บทที่ 1534 : หลงฮ่าวหลานปรากฏตัว

บทที่ 1534 : หลงฮ่าวหลานปรากฏตัว มาเร็วไปเร็ว.. ครั้งนี้หลายคนได้เห็นหัวหน้าแห่งหน่วยมังกรมิใช่หาง.. แต่ก็เป็นเวลาเพียงแค่สั้นๆไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำไปและเพียงแค่นั้นก็สามารถทำให้ห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องโกลาหลขึ้นได้อีกครั้ง! ‘นี่ข้ามิได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่’ นี่คือสิ่งที่เหล่าชาวยุทธคิดในครั้งแรก.. ‘ดูท่าของขวัญที่ข้านำมาให้จะยังมีมูลค่าน้อยไปสินะ!’ และนี่คือเรื่องที่สองที่พวกเขาแอบครุ่นคิดอยู่ในใจ.. มากกว่าครึ่งของแขกที่อยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงนี้เดินทางมาร่วมงานเพราะได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ คนเหล่านี้ล้วนไม่ต่างจากไม้เลื้อย ที่อยากหาโอกาสทำความสนิทสนมกับตระกูลหลิง หรืออย่างน้อยแค่ให้ได้พวกเขาเห็นหน้าคร่าตาตนก็ยังดี และคนเหล่านี้ก็ไม่กล้าแม้แต่จะหวังว่าคนตระกูลหลิงจะตื่นเต้นดีใจเมื่อเห็นหน้าตน.. นั่นเพราะแขกทุกคนที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยงนี้เรียกได้ว่าไม่มีผู้ใดมีฐานะเทียบเท่าโจวเหวินอี้ เย่ชิงเฟิง เกาจิ้นสง และหลี่กวนผิง เพราะพวกเขาเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นผู้นำในด้านสาขาอาชีพต่างๆของประเทศ และการที่จ้าวซิงหวู่เดินทางมามอบของขวัญด้วยตนเองเช่นนี้พวกเขาคงไม่อาจคิดเป็นเรื่องเล็กได้! ฉะนั้นภายในห้องจัดเลี้ยงเวลานี้ จึงมีเพียงความเงียบสงัด แม้แต่เข็มตกสักเล่มก็คงได้ยินอย่างชัดเจน หลิงหยุนไม่ได้เดินออกไปส่งจ้าวซิงหวู่ด้วยตนเองเพราะรู้ดีว่าไม่จำเป็น และอีกฝ่ายก็คงไม่ต้องการให้เขาทำเช่นนั้นด้วย เวลานี้หลิงหยุนยังคงถือม้วนอักษรไว้ในมือแน่น และกำลังใคร่ครวญว่า เขาควรจะเปิดต่อหน้าทุกคนดีหรือไม่ หลิงหยุนหันมองไปทางโต๊ะแถวหน้าซึ่งเหล่าอาวุโสหลายคนนั่งอยู่ และพบว่า.. เกาจิ้นสงเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าเบาๆหลี่กวนผิงเองก็เช่นกัน ในขณะที่โจวเหวินอี้บอกกับหลิงหยุนว่า “หลิงหยุนเจ้าไม่เปิดเวลานี้ จะรอเปิดเมื่อใดกัน อย่าลืมว่าเมื่อเวลาเช่นนี้ผ่านไปแล้ว ย่อมไม่ย้อนกลับคืนมาได้อีกแน่..” ท้ายที่สุดหลิงหยุนจึงหันมองไปทางหลิงเย่วเขายิ้มให้กับหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เปิดให้ทุกคนได้เห็นเถิด..” หลิงหยุนไม่ลังเลอีกต่อไปเขาสะบัดมือที่ถือม้วนอักษรอย่างรวดเร็ว จากนั้นม้วนกระดาษอักษรกว้างกว่าหนึ่งเมตร ก็ได้ลอยขึ้นไปอยู่กลางเวที แล้วค่อยๆคลี่ออก เผยให้เห็นอักษรที่เขียนไว้ว่า.. อินทรีย์..สยาย.. ปีก..ม้วนกระดาษค่อยๆคลี่ออกทีละนิดเผยให้เห็นตัวอักษรทีละตัว ทุกคนได้แต่อ่านตามไปทีละคำ และเมื่ออ่านจบทุกคนก็ถึงกับต้องอ้าปากค้าง..ไม่เพียงแค่อักษรงดงามที่ปรากฏแต่เป็นเพราะวิธีเปิดม้วนอักษรโดยไม่ต้องใช้มือของหลิงหยุนด้วย!