บทที่ 1569 : เป้าหมายของเซิ่งหยิงหยิง

บทที่ 1569 : เป้าหมายของเซิ่งหยิงหยิง หลิงหยุนปฏิเสธที่จะเล่นน้ำเซิ่งหยิงหยิงจึงได้ชวนหลิงหยุนออกไปข้างนอกแทน และเขาก็รับปากนางอย่างง่ายดาย ในเวลาบ่ายสองโมงตรงรถสปอร์ตหรูสีแดงก็ได้ขับออกจากบ้านของเหออวี้ฉง มุ่งหน้าไปยังโรงแรมเพนนินซูล่าในเกาะมาเก๊า ภายในรถมีคนเพียงแค่สองคนเท่านั้นคือหลิงหยุนกับเซิ่งหยิงหยิง หลิงหยุนทำหน้าที่เป็นคนขับรถ และวันนี้เซิ่งหยิงหยิงก็สวมชุดสีแดงสดใสสะดุดตา “มามาเก๊าทั้งทีไม่เข้าคาสิโนก็เหมือนมาไม่ถึงมาเก๊า!” เซิ่งหยิงหยิงหันไปบอกกับหลิงหยุนที่นั่งอยู่ข้างๆและจ้องมองเขาราวกับเกรงว่าเขาจะหายตัวไปต่อหน้าต่อตา หลิงหยุนถึงกับหัวเราะออกมาพร้อมตอบกลับไปว่า“ดูท่าเจ้าคงจะคุ้นเคยกับมาเก๊ามากกว่าปักกิ่งเสียอีกสินะ” “แน่นอน!” เซิ่งหยิงหยิงยิ้มกว้างพร้อมกับพูดต่อว่า “ตั้งแต่เล็กจนโต พี่สาวคนนี้ของนายก็วนเวียนอยู่ระหว่างมาเก๊ากับฮ่องกง มากกว่าอยู่ที่ปักกิ่งเสียอีก!” หลิงหยุนหันกลับไปถามอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก“นี่.. เจ้ากลายมาเป็นพี่สาวของข้าตั้งแต่เมื่อใดกัน” เซิ่งหยิงหยิงหันไปยิ้มให้หลิงหยุนอย่างงดงามเป็นพิเศษพร้อมตอบเขากลับไปว่า “ข้าเองก็เพิ่งจะรู้ว่าเจ้าอายุยังไม่ถึงสิบแปดปีเต็มด้วยซ้ำไป!” เวลานี้เซิ่งหยิงหยิงรู้แล้วว่า คำพูดของเหออวี้ฉงก่อนหน้านี้ล้วนถูกต้อง ระหว่างนางกับหลิงหยุนนั้น มีฐานะที่ห่างไกลกันยิ่งนัก การที่นางจะรู้สึกกับหลิงหยุนในเชิงชู้สาวนั้น คงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก.. แต่หลังจากที่ได้ปรับเปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อหลิงหยุนมาเป็นดังเช่นพี่กับน้อง และสหายชายหญิงแล้ว ช่องว่างที่ห่างไกล และความหนักอึ้งในหัวใจนั้น ก็ได้อันตรธานหายไปในทันที หลังจากที่หลิงหยุนได้ยินคำตอบของเซิ่งหยิงหยิงเขาจึงหันไปทักทายนางด้วยสรรพนามใหม่ทันที “ยินดีที่ได้รู้จักท่านป้า!” เซิ่งหยิงหยิงถึงกับหน้าง้ำขึ้นมาทันทีพร้อมกับหันไปตวาดใส่หลิงหยุนเสียงดัง “นี่! ข้าแก่ถึงขนาดต้องเรียกป้าเชียวรึ” หลิงหยุนไม่ตอบแต่กวาดสายตามองไปรอบๆแทน ก่อนจะพูดขึ้นว่า “คิดไม่ถึงว่าเกาะเล็กๆอย่างมาเก๊า จะมีต้นไม้เขียวชะอุ่มงดงามถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะมองไปหนทางใดก็เพลินตายิ่งนัก” เซิ่งหยิงหยิงกัดฟันกรอดก่อนจะร้องตะโกนบอกเขาไปว่า “นี่.. หากวันนี้เจ้าไม่ช่วยให้ข้าได้ชนะพนัน และได้เงินจำนวนเท่าที่เคยเสียให้เจ้าทั้งหมดคืนมา มิตรภาพระหว่างเราเป็นอันสิ้นสุด!” หลิงหยุนถึงกับต้องยกนิ้วมือขึ้นลูบไล้จมูกพร้อมกับเอ่ยถามเซิ่งหยิงหยิงเสียงเบา“นี่เจ้ายังไม่ลืมเรื่องนั้นอีกรึ” “หึ!