บทที่ 1521 : แขกเต็มบ้าน

บทที่ 1521 : แขกเต็มบ้าน รถหรูเป็นแถวยาวกว่าห้าร้อยเมตรเคลื่อนจากทิศตะวันตกไปทางทิศตะวันออกอย่างช้าๆ ก่อนจะมาจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิง สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก ภายใต้รัศมีจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนเขาได้แต่พยักหน้าอย่างสนอกสนใจ พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ไปดูกันดีกว่า!” ภาพรถหรูแล่นมาเป็นแถวยาวกว่าห้าร้อยเมตรนี้เป็นภาพที่เขาเองก็เพิ่งพบเห็นเป็นครั้งแรกเช่นกัน อีกทั้งขบวนรถหรูนี้ยังแล่นมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของตนเช่นนี้ จึงเป็นภาพที่หลิงหยุนเองก็ไม่อยากจะพลาด นอกจากรถหรูทั้งหมดแล้วยังมีรถบัสอีกสองคัน และสาวงามอีกมากมาย! หลิงหยุนสังเกตเห็นว่าเมื่อรถแล่นมาถึงจะมีสาวงามออกไปต้อนรับถึงที่ โดยสาวงามทั้งหกสิบหกคนนี้ล้วนแล้วแต่สวมใส่ชุดกี่เพ้าสีแดง และสีฟ้า แดงสะดุดตา และฟ้าเจิดจรัส ทุกคนต่างก็มีใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ชุดกี่เพ้าผ่าขาลึกเผยให้เห็นต้นขาเรียวงาม เป็นที่ดึงดูดสายตาของผู้พบเห็นยิ่งนัก! “เยี่ยม..เยี่ยมมาก!” หลิงหยุนจ้องมองด้วยความเพลิดเพลินจนลืมระมัดระวังตัว และเผลอรำพึงรำพันออกมาด้วยความชื่นชอบ.. เกาเฉินเหลือบมองหลิงหยุนด้วยหางตาพร้อมกับเอ่ยถามเสียงห้วน “นี่เจ้าชมอะไร” “ข้าหมายถึงรถหรูพวกนั้นเอ่อ.. ว่าแต่ข้ายังไม่เห็นคนตระกูลหลี่เลย พวกเขาอยู่ที่ใดงั้นรึ” หลิงหยุนรีบถามกลบเกลื่อนแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะเกาเฉินเฉินเอื้อมมือมาหยิกเข้าที่เนื้อข้างเอวของเขาอย่างแรง เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นข้างๆหลิงหยุนกับเกาเฉินเฉินและเป็นเสียงหัวเราะของหลิงซิ่วกับหลิงซวี่นั่นเอง หลังจากนั้นก็มีสุภาพบุรุษห้าคนเดินลงมาจากรถบัสเป็นชุดสุดท้าย แล้วทั้งหมดก็เดินเข้าไปในตระกูลหลิง “ผมชื่อหลี่จี้กังได้รับมอบหมายให้มาดูแลเรื่องการต้อนรับแขกเหรื่อ ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นหัวหน้างานทางนี้หรือครับ” หลี่จี้กังอยู่ในวัยสามสิบปีนอกจากสีหน้าท่าทางที่สงบนิ่งแล้ว เขายังเป็นคนที่มีมารยาทอย่างมากคนหนึ่งด้วย “หลิงหยุนนี่เจ้ามาแอบดูสาวๆงั้นรึ” หลิงซิ่วไม่วายเอ่ยถามหลิงหยุนเป็นหารทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้เขาก่อนจากไป.. ในการประชุมก่อนหน้านี้หลิงเย่วได้มอบหมายให้หลิงซิ่วกับหลิงเฟิง มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลเรื่องการต้อนรับแขกเหรื่อ นางจึงมิอาจที่จะอยู่คุยกับหลิงหยุนต่อได้อีก แต่หลังจากที่หลิงซิ่วก้าวออกไปได้เพียงแค่ก้าวเดียวทางด้านหลิงอี๋กับหลิงเฟิง ก็ได้เดินนำหลี่จี้กังเข้ามาด้านใน หลังจากที่สองพี่น้องตระกูลหลิงได้พบกับหลี่จี้กังทั้งคู่ก็สนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหลี่จี้กังก็หยิบวิทยุสื่อสารในมือขึ้นมาสั่งการพนักงานต้อนรับสาวที่อยู่ด้านหน้าต่างก็ยืนแยกกันเป็นสองฝั่งอยู่ด้านหน้าประตู ฝั่งหนึ่งสวมชุดกี่เพ้าสีแดง ส่วนอีกฝั่งสวมชุดกี่เพ้าสีฟ้าภาพที่เห็นช่างดูงดงามน่ามองยิ่งนักการจัดการเป็นไปอย่างราบรื่น และมีระบบระเบียบ..แม้พนักงานต้อนรับทั้งหมดจะเป็นคนที่ตระกูลหลี่จัดหามาเพื่อให้มาคอยต้อนรับ และบริการเสริฟน้ำชาให้กับแขกภายในงาน แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าต้องฟังคำสั่งของคนตระกูลหลิงด้วยเช่นกัน“ดูท่าทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้วก็สะดวกกว่าที่คิดไว้มาก..” หลิงหยุนพึมพำออกมาภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนพนักงานต้อนรับภายในงาน ต่างก็เดินออกห้องโน้นทีห้องนี้ทีกันให้ขวักไขว่ แต่แล้วจู่ๆ หลิงหยุนก็ถึงกับยิ้มกว้า“ถังเมิ่งมาแล้วรึ!”ถังเมิ่งรีบเร่งมาถึงตระกูลหลิงตั้งแต่เช้าตรู่..“ข้าช่างออกมาได้เวลาเหมาะเจาะพอดีนักเพราะคนกลุ่มนี้ข้าต้องไปต้อนรับด้วยตัวเอง!”นั่นเพราะนอกจากถังเมิ่งแล้วหลิงหยุนก็ยังเห็นจินเหยียว และเหออวี้ฉงนั่งมาในรถคันเดียวกันด้วย นอกจากนั้นก็ยังมีเฉิงเทียน ซ่งเจิ้งหยาง มู่หลงเวิ่นฉี อวี้เฉิงจิน หานเหล่าซาน และคณะผู้บริหารของบริษัทหลิงหยุนคอร์ปอเรชั่น รวมทั้งหวังชงเซียวและแวมไพร์ทั้งห้าด้วยเพียงแค่ผู้คนที่นั่งมาในรถสองคันแรกนั้นหลิงหยุนย่อมต้องออกมาต้อนรับด้วยตัวเองแล้ว และเขาก็ไม่เคยลืมผู้ที่เคยมีพระคุณต่อเขาในอดีต “พี่หลิงซิ่วแขกกลุ่มนี้ข้าจะออกไปต้อนรับเอง!”หลังจากเอ่ยออกไปแล้วหลิงหยุนก็พุ่งออกไปรอที่ประตูด้านหน้าในทันที“พี่หยุน!!”“หลิงหยุน!!”“ท่านน้าจินเหยียว!”หลิงหยุนไม่ได้สนใจถังเมิ่งเขารีบตรงไปช่วยเปิดประตูให้กับจินเหยียว พร้อมกับเอ่ยทักทายในขณะที่เกาเฉินเฉินหลิงซวี่ และหลิงเลี่วยต่างก็รู้จักจินเหยียวเช่นกัน จึงรีบวิ่งออกมาต้อนรับด้วยจินเหยียวสำรวจหลิงหยุนอย่างละเอียดก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ แต่ก็มิได้เอ่ยกล่าวอันใดนั่นเพราะเมื่อคืนนี้หลิงหยุนได้จัดการถอนค่ายกลออกหมดแล้วนางจึงสามารถมองเห็นทุกอย่างภายในบ้านผ่านจิตหยั่งรู้ของตนเองจนหมดแล้ว