บทที่ 1546 : ตายสถานเดียว!

บทที่ 1546 : ตายสถานเดียว! ท่ามกลางความมืดมิดแสงจันทราสาดส่องกระทบท้องทะเลกว้างใหญ่ ทำให้ผืนน้ำที่เงียบสงบนั้น เป็นประกายระยิบระยับ และดูลึกลับมากยิ่งขึ้น เหนือท้องทะเลคือกลุ่มเมฆดำทะมึนครอบคลุมรัศมีหนึ่งร้อยเมตรและกำลังเคลื่อนที่มุ่งหน้าทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ด้วยความเร็วสูง เพียงแค่ประเดี๋ยวเดียว มันก็เคลื่อนที่ไปได้ไกลหลายกิโลเมตร ท่ามกลางกลุ่มเมฆดำทะมึนนั้นได้บดบังร่างของคนหนึ่งคนกับมังกรอีกหนึ่งตัวไว้ ซึ่งก็คือหลิงหยุนและมังกรแดนใต้นั่นเอง! เวลานี้มังกรแดนใต้ได้กลายเป็นมังกรตัวใหญ่ที่ยาวหลายสิบเมตร และลำตัวหนาประหนึ่งสัตว์ที่ดุร้าย! หลิงหยุนยืนเอามือไขว้หลังอยู่บนศรีษะของมังกรแดนใต้อย่างสง่างามปล่อยให้ลมพัดเข้ามาปะทะใบหน้าอย่างไม่ยี่หระ และเวลานี้เขาก็กำลังฝึกวิชาดาราคุ้มกายไปด้วย แม้ว่าความเร็วของมังกรแดนใต้จะไม่เร็วเท่าหลิงหยุนแต่ก็ไม่นับว่าช้า เพราะสามารถเหาะไปได้ด้วยความเร็วหนึ่งกิโลเมตรต่อวินาที ด้วยเหตุนี้หลิงหยุนจึงคร้านที่จะเหาะไปด้วยตนเองให้สิ้นเปลืองหยดเสินหยวน ในเมื่อเขามีสัตว์เลี้ยงที่ยอดเยี่ยมอย่างมังกร เหตุใดจึงไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์เล่า อีกทั้งเส้นทางการเดินทางจากทะเลจีนตะวันออกไปทะเลจีนใต้นั้นด่านล่างก็ล้วนแล้วแต่เป็นผืนน้ำ การขี่มังกรไปจึงไม่เป็นที่สะดุดตาผู้ใด จนกระทั่งผ่านไปหลายนาทีจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนก็สำรวจพบเกาะแห่งหนึ่งอยู่เบื้องหน้า เขาจึงร้องตะโกนสั่งทันที “หยุดที่เกาะด้านหน้าก่อน!” และนี่ก็คือเกาะเตียวหยู.. ความจริงก่อนหน้านี้ที่หลิงหยุนกับมังกรแดนใต้โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำนั้นเขาได้ออกห่างจากทะเลจีนตะวันออกไปไกลกว่าสามร้อยกิโลเมตรแล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงให้มังกรแดนใต้เหาะย้อนกลับมาที่นี่ หลิงหยุนอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อนึกถึงเมื่อครั้งที่เคยพาเจ้าขาวปุยมารับทัณฑ์สวรรค์ที่นี่เมื่อหกเดือนก่อน ครั้งนั้นเขาอยู่เพียงแค่ขั้นปรับกายา-6 เท่านั้น หลิงหยุนยังจำได้ว่า กว่าที่เขาจะสามารถขึ้นไปบนเกาะเตียวหยู และนำธงชาติจีนไปปักไว้บนยอดเขาได้นั้น ช่างยากลำบากมากเหลือเกิน.. หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งปีเวลานี้หลิงหยุนได้เข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นลิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-6) แล้ว และเวลานี้ยังมีสัตว์เลี้ยงอย่างมังกรไว้ในครอบครองอีกด้วย จึงสามารถขึ้นไปบนเกาะเตียวหยูได้อย่างง่ายดาย เวลานี้หลิงหยุนเข้าใกล้เกาะเตียวหยูมากขึ้นเรื่อยๆและสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น แต่สิ่งที่เขาเห็นเวลานี้ ก็ได้ทำให้เขารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก!