บทที่ 1545 : ขี่มังกรไปหนานหยาง

บทที่ 1545 : ขี่มังกรไปหนานหยาง ในเวลานั้นหลิงหยุน และจินเหยียวก็ได้เหาะกลับไปยังเมืองจิงฉู.. หลังจากรับทัณฑ์สวรรค์เสร็จสิ้นแล้วจินเหยียวรู้สึกว่าการจะอยู่ในบ้านบรรพชนตระกูลหลิงต่อนั้น เป็นเรื่องที่ไม่สะดวกนัก นางจึงได้กลับไปยังบ้านเลขที่-1 ในเมืองจิงฉูทันที โดยมีหลิงหยุนตามไปด้วย แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของการกลับไปจิงฉูในครั้งนี้ก็เพื่อกลับไปคุ้มกันความปลอดภัยให้กับหลงคุน! หลงคุนต้องการที่จะกลับจิงฉูโดยเร็วที่สุดและไม่ต้องการที่จะอยู่ปักกิ่งนานกว่านี้.. นอกจากนี้ยังมีตู้กู่โม่กับตงฟางถิงเดินทางมาพร้อมกันด้วยส่วนตี้เสี่ยวอู๋นั้นก็ได้กลับไปชิงหลิง และหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนวิชาของตนเองต่อ ด้วยเหตุนี้หลิงหยุนจึงได้พาหลงคุนเหาะกลับไปจิงฉูพร้อมตู้กู่โม่ และตงฟางถิง โดยมีจินเหยียวเหาะตามมา หลังจาถึงจุดหมายปลายทางแล้วทั้งห้าคนต่างก็ได้ร่ำลากันในทันที และจินเหยียวก็กลับไปยังบ้านเลขที่-1เพียงลำพัง หลังจากที่ร่อนลงสู่พื้นดินได้ตู้กู่โม่และตงฟางถิงก็ถึงกับหน้าซีดเผือด เนื่องจากทั้งคู่ต่างก็หวาดกลัวความสูง หลังจากร่ำลากันแล้ว ทั้งสองคนก็ได้เข้าไปเที่ยวในเมืองต่อ เวลานี้จึงเหลือเพียงแค่หลิงหยุนกับหลงคุนเพียงสองคนเท่านั้น.. “กลับไปคุยกันต่อที่บ้านดีกว่า..” หลิงหยุนและหลงคุนจึงได้ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังบ้านชานเมืองของหลงคุนต่อทันที.. “น่าแปลก..เหตุใดบ้านของข้าจึงได้สะอาดสะอ้านถึงเพียงนี้” ทั้งหลิงหยุนและหลงคุนต่างก็กระโดดข้ามกำแพงเข้าไปและเมื่อหันมองไปรอบบริเวณ หลงคุนก็ได้แต่ร้องอุทานอออกมาด้วยความประหลาดใจ หลิงหยุนอธิบายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“หลังจากที่ท่านกับหลงหวู่ถูกลักพาตัวไป ข้าก็ได้มาสำรวจที่นี่ และได้เปลี่ยนกุญแจใหม่ทั้งหมด และได้สั่งถังเมิ่งให้จัดหาคนมาคอยทำความสะอาดที่นี่อยู่เนืองๆ” หลงคุนพยักหน้ารับรู้แต่ยังไม่เข้าไปในบ้าน เขาเดินตรงเข้าไปนั่งที่เก้าไม้ไผ่ในสวนแทน หลังจากเอนกายพิงพนักอย่างสบายแล้ว จึงได้พึมพำออกมาว่า “ที่ไหนก็ไม่เหมือนกับบ้านของตัวเอง..” หากจะพูดกันตามตรงไม่เพียงตู้กู่โม่กับตงฟางถิงเท่านั้นที่หวาดกลัวยิ่ง แม้แต่หลงคุนเองก็หวาดกลัวไม่น้อยเช่นกัน นั่นเพราะหลิงหยุนไม่เพียงเหาะขึ้นไปบนท้องนภาด้วยความสูงอย่างมาก แต่เขายังเหาะมาด้วยความเร็วที่สูงยิ่งอีกด้วย