ข้าพ่ายแพ้ให้กับเจ้าถึงสองครั้งสองครา สูญเสียเงินไปหลายร้อยล้านหยวน บัญชีแค้นครั้งนี้ อย่างไรเสียข้าก็ต้องเอาคืนให้ได้!” หลิงหยุนยิ้มขื่นพร้อมกับตอบโต้ไปว่า “พวกเราสองคนต่างก็เล่นพนันกันอย่างบริสุทธิ์ยุติธรรม เหตุใดเจ้าจึงพูดราวกับเป็นความผิดของข้าฝ่ายเดียว”“เชอะ..”เซิ่งหยิงหยิงทำเสียงเย้ยหยันพร้อมกันมองหลิงหยุนตั้งแต่หัวจรดเท้า “นี่เจ้ายังกล้าใช้คำว่าบริสุทธิ์ยุติธรรมอีกงั้นรึ เจ้าเป็นถึงเซียน มีดวงตาที่สามารถมองทะลุปรุโปร่งได้ แต่กลับมาท้าข้าซึ่งเป็นคนธรรมดาเล่นพนันนี่นะ? นี่น่ะหรือที่เรียกว่าบริสุทธิ์ยุติธรรม!”“เจ้าจะกล่าวหาว่าข้าโกงได้อย่างไรกันในเมื่อข้ามิได้ใช้ความสามารถพิเศษใดๆเลย!” หลิงหยุนตอบโต้เซิ่งหยิงหยิงหันไปมองหลิงหยุนพร้อมกับหัวเราะเสียงแหลมทำให้หลิงหยุนถึงกับสูญเสียความมั่นใจ จนต้องร้องถามออกมาด้วยความร้อนใจ“นี่เจ้าหัวเราะอะไรกัน!”“เจ้ากล้าพูดได้อย่างมั่นใจงั้นรึ!”เซิ่งหยิงหยิงย้อนถาม พร้อมกับจ้องลึกลงไปในดวงตาของหลิงหยุนหลิงหยุนได้แต่ยิ้มเจื่อนเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นและหลังจากที่เขาได้พบกับเซิ่งหยิงหยิงครั้งสุดท้าย และได้ไปส่งนางกลับบ้านเพราะความเมามายนั้น เขาก็ยังไม่ได้พบเจอหญิงงามผู้นี้มานานมากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว และคิดไม่ถึงจริงๆว่านางจะตามเขามาถึงที่นี่“พ่อของเจ้าเป็นเช่นใดบ้าง”หลิงหยุนรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อเอ่ยถึงบิดาขึ้นมาสีหน้าของเซิ่งหยิงหยิงก็เปลี่ยนเป็นภูมิอกภูมิใจ และมีความสุขขึ้นมาทันที แต่แล้วก็พลันเปลี่ยนเป็นเศร้าพร้อมกับรำพึงรำพันออกมาว่า “ท่านพ่อเหรอ!เฮ้อ.. น่าเสียดายที่..” เซิ่งหยิงหยิงเอ่ยค้างไว้เพียงเท่านั้นก็นิ่งงันไป“น่าเสียดายอะไรงั้นรึ!”หลิงหยุนเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้แต่เซิ่งหยิงหยิงก็รีบตัดบททันที และดูเหมือนนางไม่ต้องการที่จะเอ่ยอะไรต่อเซิ่งหยิงหยิงจำได้ว่า..โคตรเซียนหกนิ้วเซิ่งลิ่วฉี เคยบอกกับนางว่า ด้วยนรลักษณ์ของหลิงหยุนนั้น เขาคือมังกรที่สง่างาม!“มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากรู้ยิ่งนักและอยากจะถามเจ้าเช่นกัน!” เมื่อเห็นเซิ่งหยิงหยิงไม่ต้องการที่จะตอบ เขาจึงเอ่ยถามเรื่องที่ตนเองอยากรู้แทน“เรื่องอะไรรึ”“บิดาของเจ้าเองก็ได้ชื่อว่าเป็นเซียนพนันทั้งที่เป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไป มิได้มีพลังเหนือธรรมชาติแต่อย่างใด เมื่อต้องเผชิญกับผู้ฝึกฝนจนมีพลังเหนือธรรมชาติ เขาทำเช่นใดที่จะทำให้ตนเอง สามารถเอาชนะยอดฝีมือเหล่านั้นได้”“…”เซิ่งหยิงหยิงถึงกับนิ่งอึ้งไปหลิงหยุนรู้ดีว่าคำถามของตนนั้นเท่ากับเป็นการเปิดโปงวิชาทำมาหากินของอีกฝ่าย เซิ่งหยิงหยิงย่อมไม่เต็มใจที่จะตอบเป็นแต่