ธงชาติที่เขาเคยนำขึ้นไปปักไว้บนยอดเขานั้นยังอยู่ที่เดิมแต่เวลานี้ได้มีคนชุดดำสิบกว่าคน กำลังขึ้นไปบนยอดเขาสูงสุดของเกาะเตียวหยู และผู้ที่ขึ้นไปถึงก่อนนั้น ก็กำลังเงื้อดาบยาวในมือของตนเองขึ้น เป้าหมายของมันคือธงชาติที่ปักอยู่!“รนหาที่ตายชัดๆ!”หลิงหยุนใช้พลังจิตของตนเองควบคุมกระบี่เหินเงาธนูให้พุ่งตรงออกไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตัดร่างของคนผู้นั้น ซึ่งอยู่ไกลออกไปกว่าสองกิโลเมตรขาดเป็นสองท่อน!“พวกเจ้าอย่าอยู่เลย!”แววตาของหลิงหยุนไร้ซึ่งความเมตตาปราณีเขาไม่เคยให้โอกาสกับศัตรูของตนเอง จากนั้น กระบี่เหินสีเขียวก็ได้พุ่งเข้าสังหารนินจากทั้งสิบกว่าคนในคราวเดียว..“คิดจะทำลายธงชาติจีนโทษของพวกเจ้าคือตายสถานเดียว!”การที่หลิงหยุนตั้งใจกลับมาที่เกาะเตียวหยู่อีกครั้งจุดประสงค์ของเขาก็คือการมาสำรวจธงชาติจีนที่เคยนำมาปักไว้บนยอดเขา เนื่องจากระยะเวลาผ่านไปกว่าหกเดือน ไม่รู้ว่าธงชาติจะยังอยู่ในสภาพดี หรือว่าเสียหายกันแน่ และนับว่าเขามาได้ทันเวลา!หลิงหยุนมั่นใจว่าตนเองจำไม่ผิดแน่เพราะดาบยาวที่พวกมันใช้เป็นอาวุธนั้น คือดาบซามูไรซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวของเหล่านินจา“ไฮ่..”หนึ่งในกลุ่มนินจาที่ถูกกระบี่เหินพุ่งเข้าใส่แต่กลับสามารถหลบได้อย่างเฉียดฉิว ได้กระโดดเข้าไปหาหลิงหยุนที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับร้องอุทานออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่น และจ้องมองเขาด้วยแววตาเคียดแค้น“ขอบใจเจ้ามาก!”หลิงหยุนเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“เจ้าทำให้ข้ามั่นใจยิ่งขึ้นว่า ข้ามิได้ลงมือสังหารผิดคน!” “ผ่านไปกว่าครึ่งปีข้ายังไม่มีเวลาไปเยี่ยมเยียนพวกเจ้าที่ประเทศญี่ปุ่นเลย แต่พวกเจ้ากลับคิดที่จะทำลายธงชาติจีนบนเกาะเตียวหยู โทษของพวกเจ้าคือต้องตายสถานเดียวเท่นั้น!”หลังจากนั้นหลิงหยุนก็เพียงแค่โบกสะบัดฝ่ามือใส่ร่างของนินจาชุดดำที่กำลังพุ่งเข้ามา มันสิ้นใจตายกลางอากาศ ก่อนที่ร่างจะร่วงลงสู่ท้องทะเล กลายเป็นอาหารของเหล่าสัตว์น้ำต่อไปจากนั้นหลิงหยุนก็ใช้พลังจิตของตนเอง เคลื่อนร่างไร้วิญญาณของเหล่านินจาที่นอนตายอยู่บนเกาะ ให้ไปเป็นอาหารของเหล่าสัตว์น้ำใต้ท้องทะเลเช่นกันครืน..ครืน..