แม้ว่าหลิงหยุนจะใช้โล่ลมปราณปกป้องไว้แล้วก็ตามแต่โล่ลมปราณก็เพียงแค่ช่วยป้องกันแรงลมที่โหมปะทะร่างได้เท่านั้น ไม่สามารถบดบังสายตาของพวกเขาไม่ให้เห็นภายนอกได้ ทั้งสามคนจึงรู้สึกหวาดกลัวกันเป็นอย่างมาก หลงคุนนั่งหลับตาสงบสตินิ่งอยู่ครู่ใหญ่หลังจากนั้นจึงค่อยยกมือชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้าม เป็นการเชื้อเชิญให้หลิงหยุนนั่งลง “ข้าเกลียดปักกิ่งยิ่งนัก..” หลังจากหลิงหยุนนั่งลงแล้วหลงคุนจึงได้เอ่ยปากเปรยขึ้นเบาๆ “ข้าพอเข้าใจความรู้สึกของท่านได้ท่านลุงหลง!”หลิงหยุนเอ่ยตอบหลังจากเรียกชุดน้ำชาออกมา “หลิงหยุนเรื่องบางเรื่องไม่อาจพูดที่ปักกิ่งได้ ข้าเกรงว่าจะเข้าตำรากำแพงมีหูประตูมีช่อง..” และคำพูดเพียงแค่สั้นๆของหลงคุนก็สามารถอธิบายได้เป็นอย่างดีว่า เหตุใดเขาจึงต้องการที่จะกลับจิงฉูโดยเร็ว หลิงหยุนรินชาให้กับหลงคุนพร้อมกับเอ่ยยิ้มๆ “ท่านลุง เชิญดื่มชาเสียก่อน” หลงคุนลืมตาขึ้นพร้อมกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ“รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวรึ!” หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“นี่ช้าแล้ว.. ข้าพิถีพิถันชงให้กับท่าน ฮ่าๆๆๆ” “อืมม..นี่เป็นชาชั้นเลิศทีเดียว!” “ก่อนไปข้าจะทิ้งชานี้ไว้ให้กับท่านลุงไว้ดื่มด้วย..” หลงคุนไม่ตอบเพียงแค่พยักหน้าพร้อมกับจ้องมองหลิงหยุนด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงได้เอ่ยขึ้นว่า.. “หลิงหยุนข้าได้เห็นเจ้ากับตระกูลหลิงแข็งแกร่งเช่นนี้ ในใจรู้สึกยินดียิ่งนัก!” หลิงหยุนรู้ว่าหลงคุนกำลังจะเข้าสู่เรื่องสำคัญเขาจึงได้แต่นิ่งฟังโดยมิได้เอ่ยขัดขึ้นใดๆ “เจ้าไม่จำเป็นต้องห่วงหลงหวู่นักนางถูกหลงฮ่าวหลานส่งตัวไปให้ตระกูลเฟิ่งแล้ว เวลานี้ตระกูลเฟิ่งเห็นนางเป็นดั่งเทพธิดา อีกทั้งยังให้นางฝึกฝนวิชาบ่มเพาะของตระกูลเฟิ่งอีกด้วย..” หลิงหยุนถึงกับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกในที่สุดเขาก็ได้ข่าวคราวของหลงหวู่เสียที เพียงแต่รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย ที่ไม่สามารถพานางกลับมาด้วยได้ “ท่านลุงหลงข้ารู้ว่าตระกูลหลงมีสัมพันธ์แน่นหนากับตระกูลเฟิ่ง แต่มิรู้ว่าตระกูลเฟิ่งอยู่ที่ใดกันแน่” หลงคุนเอ่ยตอบยิ้มๆ“หลิงหยุน เจ้าอย่าได้กังวลใจในเรื่องหลงหวู่ไปเลย วิชาบ่มเพาะตระกูลเฟิ่งนั้น มิได้ด้อยไปกว่าวิชาประจำตระกูลหลงเลย เพียงแต่สมาชิกตระกูลเฟิ่งจะมีเฉพาะผู้หญิงเท่านั้น