บทที่ 1520 : ศักดิ์ศรีผู้นำตระกูล

บทที่ 1520 : ศักดิ์ศรีผู้นำตระกูล หลิงเย่วยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับกล่าวต่อ“ส่วนเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ ตระกูลหลิงของเราไม่จำเป็นต้องกังวลใจ” “เป็นเรื่องที่ตระกูลหลี่รับผิดชอบดูแลเองทั้งหมดหลี่จวิ้นหัวได้จัดเตรียมทีมพนักงานต้อนรับระดับมืออาชีพมานับสิบคน แขกนอกเหนือจากที่พูดมาก่อนหน้านี้ ทีมพนักงานต้อนรับจะพามาส่งให้หลิงเฟิงกับหลิงซิ่ว พวกเจ้าก็ค่อยพาทุกคนไปยังสถานที่ที่จัดเตรียมไว้อีกที..” ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าแขกที่มาในวันนี้จะเป็นผู้ใด ฐานะเช่นใด ตระกูลหลิงย่อมมีผู้ที่จะออกไปต้อนรับอย่างเหมาะสม และนำแขกแยกย้ายไปยังสถานที่ที่จัดเตรียมไว้ต่อไป แขกที่มาในงานวันนี้สามารถกินดื่มกันได้อย่างเต็มที่ และจะมีพนักงานคอยบริการอยู่ตลอดเวลา แต่หากต้องการที่จะมาสนทนาสร้างสัมพันธไมตรีกับตระกูลหลิงอย่างจริงจังแล้วล่ะก็ คงจะยาก เพราะวันนี้สมาชิกตระกูลหลิงล้วนแล้วแต่ไม่มีเวลาที่จะทำเช่นนั้น โรงแรมที่ตระกูลหลี่จัดเตรียมไว้ต้อนรับแขกนั้นก็คือโรงแรมปันกูเซเว่นสตาร์ ซึ่งเป็นโรงแรมที่ใหญ่โตและหรูหราที่สุดในปักกิ่ง โรงแรมนี้มีระดับเทียบเท่ากับโรงแรมปันกูในดูไบเลยทีเดียว ด้วยสายสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยมระหว่างตระกูลหลิงและตระกูลหลี่เวลานี้หลี่จวิ้นหัวทุ่มเงินเหมาโรงแรมแห่งนี้เป็นเวลาติดต่อกันถึงสามคืน เพื่อมิให้เกิดข้อบกพร่องในการรับรองแขกเหรื่อครั้งนี้ เรียกได้ว่าไม่ให้กระทบกระเทือนต่อชื่อเสียง และฐานะของตระกูลหลิงในเวลานี้ได้เป็นแน่ ด้วยความทุ่มเทอย่างเต็มกำลังของหลี่จวิ้นหัวในการตระเตรียมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้กับหลิงเสี่ยวครั้งนี้ ไม่เพียงหลิงเย่วจะพอใจอย่างมาก แม้แต่หลิงหยุนเองก็พอใจมากเช่นกัน นั่นเพราะหลี่จวิ้นหัวไม่เพียงใช้เงินจำนวนมากแต่ยังใช้สรรพกำลัง และอำนาจทั้งหมดที่ตระกูลหลี่มีเพื่องานนี้! หลังจากหลิงเย่วอธิบายจนจบแล้วหลิงหยุนก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ แม้กระทั่งหลิงลี่ยังอดที่จะเอ่ยออกมาไม่ได้ “ง่ายถึงเพียงนี้เชียวรึ!” หลิงเย่วยิ้มพร้อมกับพยักหน้า“ง่ายเช่นนี้ล่ะท่านพ่อ!” “โรงแรมปันกูเซเว่นสตาร์ที่ติดกับปันกูพลาซ่าเชียวรึ” หลิงลี่ส่ายหน้าพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า“คิดไม่ถึงจริงๆว่าตระกูลหลี่จะลงทุน และจัดงานใหญ่โตถึงเพียงนี้..” จากนั้นหลิงลี่จึงหันไปมองหลิงเสี่ยวที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าลูกชาย งานเลี้ยงวันเกิดของเจ้ายิ่งใหญ่กว่าของข้าไม่รู้กี่เท่า..” แม้หลิงลี่จะหยอกเย้าหลิงเสี่ยวแต่มันก็คือความจริง ตลอดระยะหลายสิบปีที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ หลิงลี่ยังไม่เคยได้จัดงานวันเกิดยิ่งใหญ่ดังเช่นวันเกิดของหลิงเสี่ยวครั้งนี้มาก่อนเลย