บทที่ 1544 : สหายรัก

บทที่ 1544 : สหายรัก วันที่15 ตุลาคม เวลา 10.30 นาฬิกา เครื่องบินส่วนตัวหรูหราได้ทะยานออกจากท่าอากาศยานนานาชาติกรุงปักกิ่งมุ่งหน้าสู่ทางด้านทิศใต้ ภายในห้องโดยสารของเครื่องบินหรูหราสามารถรองรับผู้โดยสารได้มากมายแต่เวลานี้กลับมีผู้โดยสารอยู่เพียงแค่แปดคนเท่านั้น นอกเหนือจากหวังชงเซียวกับแวมไพร์ทั้งห้าซึ่งเป็นบริวารของหลิงหยุนแล้วก็ยังมีสาวงามอีกสองคน หนึ่งในนั้นก็คือเหออวี้ฉงซึ่งเป็นเจ้าของเครื่องบินส่วนตัวลำนี้ และแขกที่นางชวนมาเป็นพิเศษอีกหนึ่งคนซึ่งก็คือเซิ่งหยิงหยิง หลังจากที่เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้แล้วก็เริ่มบินต่อไปอย่างราบรื่น.. เหออวี้ฉงจัดการปลดเข็มขัดนิรภัยและหันไปยิ้มกับกับเซิ่งหยิงหยิง พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “นี่คนสวย ไม่ต้องการเครื่องดื่มอะไรหน่อยรึ” “ไม่ล่ะ!” น้ำเสียงห้วนๆของเซิ่งหยิงหยิงบ่งบอกว่านางกำลังขุ่นเคืองใจได้อย่างชัดเจน “ดูเหมือนเจ้าจะยังคงโกรธข้าอยู่สินะอยากจะพบเจอกับหวานใจ ไม่จำเป็นต้องร้อนใจถึงเพียงนี้ก็ได้!” เหออวี้ฉงลุกขึ้นยืน พร้อมกับโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเซิ่งหยิงหยิง เซิ่งหยิงหยิงรีบตอบโต้กลับทันที“หวานใจที่ไหนกัน ผู้ใดอยากจะพบเจอคนเช่นนั้น? ข้าก็แค่อยากจะไปเล่นไพ่ที่บ่อนก็เท่านั้นเอง!” “ก็ได้ๆๆเล่นไพ่ก็เล่นไพ่.. แต่พวกเราต้องอยู่บนเครื่องถึงสามชั่วโมง เจ้าจะเอาแต่นั่งหน้าบูดแบบนี้ไปตลอดหรือยังไง” “ไวน์แดง!” เซิ่งหยิงหยิงปรายตามองเหออวี้ฉงพร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัยออกเช่นกัน “ข้าจะไปนั่งดื่มที่บาร์เอง!” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เซิ่งหยิงหยิงนั่งเครื่องบินส่วนตัวของเหออวี้ฉงนางเคยนั่งไปทั้งลาสเวกัส และอีกหลายประเทศในยุโรป จึงค่อนข้างคุ้นเคยเป็นอย่างดี เหออวี้ฉงรู้เหตุผลที่ทำให้อีกฝ่ายอารมณืไม่ได้นางจึงไม่ต้องการรบเร้า และปล่อยให้อารมณ์โกรธของเซิ่งหยิงหยิงค่อยๆจางคลายลงเอง หลังจากที่เซิ่งหยิงหยิงลุกขึ้นเดินออกไป นางจึงเป็นฝ่ายเดินตามไป “อาวุโสหวังสุภาพบุรุษทั้งห้า มิทราบว่าพวกท่านต้องการเครื่องดื่มอะไรบ้างหรือไม่” แม้ว่าถังเมิ่งจะไม่ได้นั่งเครื่องมาด้วยเหออวี้ฉงก็ไม่กล้าที่จะเพิกเฉยต่อหวังชงเซียว และแวมไพร์ทั้งห้า เพราะพวกเขาคือคนที่ทำหน้าที่คุ้มครองความปลอดภัยให้กับนาง ในระหว่างที่เดินทางกลับบ้านครั้งนี้ “ข้าขอน้ำเปล่าก็พอ..”หวังชงเซียวตอบกลับ “แม่นางเหอข้าขอไวน์สักแก้ว..” เอ็ดเวิร์ดเองก็ตอบกลับด้วยความสุภาพและแสดงออกตามธรรมเนียมของแวมไพร์ชั้นสูง ส่วนพอล จอยซ์ เพียร์ซ ก็ขอไวน์เช่นกัน มีเพียงเจสเตอร์เท่านั้นที่ขอเบียร์! “รอประเดี๋ยวข้าจะไปนำมาให้!” เหออวี้ฉงยิ้มให้และไม่นานนักนางก็กลับมาพร้อมกับเครื่องดื่มที่ทุกคนต้องการ นางยื่นน้ำดื่มอุ่นๆแก้วหนึ่งให้กับหวังชงเซียว พร้อมกับยื่นขวดเบียร์ให้กับเจสเตอร์ ก่อนจะหันไปบอกกับแวมไพร์ที่เหลือว่า “พวกท่านรอข้าอีกประเดี๋ยวเดี๋ยวข้าจะกลับไปนำไวน์มาเสริฟให้..”