และยากนักที่จะปรากฏตัวให้ผู้คนพบเห็น” หลงคุนยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือพร้อมกับเอ่ยต่อ “ตระกูลเฟิ่งอยู่ในมณฑลส่านซีใกล้กับเทือกเขาชิงหลิง แต่ที่อยู่แน่นอนนั้น แม้แต่ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน..” “…..” หลิงหยุนถึงกับนิ่งอึ้งไปส่านซีอยู่ห่างจากเซียนหยางไปเพียงไม่กี่ร้อยกิโลเมตร และเขาเองก็ได้ผ่านเส้นทางนั้นมาแล้วด้วย แต่ไม่เป็นไร.. เวลานี้หลิงหยุนสามารถเหาะไปที่ใดในประเทศนี้ก็ได้ และระยะทางก็หาใช่ปัญหาของเขาไม่.. “เจ้าอย่าได้ต้องร้อนใจไปตามหานางเลยข้ารู้จักนิสัยของหลงหวู่ดี หากนางยังฝึกฝนวิชาไม่สำเร็จแล้วล่ะก็ นางจะไม่มีทางกลับมากับเจ้าเป็นแน่!” หลงคุนรู้ว่าหลิงหยุนกำลังคิดกระทำการสิ่งใดอยู่จึงได้แต่เอ่ยบอกยิ้มๆ หลิงหยุนจึงได้แต่พยักหน้า และจำต้องล้มเลิกสิ่งที่กำลังคิดจะทำ ในเมื่อตระกูลเฟิ่งเห็นหลงหวู่เป็นดั่งเทพธิดาเช่นนี้ นางก็คงจะไม่ได้รับอันตรายอะไรใดๆ “เอาล่ะข้าคงไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังเจ้าอีกต่อไปแล้ว ความจริงข้าคือคนของตระกูลหลง ชื่อจริงของข้าคือหลงฮ่าวคุน..” หลิงหยุนรีบเอ่ยถามกลับไปทันที“ท่านลุงหลง เช่นนั้นแล้ว ท่านกับหลงฮ่าวเฉียนและหลงฮ่าวหลานก็เป็นพี่น้องกันงั้นรึ”หลงคุนส่ายหน้ายิ้มๆ“แม้พวกเราต่างก็เป็นคนตระกูลหลง แต่พวกเขาต่างก็ไม่ใช่พี่น้องที่คลานตามกันมาของข้า ท่านปู่ของข้ากับท่านปู่ของหลงฮ่าวหลานเป็นพี่น้องกัน และท่านปู่กับท่านพ่อของข้า ก็ล้วนแล้วแต่เดินทางไปเผิงไล๋ฝั่งทะเลจีนตะวันออก ตั้งแต่เมื่อครั้งสี่สิบปีก่อนแล้ว..”“…..”หลิงหยุนถึงกับนิ่งอึ้งไปด้วยความตกตะลึงเรื่องนี้เกี่ยวพันกับความลับเมื่อสี่สิบปีก่อน!“ท่านลุงหลงแต่เหตุใดขั้นพลังของท่านจึง…”หลงคุนตอบกลับยิ้มๆ“เจ้าคงสงสัยว่าเหตุใดข้าอยู่ในตระกูลหลง แต่ขั้นพลังบ่มเพาะกลับต่ำต้อยยิ่งนักสินะ เจ้าสามารถเอ่ยกับข้าตรงๆได้ ข้าไม่ถือสาอะไร..” “หลงฮ่าวหลานอายุน้อยกว่าข้าแต่เขาเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศที่สุดในตระกูลหลง ด้วยความเป็นอัจฉริยะของหลงฮ่าวหลาน ประกอบกับท่านปู่และท่านพ่อของข้าได้เดินทางไปเผิงไล๋ ข้าจึงไม่เคยได้รับทรัพยากรในการฝึกฝนใดๆจากตระกูลหลงเลย..”