บทที่ 1578 : ปิดเกม

บทที่ 1578 : ปิดเกม เวลานี้เหลือนักเล่นพนันอยู่ในห้องวีไอพีเพียงแค่สองคนเท่านั้นซึ่งก็คือหลิงหยุนกับหญิงสาวต่างชาติอีกคน.. และหลิงหยุนก็มีชิปอยู่ในมือเพียงแค่สี่ร้อยล้านส่วนอีกฝ่ายมีถึงหนึ่งพันเก้าร้อยล้าน.. หลิงหยุนจ้องมองนักพนันหญิงชาวต่างชาติในขณะที่นิ้วมือของเขานั้นลูบไล้โต๊ะอย่างเบามือ พร้อมกับหันไปบอกโจวเหยากวงว่า “คุณโจวนี่ยังไม่ดึกมากนัก แต่กลับเหลือแค่ผมกับเธอเพียงสองคนเท่านั้น ผมว่าพวกเราควรหยุดการเล่นไว้เพียงเท่านี้จะดีกว่า คุณมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง” ลูกนัยน์ตาของโจวเหยากวงสั่นระริกขึ้นมาทันทีและจิตใจก็เริ่มสั่นไหว เพราะข้อเสนอของหลิงหยุนนั้น นับว่าเป็นประโยชน์ต่อเขาไม่น้อย แม้ว่าหลิงหยุนจะได้เงินไปถึงสี่ร้อยล้านแต่ตัวเขาเองก็อาศัยโอกาสนี้ ฉกเงินของคุณชายกัวมาได้มากถึงหนึ่งพันห้าร้อยล้าน ถึงอย่างนั้น ปัญหาของโจวเหยากวงก็คือ การพนันที่เขาจัดขึ้นในคืนนี้ เป้าหมายของเขาคือหลิงหยุน ไม่ใช่คุณชายกัว! คุณชายกัวเป็นลูกชายของไคซึ่งโจวเหยากวงเลี้ยงดูเขามาตลอดครึ่งปี และในตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานั้น ไคก็ได้เงินจากบ่อนของเขาไปมากกว่าหนึ่งพันล้าน แต่ที่โจวเหยากวงปล่อยให้เขาได้อิ่มหมีพลีมันมาตลอดนั้น เพราะมั่นใจว่า ตนเองจะสามารถเอาคืนจากคุณชายกัวได้แน่.. ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้เชิญคุณชายกัวมาเล่นในคืนนี้ด้วย แต่กลับกลายเป็นว่า หลิงหยุนไม่เพียงไม่เล่นเสีย แต่กลับได้เงินเพิ่มไปอีกสามล้าน ซึ่งเรื่องนี้เป็นสิ่งที่โจวเหยากวงรู้สึกยอมไม่ได้! ยิ่งไปกว่านั้นในความรู้สึกของโจวเหยากวง หลิงหยุนก็คือนักพนันที่ตระกูลเหอส่งมาหากเขาก้าวเดินออกไปด้วยเงินจำนวนสี่ร้อยล้าน ย่อมหมายความว่า ครั้งนี้ตระกูลเหอเป็นฝ่ายชนะ ซึ่งโจวเหยากวงไม่อาจยอมได้! เวลานี้บนโต๊ะพนันก็เหลือนักพนันอยู่เพียงแค่สองคนเท่านั้น อีกทั้งนักพนันหญิงผู้นี้ก็เป็นผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติ เธอสามารถมองทะลุไพ่ได้ แล้วโจวเหยากวงยังจะต้องหวาดกลัวอะไรหลิงหยุนอีกเล่า! เมื่อคิดได้เช่นนี้โจวเหยากวงก็ได้แต่แอบยิ้ม พร้อมกับเอ่ยตอบหลิงหยุนไปว่า “คุณชายหลิน คิดที่จะเลิกตอนนี้ คงลืมกฏกติกาไปแล้วกระมัง!” หลิงหยุนส่ายหน้าไปมาและตอบกลับไปว่า “ไม่ลืม.. ผมเพียงแค่เสนอแนะ!” โจวเหยากวงยิ้มเย็นก่อนจะตอบกลับไปยิ้มๆ “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มกันได้แล้ว!” แต่เพียงแค่เปิดไพ่ในรอบแรกนี้ขึ้นมานักพนันหญิงก็ถึงกับตกตะลึง เวลานี้ต่างฝ่ายต่างก็สามารถมองทะลุไพ่ได้ด้วยกันทั้งคู่ ดังนั้น เวลานี้จึงจำเป็นต้องพึ่งความสามารถของคนแจกไพ่.. นักพนันหญิงผลักชิปจำนวนสี่ร้อยล้านไปด้านหน้า.. โจวเหยากวงกำหมัดแน่นสมองของเขาหนักอึ้ง เส้นเลือดด้านข้างขมับ และหน้าผากปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด และเวลานี้หากคนแจกไพ่ทิ้งไพ่อะไรให้ ก็นับว่าเป็นอันจบเกมทันที!