หลิงเสี่ยวได้ยินเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากบอกกับหลิงลี่ไป “ท่านพ่อ งานวันเกิดของท่านพ่อครั้งต่อไป รับรองว่าข้ากับพี่สองจะต้องจัดให้ยิ่งใหญ่กว่านี้แน่!” “ฮ่าๆๆๆ”หลิงลี่หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเขาส่ายหน้าไปมากพร้อมกับตอบไปว่า “ไม่ล่ะ.. ไม่ต้องจัดอะไรใหญ่โตให้เสียเวลา สำหรับข้า ขอให้มีพวกเจ้าอยู่กันพร้อมหน้า นั่งกินข้าวด้วยกันสักมื้อก็เพียงพอแล้ว ส่วนเด็กๆก็มาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนข้า เพียงแค่นี้ข้าก็มีความสุขยิ่งแล้ว!”ทุกคนในห้องถึงกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเช่นกัน!สมาชิกตระกูลหลิงทุกคนต่างก็รู้ดีว่าหลิงลี่มิใช่คนที่พอใจกับเปลือกที่จอมปลอม คำพูดของเขาล้วนออกมาจากใจ และความรู้สึกจริงๆ“เอาล่ะ..ส่วนน้องสาม เจ้าเป็นพระเอกของงานในวันนี้ เจ้าใคร่พบผู้ใดก็ออกมาพบ หากมิต้องการพบเจอผู้คนก็ไม่จำเป็นต้องออกมา จากนั้นในตอนบ่าย จึงค่อยเดินทางไปปรากฏตัวที่โรงแรมปันกูในคราวเดียว”หลังจากที่หลิงเย่วบอกกับหลิงเสี่ยวแล้วเขาก็หันไปถามทุกคนในห้องประชุม “ผู้ใดยังมีอะไรสงสัย หรือต้องการถามอีกหรือไม่”ทุกคนในห้องประชุมต่างก็พากันพยักหน้าในเมื่องานทั้งหมดจัดเตรียมไว้พร้อมเช่นนี้ พวกเขายังต้องสงสัยอะไรอีกเล่า“หากไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้าย..ท่านพ่อ น้องสาม หลิงหยุน ขอเชิญทั้งสามไปนั่งดื่มชารอแขกที่กำลังจะมาที่บ้านของข้า..”บ้านของหลิงเย่วอยู่ภายในสวนชั้นที่สองของคฤหาสน์ตระกูลหลิงซึ่งอยู่ใกล้กับประตูทางเข้า จึงสะดวกต่อการที่ทั้งสามคนจะออกไปต้อนรับแขกคนสำคัญได้อย่างหมาะสมและทันท่วงที“เรื่องเล็กๆน้อยๆก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหล่ากุ่ย หลิงหย่ง หลิงเฟิง แล้วก็เด็กๆจัดการกันก็แล้วกัน..”เหล่ากุ่ยได้ยินเช่นนั้นร่างที่มีใบหน้าราวกับเด็กหนุ่มก็รีบลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“คุณชายสองวางใจได้ข้าจะดูแลทุกอย่างให้เรียบร้อย จะมิให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย!”หลังจากนั้นทุกคนต่างก็แยกย้ายกันออกจากห้องประชุม ไปทำหน้าที่ของตนเอง..แม้ว่าทุกคนในตระกูลหลิงจะตื่นเต้นกันอย่างมากแต่ก็มิมีผู้ใดรู้สึกหนักใจแต่อย่างใด ตรงข้าม.. จิตใจของพวกเขาล้วนเบาสบายและในเวลาแปดโมงครึ่งทั้งหมดต่างก็เดินออกจากห้องประชุมตระกูลหลิง……เหล่ากุ่ยเดินนำหลิงหย่งและหลิงเฟิงออกไปด้านนอกทันที หาใช่ว่าตระกูลหลิงขาดแคลนคนทำงาน แต่เป็นเพราะหลิงเย่วได้กำชับให้เขาช่วยตรวจตราดูความเรียบร้อย“ซวี่เอ๋อ..วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”ระหว่างทางที่เดินออกจากห้องประชุมนั้นหลิงหยุนก็ได้อาศัยโอกาสนี้สนทนากับพี่ๆน้องๆ เพื่อไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ และแลกเปลี่ยนความคิดกับพวกเขาไปด้วย��