หลังจากบอกเล่ามาถึงตรงหนี้หลงคุนก็ยืดกายตรงพร้อมกับกระซิบเสียงเบา “หลิงหยุน เจ้านำป้ายมังกรหยกเขียวที่ข้าเคยมอบให้ติดตัวมาด้วยหรือไม่”หลิงหยุนพยักหน้าและเมื่อนำป้ายมังกรหยกเขียวออกมาจากแหวนจักรวาล ปราณมังกรก็เริ่มกระจายออกมาทันที“หลิงหยุนของสิ่งนี้สำคัญยิ่งนัก เจ้าต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี และอย่าได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปโดยเด็ดขาด ของสิ่งนี้จะมีประโยชน์ต่อเจ้าอย่างมากในวันข้างหน้า เพียงแต่ข้ายังไม่สามารถบอกกับเจ้าได้ในเวลานี้ จำต้องรอคอยจนกว่าเจ้าจะแข็งแกร่งกว่านี้เสียก่อน..” หลิงหยุนเอ่ยตอบยิ้มๆ“ท่านลุงอย่าได้กังวลใจไป ข้าจะเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี!”น่าขัน..หลิงหยุนได้ดูคลิปวีดีโอจากกล้องวงจรปิดภายในห้องนอนของหลงคุนแล้ว เขาจึงสามารถคาดเดาได้ว่า ป้ายหยกมังกรเขียวนี้ น่าจะต้องเป็นกุญแจสำหรับเปิดพระราชวังใต้ดินเป็นแน่..“ดีมาก!”หลงคุนโบกไม้โบกมือทำท่าให้หลิงหยุนรีบเก็บป้ายหยกนั้นกลับไป..“หลิงหยุนข้าได้ยินจากเสี่ยวอู๋มาว่า เจ้าได้เข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นลิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-6) แล้วงั้นรึ”“ที่สำคัญเจ้ายังสามารถสังหารยอดฝีมือขั้นก่อสร้างรากฐานได้อีกด้วย..”หลงคุนพยักหน้ายิ้มๆและเอ่ยต่อโดยไม่รอคำตอบ “ความจริงข้าไม่ต้องถามเจ้าก็ได้ หากเจ้าไม่แข็งแกร่งจริง คงจะไม่กล้าฉีกหน้าหลงฮ่าวหลานในงานเมื่อบ่ายนี้เป็นแน่” “นี่เจ้าจะสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นต่อไปได้อีกเมื่อใด”“น่าจะอีกราวครึ่งเดือนได้..”“หากเจ้าทะลวงขั้นสำเร็จเมื่อใดให้มาพบข้าได้ทันที แล้วข้าจะบอกเล่าความลับทั้งหมดของป้ายหยกมังกรเขียวนี้ให้เจ้าฟัง และเมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะเข้าใจทุกอย่างได้กระจ่างชัดเจน..”“ท่านลุงหลงเช่นนั้นแล้วเรื่องความปลอดภัยของท่านกับหลงหวู่เล่า”หลงคุนยกถ้วยชาขึ้นจิบก่อนจะตอบกลับไปว่า“หลิงหยุน เรื่องนั้นเจ้ามิต้องกังวลใจไป หลงหวู่อยู่กับตระกูลเฟิ่งย่อมต้องปลอดภัยแน่! ส่วนข้า.. หลงฮ่าวหลานคงไม่กล้าส่งคนมาจับตัวข้าอีกเป็นแน่! เขาจะไม่กล้าแตะต้องข้าอีก เว้นแต่เจ้าจะเป็นคนส่งข้าให้กับเขาเอง เพราะความแข็งแกร่งของเจ้าเวลานี้ ได้สร้างความประหวั่นพรั่นพรึงให้กับตระกูลหลงเป็นอย่างมาก!”“ท่านลุงกล่าวได้มีเหตุผลยิ่งนัก!” หลิงหยุนใคร่ครวญตามจึงค่อยรู้สึกโล่งใจและเอ่ยถามต่อในทันที “ท่านลุงหลง จากนี้ไปท่านคิดจะทำเช่นใด”หลงคุนเอ่ยตอบยิ้มๆ“ข้าก็คงจะใช้ชีวิตเช่นเดิมเหมือนก่อนหน้า เวลานี้ข้าไม่สามารถช่วยงานอะไรเจ้าได้ ข้าคงต้องใช้ชีวิตในแต่ละวันไปกับการดื่มชา ปีนเขา แล้วก็พักผ่อน..”