บทที่ 1572 : ตกหลุมพราง

บทที่ 1572 : ตกหลุมพราง “เชิญนั่งก่อนสิ!” หลังจากที่ผู้จัดการเฟิ่งออกไปแล้วโจวเหยากวงก็ได้ผายมือเชื้อเชิญหลิงหยุนกับเซิ่งหยิงหยิงให้นั่งลง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเล็กน้อย “เป็นเพราะมีเรื่องสำคัญเร่งด่วนจึงต้องเชื้อเชิญพวกคุณทั้งสองเข้ามาพบ หากห้องนี้เล็กไป หรือมีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง ผมต้องขออภัย และขอให้พวกคุณทั้งสองอย่าได้ถือสา..” หลิงหยุนเข้าใจดีว่าที่โจวเหยากวงบอกว่ามีเรื่องเร่งด่วนนั้น เป็นเพราะเขาคงเกรงว่า ตนกับเซิ่งหยิงหยิงจะรีบนำเงินหนึ่งร้อยล้านนี้ออกจากแซนด์คาสิโนเสียก่อน และหากเป็นเช่นนั้นจริงนักพนันคงจะนำไปพูดกันปากต่อปาก และแซนด์คาสิโนคงจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาของคนอื่น และต้องเสียหน้าอย่างมากเป็นแน่ โจวเหยากวงลุกขึ้นเดินไปปิดประตูห้องวีไอพีอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจก่อนจะหันกลับมาถามคนทั้งสองว่า “ไม่ทราบว่าคุณสองคนต้องการดื่มเครื่องดื่มอะไรดี” ที่นี่เป็นห้องวีไอพีภายในจึงค่อนข้างโอ่โถงกว้างใหญ่ หากไม่มีโต๊ะพนันตั้งอยู่กลางห้องแล้วล่ะก็ ห้องนี้ก็ดูเหมือนห้องนั่งเล่นหรูหราขนาดใหญ่นั่นเอง หลิงหยุนและเซิ่งหยิงหยิงเดินไปนั่งคู่กันอยู่บนโซฟาตัวหนึ่งแทนที่จะไปนั่งอยู่ที่โต๊ะพนันซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง หลิงหยุนหันไปยิ้มให้กับโจวเหยากวงพร้อมตอบกลับไปว่า “ไม่ดีกว่าครับคุณโจว คุณมีเรื่องอะไร ก็พูดออกมาตรงๆจะดีกว่า!” “ดี!” โจวเหยากวงเดินไปนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามคนทั้งสองเขาจ้องมองเซิ่งหยิงหยิงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหันไปมองหลิงหยุน ก่อนที่จะหยุดจ้องมองใบหน้าของเขาแน่นิ่งอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้นในที่สุด “ความจริงแล้วผมเองไม่ใช่เจ้าของที่แท้จริงของแซนด์คาสิโน ผมมีหุ้นอยู่เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น..” โจวเหยากวงใช้ภาษาจีนแมนดารินในการสื่อสารแต่ดูเหมือนจะยังไม่คล่องนัก แต่ก็สามารถสื่อสารกับหลิงหยุนให้เข้าใจได้ เซิ่งหยิงหยิงหันไปกระซิบข้างหูหลิงหยุน“พื้นเพของเขาเป็นคนมาเก๊า อีกทั้งยังมีอำนาจอิทธิพลในมาเก๊าไม่น้อยด้วย” หลิงหยุนเพียงแค่พยักหน้ารับรู้แต่มิได้ตอบอะไรกลับไป.. ตามกิจวัตรหลังจากที่ฉันแจ้งประตูบ้านแล้ว คุณควรพูดชื่อเจ้าของบ้านด้วย แล้วพูดว่าอะไรคือความหมายของผู้โชคดี โดยมารยาทนั้นหลังจากที่โจวเหยากวงแนะนำตัวเองแล้ว หลิงหยุนควรจะต้องเป็นฝ่ายแนะนำตัวเองกลับเช่นกัน แต่อีกฝ่ายกลับยังคงนิ่งเงียบ.. เซิ่งหยิงหยิงไม่ต้องการให้สถานการณ์ภายในห้องตึงเครียดนักนางจึงเป็นฝ่ายกล่าวขึ้นว่า “คุณโจว.. หลินเทียนเป็นนิ่งเงียบ และค่อนข้างพูดน้อย!” “คุณหลินเป็นชายหนุ่มที่สง่างามอีกทั้งยังดูเก่งกาจหลายด้านอีกด้วย! นับเป็นความโชคดีของผมที่ได้พบเจอคุณหลินโดยบังเอิญ!” โจวเหยากวงรู้ว่าเซิ่งหยิงหยิงได้หาทางลงที่งดงามให้กับตน จึงรีบคว้าโอกาสนั้นไว้ พร้อมกับหันไปมองด้วยแววตาขอบคุณ “คุณหลินคงจะมาจากจีนแผ่นดินใหญ่สินะครับ” “ไม่เลวนี่!” “หากผมคาดเดาไม่ผิดนี่คงจะเป็นครั้งแรกที่คุณหลินเดินทางมาเก๊าสินะ”“ใช่!”“เท่าที่ผมรู้มาคุณหลินคงไม่ได้ผ่านขั้นตอนของด่านตรวจคนเข้าเมืองสินะ”หลิงหยุนได้ยินถึงกับปรายตามองโจวเหยากวงทันทีและได้แต่คิดในใจว่า คนของแซนด์คาสิโนคงจะมีอิทธิพลไม่น้อยทีเดียว ถึงกับสามารถตรวจสอบได้แม้กระทั่งเรื่องนี้“ถูกต้อง!”แน่นอนว่าหลิงหยุนเข้ามาโดยไม่ได้ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองจริงๆเพราะเขาเหาะมา..“แต่นั่น..”โจวเหยากวงอ้ำอึ้งเพราะไม่กล้าที่จะพูดออกไปตรงๆว่า การที่หลิงหยุนเข้ามาโดยไม่ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองนั้น นับเป็นการลักลอบเข้าเมืองอย่างผิดกฏหมาย“มีปัญหางั้นรึ”หลิงหยุนเอ่ยถามยิ้มๆโจวเหยากวงรีบโบกไม้โบกมือพร้อมกับตอบไปว่า “คุณหลินอย่าเพิ่งเข้าใจทางเราผิด..”“ในเมื่อไม่มีปัญหาอะไรไม่ทราบเหตุใดจึงต้องถามเรื่องนี้ขึ้นมา ดูเหมือนว่าคุณโจวต้องการที่จะรู้ฐานะของผมให้ได้?” หลิงหยุนย้อนถาม “เอ่อ..คุณหลินเข้าใจผมผิดไปมาก! ในเมื่อคุณหลินเป็นแฟนของคุณหนูเซิ่ง ผมก็แค่อยากจะทำความรู้จักกับคุณหลินให้มากกว่านี้เท่านั้นเอง!”“งั้นรึผมคิดว่าคุณโจวจะเรียกตำรวจมาจับตัวผมเสียอีก!”“คุณหลินอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยครับถ้าผมคิดจะทำอะไรแบบนั้นจริงๆ ผมจะต้อนรับ และจัดเตรียมห้องพักให้ทำไมกัน”หลังจากที่ถูกหลิงหยุนต้อนจนมุมโจวเหยากวงก็รีบหันไปพูดกับเซิ่งหยิงหยิงยิ้มๆ “คุณหนูเซิ่ง แฟนของคุณเป็นคนพูดน้อยก็จริง แต่พูดออกมาที ทำเอาผมตอบไม่ถูกเลย!”“ค่ะ..”เซิ่งหยิงหยิงไม่ปฏิเสธเพราะหลิงหยุนมักจะเป็นผู้ฟังเสียมากกว่า แต่หากเขาพูดออกมาแล้วล่ะก็ เพียงแค่คำพูดประโยคเดียว ใครก็ยากที่จะโต้แย้งได้! “คุณโจวคะ..ฉันขอแนะนำว่า คุณมีอะไรก็พูดออกมาตรงๆจะดีกว่า!”เซิ่งหยิงหยิงมาที่นี่เพื่อพักผ่อนไม่ได้มาเพื่อให้ผู้ใดสอบปากคำ นางจึงเริ่มที่จะหมดความอดทน และเอ่ยบอกโจวเหยากวงไปตามตรง“ก็ดีเหมือนกัน!”โจวเหยากวงเองก็รู้สึกว่าตนเองจะถามนอกเรื่องมากจนเกินไป ทำให้หนุ่มสาวทั้งสองเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจนัก เขาจึงรีบตัดเข้าเรื่องที่ต้องการจะพูดทันที“คุณหนูเซิ่ง..การที่ทางเราเปิดบ่อนคาสิโน ย่อมไม่กลัวว่าแขกที่เข้ามาเล่นจะชนะ และได้เงินพนันกลับไป เพราะนี่คือธุรกิจ! พ่อของคุณหนูเซิ่งเองก็มาเล่นที่คาสิโนของเราอยู่บ่อยๆ กฏเกณฑ์บางอย่างนั้น เชื่อว่าเขาคงต้องบอกกล่าวให้คุณหนูเซิ่งรู้เช่นกัน แต่การที่คุณหนูเซิ่งจะขนเงินออกไปเกือบร้อยล้านแบบนี้ มันออกจะเกินไปหน่อย..”โจวเหยากวงตัดสินใจพูดสิ่งที่ควรจะพูดทั้งหมดออกไปพร้อมกันในคราวเดียว และคำพูดของโจวเหยากวงนั้น แม้แต่เซิ่งหยิงหยิงเองก็ไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไรเช่นกัน..นั่นเพราะอีกฝ่ายไม่ได้กำลังพูดถึงการแพ้ชนะระหว่างนักพนักกับเจ้าของบ่อนแต่เขากำลังพูดถึงกฏที่นักพนันต่างก็รู้กันดี อีกทั้งยังอ้างถึงพ่อของเซิ่งหยิงหยิงซึ่งเป็นนักพนันชื่อดังว่า แม้แต่โคตรเซี่ยนหกนิ้วยังปฏิบัติตามกฏข้อนี้ดี แต่เธอซึ่งเป็นลูกสาว กลับจะฉีกกฏเสียเอง..ในระหว่างที่เซิ่งหยิงหยิงกำลังครุ่นคิดว่าจะโต้แย้งโจวเหยากวงกลับไปเช่นไรดีนั้น จู่ๆ หลิงหยุนก็ยกมือขึ้นเกาศรีษะ พร้อมกับหันไปถามเซิ่งหยิงหยิงด้วยสีหน้างุนงง