เอ็ดเวิร์ดเห็นเช่นนั้นจึงรีบลุกขึ้นและเอ่ยตอบเหออวี้ฉงกลับไปทันที “แม่นางเหอ ไม่จำเป็นต้องบริการพวกเราก็ได้ เดี๋ยวพวกเราเดินไปหยิบเองจะดีกว่า..”พอลเองก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยออกไปว่า“แม่นางเหอ สหายของท่านดูเหมือนจะยังโกรธอยู่ ท่านไปดูแลนางจะดีกว่า ส่วนเรื่องไวน์นั้น พวกเราจัดการกันเองได้” “เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ..ตู้ไวน์อยู่ตรงนั้น เชิญพวกท่านจัดการได้ตามสบาย”เหออวี้ฉงเอ่ยบอกแล้วจึงเดินตามไปหาเซิ่งหยิงหยิงที่บาร์..ดูเหมือนเซิ่งหยิงหยิงตั้งใจจะเมาอย่างเต็มที่และเมื่อเห็นเหออวี้ฉงเดินมา นางก็จัดการรินไวน์ให้ทันทีเหออวี้ฉงยกแก้วไวน์ขึ้นหมุนพร้อมหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเอ่ยบอกเซิ่งหยิงหยิงว่า “ไวน์ Roman Nikon ขวดตั้งหลายแสน เจ้าคิดจะดื่มให้หมดในคราวเดียวเลยงั้นรึ!”เซิ่งหยิงหยิงตอบกลับไปอย่างไม่แยแสนัก“ไว้ข้าจะซื้อมาคืนให้เจ้าสองขวด..”เหออวี้ฉงเพียงแค่ยิ้มจากนั้นก็กระดกไวน์สีแดงในแก้วเข้าปากไป และได้แต่คิดว่า เซิ่งหยิงหยิงโมโหเรื่ออะไรมากันแน่ จึงได้ดื่มไวน์หนักเช่นนี้“หยิงหยิงนี่เจ้าโมโหอะไรกัน ถึงได้ดื่มเข้าไปมากมายเช่นนี้” เซิ่งหยิงหยิงได้ทีจึงฟาดงวงฟาดงาเข้าใส่เหออวี้ฉงทันที “เจ้าก็รู้ดีอยู่แล้ว ยังจะแสร้งทำเป็นถามข้าอีกรึ”“เจ้าบอกกับข้าเองว่าหลิงหยุนจะไปตระกูลเหอกับเจ้าแล้วเหตุใดเขาจึงไม่ขึ้นเครื่องมาด้วยเล่า”เหออวี้ฉงจ้องมองเซิ่งหยิงหยิงด้วยความตกตะลึงหลังจากที่รู้สาเหตุ แต่ก็ตอบกลับไปว่า “ข้าบอกเจ้าว่าหลิงหยุนจะไปตระกูลเหอ แต่ไม่ได้บอกว่าเขาจะบินไปพร้อมกับพวกเรา!”“หลิงหยุนจะตามไปสมทบกับข้าต่างหาก..”เซิ่งหยิงหยิงได้แต่ร้องถามออกไปด้วยความประหลาดใจ“นี่เขาเพี้ยนไปแล้วหรือยังไง! มีเครื่องบินส่วนตัวหรูหรานั่งไปกลับไม่ชอบ!”“หยุดพล่ามไร้สาระได้แล้ว!!”เหออวี้ฉงตกใจและรีบเอามือปิดปากเซิ่งหยิงหยิงไว้ทันที พร้อมกับปรายตามองไปทางสุภาพบุรุษทั้งหกที่ยังอยู่ในห้องโดยสาร และเมื่อพบว่าทุกคนยังอยู่ในอาการปกติ นางจึงรีบกระซิบบอกเซิ่งหยิงหยิงว่า“คุณชายหลิงยุ่งมากต่างหาก..”หลังจากนั้นก็กระซิบเตือนเซิ่งหยิงหยิงด้วยสีหน้าแววตา และน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า “หยิงหยิง ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากับคุณชายหลิงมีปัญหาอะไรกันมาก่อนหน้านี้ แต่ต่อหน้าข้า เจ้าอย่าได้พูดจาหรือแสดงท่าทีไม่เคารพคุณชายหลิงอีก ไม่เช่นนั้น ก็อย่าได้ตำหนิที่ข้าไม่เห็นเจ้าเป็นสหายอีก..”“…”เซิ่งหยิงหยิงถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นท่าทางและสีหน้าจริงจังของเหออวี้ฉง จากนั้นจึงกระซิบถามนางเสียงเบา“นี่เจ้าหวาดกลัวอะไรเขานักหนา…”เหออวี้ฉงเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน“นี่เจ้ายังจะกล้าพูดอีกงั้นรึ!” “ตกลงๆๆ”เซิ่งหยิงหยิงรีบร้องตะโกนห้ามทันทีเมื่อเห็นเหออวี้ฉงทำท่าจะเดินหันหลังจากไปเช่นนั้นเหออวี้ฉงหันหลังกลับมาพร้อมกับนั่งลงจากนั้นเซิ่งหยิงหยิงก็ถามขึ้นว่า “อวี้ฉง เจ้าว่าหลิงหยุนไปฮ่องกงกับมาเก๊าคราวนี้ ผู้หญิงรอบตัวเขาจะไม่ไปด้วยจริงๆงั้นรึ”��