หลิงหยุนได้ฟังเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยถามขึ้นทันที“ข้าเข้าใจความรู้สึกของท่านลุงดี เพียงแต่เห็นว่านั่นไม่ใช่หนทางที่ข้าคิดไว้ ท่านลุง ท่านมิต้องการฝึกฝนวรยุทธบ่มเพาะรึ”“หลิงหยุนข้าเข้าใจในความหวังดีของเจ้า แต่เวลานี้ข้ายังไม่ต้องการฝึกอะไรทั้งสิ้น เมื่อถึงเวลา ข้าจะบินออกจากกรงนี้เอง..”หลงคุนเอ่ยตอบกลับด้วยสีหน้านิ่งเรียบบ่งบอกว่าเขาไม่รีบร้อนกับการฝึกวรยุทธบ่มเพาะนัก..“นี่..ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้มังกรมาสองตัวงั้นรึ” “ใช่แล้ว!เวลานี้พวกมันอาศัยอยู่ในแม่น้ำใต้ก้นหลุมยักษ์ของเมืองจิงฉูนี่เอง!”“หากเจ้ามีเวลาอย่าลืมพาข้าไปดูด้วยล่ะ!”“ได้สิท่านลุง!”จากนั้นจู่ๆหลงคุนก็วกไปเรื่องอื่นในทันที“หลิงหยุน จำไว้ให้ดี นับจากนี้ไปเจ้าจะต้องจับตาดูความเคลื่อนไหวของดินแดนฝั่งทะเลจีนตะวันออกไว้ให้ดี..”หลิงหยุนพึมพำด้วยความประหลาดใจ“ดินแดนฝั่งทะเลจีนตะวันออกงั้นรึ!”“ถูกต้อง!สหายของเจ้าตงฟาง ก็มาจากดินแดนแถบนั้น ข้าเชื่อว่าเขามาพบเจ้าในครั้งนี้ คงจะต้องมีเรื่องอื่นด้วยเป็นแน่ แต่เป็นเพราะมีตู้กู่โม่อยู่ด้วย และไม่มีโอกาสอยู่กับเจ้าตามลำพัง จึงไม่สะดวกที่จะเอ่ยออกมา..”“หากเจ้ามีภารกิจยุ่งมาก..เจ้าควรปล่อยให้มังกรทั้งสองตัวไปที่ทะเลจีนตะวันออก ไม่แน่ว่าเจ้าอาจพบเจอบางสิ่งบางอย่าง..” หลิงหยุนรีบตอบกลับทันที“ขอบคุณท่านลุง..”“ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังจะเดินทางไปมาเก๊าพรุ่งนี้งั้นรึเหตุใดต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้?” หลงคุนเอ่ยถาม“เรื่องนี้ข้าผัดผ่อนมานานแล้วและข้าจะเดินทางไปในคืนนี้เลย..”หลงคุนจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับหัวเราะออกมา“กลับมาจิงฉูทั้งที เจ้าไม่คิดที่จะกลับไปหาหญิงสาวคนสนิทของเจ้าบ้างรึ”หลิงหยุนถึงกับเหงื่อตก“ท่านลุง ท่านเลิกล้อข้าเล่นได้แล้ว ข้ากลับจิงฉูครั้งนี้หาใช่เพราะเรื่องแบบนั้น!”“ฮ่าๆๆๆ”หลงคุนหัวเราะร่วนพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า“ไหนๆก็มาแล้ว เจ้าก็อยู่เป็นเพื่อนดื่มกับข้าเสียหน่อย จะได้สนทนากันไปด้วย..”……จนกระทั่งบ่ายแก่ๆหลิงหยุนจึงได้ร่ำลาหลงคุน และออกเดินทางไปยังหลุมยักษ์ทันที หลิงหยุนใช้แก้วจ้าวสมุทรพาตนเองดำดิ่งลงไปที่ก้นหลุม เพื่อตามหามังกรทั้งสองตัว“เจ้านาย..”มังกรทั้งสองตัวอยู่ที่นั่นพอดีและเมื่อเห็นหลิงหยุนปรากฏตัว พวกมันก็รีบออกมาพบทันที มังกรตัวใหญ่สีแดงนั้นเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก