยุน แต่ก็มิมีผู้ใดจับเขานั่งไต่ถาม.. ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเรื่องใดสำคัญและควรต้องทำก่อน.. เพราะการที่หลิงหยุนกลับมาตระกูลหลิงอย่างกะทันหันเช่นนี้ ทุกคนในตระกูลต่างก็รู้ดีว่านี่มิใช่เวลาที่จะจับตัวหลิงหยุนมานั่งไต่ถามเรื่องต่างๆ แม้แต่หลิงลี่กับเหล่ากุ่ยก็ยังมิทำเช่นนั้นสำหรับคนทั้งคู่ เพียงแค่หลิงหยุนกลับมาอย่างปลอดภัย ก็นับเป็นความสบายใจอย่างยิ่งแล้ว! ด้วยเหตุนี้หลังจากที่หลิงหยุนตามหลิงลี่ไปดื่มครู่ใหญ่แล้ว เมื่อมีโอกาสเขาจึงรีบปลีกตัวออกมาทันที เพราะรู้ว่าหลิงเย่วกำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน “จงหวู่..ข้าเดาว่าแม้แต่ตัวเจ้าเองก็คงจะหลงลืมไปแล้วกระมังว่า หน้าตาของตนเองเมื่อยังหนุ่มนั้นเป็นเช่นใด” เมื่อหลิงหยุนผละไปแล้วหลิงลี่ก็ได้แต่จ้องมองใบหน้าของกุ่ยจงหวู่อยู่ครู่หนึ่ง และภาพในอดีตก็ค่อยๆผุดขึ้นมาในความทรงจำของเขา หลิงลี่จึงได้เอ่ยออกไปเช่นนั้น หลิงลี่กำลังจะเอ่ยเรียก‘เหล่ากุ่ย’ ด้วยความเคยชิน แต่เมื่อจ้องมองใบหน้าของเขาที่เวลานี้เด็กกว่าหลิงเสี่ยวเสียอีก ทำให้หลิงลี่ไม่สามารถเอ่ยเรียกกุ่ยจงหวู่เช่นเดิมได้ “นายน้อยคือเทพเจ้า..นายน้อยเปรียบเสมือนเทพเจ้าในร่างมนุษย์เสียเหลือเกิน!!” เหล่ากุ่ยที่ยังคงตกตะลึงราวกับว่าตนกำลังฝันไปนั้นได้แต่พึมพำออกมาเช่นนั้นไม่หยุด.. วันหนึ่ง..หลังจากที่เหล่ากุ่ยกลับจากฝึกซ้อมนักรบตระกูลหลิงทั้งสามสิบหกคน แต่เมื่อกลับเข้าตระกูลหลิง เขาก็พบว่าทั้งหลิงลี่ หลิงเสี่ยว และหลิงเย่ว ต่างก็ได้กลายเป็นเด็กหนุ่มในวัยยี่สิบปีกันไปหมด เขาถึงกับตกใจอย่างที่สุด หากเขามิได้พบเห็นด้วยตาตัวเอง ก็ยากนักที่จะเชื่อได้! ความรู้สึกตกใจของเขาในเวลานั้นคล้ายๆกับความรู้สึกตกใจเมื่อกลับมาพบเห็นใครบางคนกำลังได้รับบาดเจ็บเลือดไหล แต่ตนเองมิได้รู้สึกเจ็บปวดด้วย! แต่เวลานี้โอสถที่เขาเพิ่งจะกินเข้าไปนั้นเป็นถึงโอสถระดับที่สูงกว่า ผลของมันจึงเหนือกว่าโอสถระดับวิญญาณที่คนตระกูลหลิงกินเข้าไปก่อนหน้า ความตกใจของเหล่ากุ่ยเวลานี้จึงแตกต่างจากครั้งนั้น เพราะเป็นความรู้สึกตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง!หลิงลี่ยิ้มกว้างพร้อมกับยกชามเหล้าขึ้นกระดกใส่ปากจนหมดพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆ จงหวู่.. เจ้าตามข้าเข้าไปส่องกระจกในบ้าน จะได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของตนเองเวลานี้ ดูสิว่าเจ้าจะพออกพอใจหรือไม่”โป๊ก..แต่เพียงแค่หลิงลี่หันหลังจะเดินเข้าบ้านนั้นเขาก็ได้ยินดังขึ้นด้านหลัง เวลานี้เหล่ากุ่ยได้คุกเข่าลงกับพื้นทำการโขกศรีษะต่อหน้าหลิงลี่เสียงดัง“นายท่าน..บ่าวผิดไปแล้ว!! บ่าวผิดต่อนายท่าน!!”เวลานี้กุ่ยจงหวู่มีสีหน้าเศร้าสร้อยและรู้สึกเสียใจยิ่งนักที่ได้กินโอสถระดับสูงกว่าที่คนตระกูลหลิงได้กิน ทำให้เขามิสามารถข้ามผ่านความรู้สึกผิดนี้ไปได้“จงหวู่..ลุกขึ้นก่อน!”หลิงลี่ไม่มีทางเลือกจึงได้แต่ยิ้มออกมาและหันไปพยุงร่างของกุ่ยจงหวู่ให้ลุกขึ้นจากพื้น หลังจากปล่อยมือแล้วเขาจึงได้เอ่ยขึ้นว่า“ตาเฒ่า..อย่าได้คิดว่าตนเองเป็นบ่าวต่ำต้อยอีก เวลานี้ตระกูลหลิงของเราเปลี่ยนไปแล้ว เจ้าเองก็รู้ดี!”“เวลานี้พวกเรามิจำเป็นต้องกังวลใจในเรื่องใดๆอีกเพียงแค่ทำตามความต้องการของหลิงหยุนก็พอ ข้าเชื่อว่าหลิงหยุนกำลังพัฒนาตระกูลหลิง แต่ทุกอย่างอาจรวดเร็วจนพวกเราไม่เข้าใจ ฉะนั้น.. เจ้าเองก็ไม่ควรคิดมาก หรือคิดเล็กคิดน้อยให้เขาต้องกังวลใจ ว่าอย่างไรเล่ากุ่ยจง เจ้าคิดเห็นเช่นใดกับคำพูดของข้า”“ใช่..ใช่แล้ว!! จริงดังที่นายท่านกล่าว จะมีผู้ใดล่วงรู้ว่านายน้อยกำลังคิดเช่นใดอยู่กันแน่…” เหล่ากุ่ยตำหนิตนเองทันที หลิงลี่หัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับยื่นมือออกไปตบบ่าเหล่ากุ่ยเป็นการปลอบประโลม“เอาล่ะ..เลิกตำหนิตนเองเสียที! เรื่องนี้หาใช่ความผิดของเจ้าไม่ ตระกูลหลิงอยู่อย่างขาดแคลนมานานเกินไป จึงมิแปลกที่เจ้าจะรู้สึกเช่นนั้น แต่วันเวลาที่ยากลำบากได้ผ่านพ้นไปแล้ว เจ้าเองก็พ่อบ้านให้กับข้ามานาน พวกเราสองคนล้วนผ่านทั้งเรื่องดีและร้ายมาด้วยกัน..”“เวลานี้..เจ้าเองก็เสมือนเป็นสมาชิกตระกูลหลิงคนหนึ่ง!”หลิงลี่เอ่ยบอกเหล่ากุ่ยอย่างตรงไปตรงมามีผู้ใดบ้างที่มิต้องการกลับมาเยาว์วัยอีกครั้ง แต่การที่เหล่ากุ่ยปฏิเสธไม่ยอมรับโอสถไว้นั้น เพราะต้องการให้ตระกูลหลิงนำไปแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรอื่นๆสำหรับสมาชิกตระกูลหลิงต่างหาก ความเสียสละเช่นนี้มีหรือที่หลิงลี่จะโง่จนมิอาจเข้าใจ..“ฉะนั้น..เจ้าสมควรอย่างยิ่งที่จะต้องกินโอสถนี้ และอย่าได้คิดมากจนส่งผลร้ายต่อพลังบ่มเพาะในตัวเจ้า!”