และหลังจากที่ทุกคนได้อ่านอักษรจนครบพวกเขาต่างก็ปิดปากเงียบ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยอันใดออกมาแม้แต่คำเดียว..“ความหมายช่างดียิ่งนัก!”หลิงหยุนอุทานออกมาด้วยความยินดีปลาบปลื้มเขายกมือขึ้นอีกครั้ง ม้วนอักษรนั้นก็ได้ลอยกลับมาอยู่ในมือ ก่อนจะหายเข้าไปในแหวนจักรวาลอย่างรวดเร็ว“ความหมายล้ำเลิศแรงสั่นสะเทือนยิ่งใหญ่!”“ช่างเป็นตัวอักษรที่มีความหมายพิเศษยิ่งนัก!”“ควรค่าแก่ตระกูลหลิงยิ่งนัก!”หลังจากที่หลิงหยุนเปิดอักษรต่อหน้าทุกคนในห้องจัดเลี้ยงเสียงอื้ออึงก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง..เวลานี้ทุกคนในตระกูลหลิงต่างก็ปลาบปลื้มและตื่นเต้นยิ่งนักเพียงแค่จัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิด กลับได้รับของขวัญที่ล้ำค่าเช่นนี้ พวกเขายังต้องการสิ่งใดอีกเล่า!ในประเทศนี้..จะมีสักกี่คนที่มีโอกาสเช่นนี้!ในระหว่างนั้นหลี่จวิ้นหัวก็วิ่งเข้าไปยืนข้างหลิงเย่ว พร้อมกับก้มลงกระซิบบอกบางอย่างกับเขาหลิงเย่วพยักหน้าพร้อมกับลุกขึ้นทันทีแล้วจึงหันไปบอกกับหลิงหยุนว่า “หยุนเอ๋อ ลุงหลี่บอกว่าได้เตรียมห้องรับรองส่วนตัวไว้ให้แล้ว พวกเราควรโยกย้ายแขกกันได้แล้ว..”นี่เป็นงานเลี้ยงฉลองหาใช่งานประชุมประจำปีของบริษัท หลังจากฟังเจ้าภาพกล่าวจบแล้ว ขั้นตอนต่างๆสำหรับเจ้าภาพจึงนับว่าสิ้นสุดลงแล้ว ก็เหลือแต่การเลี้ยงรับรองแขกอย่างจริงจังต่อให้อาหารจะอร่อยสักเพียงใดหากภายในห้องยังมีผู้คนระดับสูงของประเทศ และตระกูลหลิงที่แข็งแกร่งอยู่ร่วมด้วยเช่นนี้ แขกคนอื่นๆคงจะต้องอึดอัด และรู้สึกไม่สบายเป็นแน่งานเลี้ยงของหลิงเสี่ยวในวันนี้ไม่ได้มีการส่งบัตรเชิญออกไป หลี่จวิ้นหัวจึงไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะมีผู้ใดมาร่วมงานบ้าง ฉะนั้น จึงต้องรอให้แขกเดินทางมาถึง และรายงานฐานะของตนเองก่อน หลังจากนั้นหลี่จวิ้นหัวจึงจะสามารถเตรียมห้องรับรองส่วนตัวให้ได้และการจัดหาห้องรับรองส่วนตัวนับร้อยห้องในช่วงเวลาสั้นๆนี้ก็มิได้เป็นงานที่ยากเย็นของโรงแรมปังกูเซเว่นสตาร์เลย..หลิงเย่วเดินขึ้นไปบนเวทีเขาสูดลมหายใจลึก แล้วจึงประกาศเสียงดังว่า “ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน.. ข้าหลิงเย่ว ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมอวยพรวันเกิดให้กับน้องชายของข้า แต่เป็นเพราะตระกูลหลิงมิได้ส่งบัตรเชิญออกไป จึงยากต่อการคาดเดาจำนวนแขกที่จะมาร่วมงาน หากท่านใดได้รับการต้อนรับขับสู้ที่ไม่พึงพอใจ ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย..”“แต่เนื่องจากมีผู้คนหลั่งไหลมาร่วมงานในครั้งนี้กันอย่างมากมายมาจากทั่วทุกหัวระแหง และทุกสาขาอาชี คงเป็นเรื่องไม่เหมาะสมที่จะให้ทุกคนแออัดกันอยู่ในห้องจัดเลี้ยงนี้..”“นี่ก็เพิ่งจะเที่ยงครึ่งยังไม่สายไปนัก ข้าจึงอยากจะขอเชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ไปร่วมดื่มกินที่ห้องรับรองส่วนตัว..”