แต่คนแจกไพ่นี้ก็ใช่ว่าเป็นพนักงานแจกไพ่ธรรมดาทั่วไปแต่เป็นผู้ที่ผ่านการฝึกฝนกลโกงมาอย่างช่ำชองเช่นกันหากดูจากหน้าไพ่เวลานี้แน่นอนว่าหลิงหยุนต้องเป็นฝ่ายชนะแน่ๆ!แต่ในระหว่างที่คนแจกไพ่กำลังจะทำการเปลี่ยนไพ่ในมือของตนเองก่อนแจกนั้นเขาก็ถึงกับกรีดร้องอยู่ในใจ นั่นเพราะจู่ๆ เขาก็รู้สึกคล้ายกับว่า มือของตนเองนั้นไม่เป็นไปตามที่ใจต้องการการเปลี่ยนไพ่จึงล้มเหลวและทั้งมือทั้งนิ้วของคนแจกไพ่ก็ค่อยๆเชื่องช้าลงอย่างมาก จนกระทั่งไพ่ใบสุดท้ายถูกทิ้งลงมาแทบไม่ต้องคิดหลิงหยุนได้ไพ่ที่มีแต้มเหนือกว่านักพนันหญิง และในที่สุด จากเงินสี่ร้อยล้านก็เพิ่มเป็นแปดร้อยล้านในพริบตา!“เริ่มเกมใหม่ต่อเลย..”หลิงหยุนไม่แม้แต่จะปรายตามองกองชิปที่ถูกผลักมาทางด้านหน้าของตนแต่ร้องสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาในขณะที่โจวเหยากวงได้แต่ยืนนิ่งอึ้งด้วยความตกตะลึงนั่นเพราะจู่ๆ คนแจกไพ่ที่เขาคัดเลือกมาเป็นพิเศษนี้ จู่ๆกลับมามีปัญหาในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานพอดี!เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไรกันส่วนคนแจกไพ่ก็ได้แต่ยืนงงพร้อมกับสะบัดมือของตนเองด้วยความเก้อเขิน เวลานี้เขาเริ่มรู้สึกหวาดกลัวจนต้องการที่จะหยุด แต่เมื่อได้ยินเสียงเร่งเร้าเย็นชาของหลิงหยุน เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น.. ครั้งนี้หลิงหยุนผลักกองชิปจำนวนแปดร้อยล้านออกไปตรงหน้า ในขณะที่นักพนันหญิงมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย เธอรู้ตัวดีว่าผลแพ้ชนะในการเล่นกับหลิงหยุนนั้น ไม่ได้อยู่ที่ตัวเธอ แต่อยู่ที่คนแจกไพ่ต่างหาก..ตอนนี้เธอเหลือชิปอยู่เพียงแค่หนึ่งพันห้าร้อยล้าน หากต้องเสียอีกแปดร้อยล้านในเกมนี้ เธอก็จะเหลือชิปอยู่แค่เจ็ดร้อยล้าน ในขณะที่ชิปในมือหลิงหยุนจะเพิ่มเป็นหนึ่งพันหกร้อยล้านแต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ปกติแล้วคนแจกไพ่คนนี้ไม่เคยทำพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และเริ่มมีท่าทางลังเลแต่แล้วจู่ๆโจวเหยากวงก็เป็นฝ่ายบอกกับคนแจกไพ่ว่า “ถ้าเธอเหนื่อยมากก็ไปพักผ่อนก่อน..”และนี่เป็นการส่งสัญญาณกันระหว่างคนแจกไพ่กับโจวเหยากวงหากเขาพยักหน้า ก็คือการยอมรับว่าตนเองไม่สามารถรับมืออีกฝ่ายได้ นักพนันหญิงและโจวเหยากวงจะได้ตัดสินใจว่าจะทำเช่นใดต่อไปนั่นเอง“ครับคุณโจวผมยืนแจกไพ่มาสามชั่วโมงกว่าแล้ว ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยมากจริงๆ!”“ผู้จัดการเฟิ่งคุณมาทำหน้าที่แจกไพ่แทน!”เวลานี้ผู้จัดการเฟิ่งที่เดินไปส่งคุณชายกัวกลับห้องนั้น ได้กลับเข้ามาในห้องพอดี โจวเหยากวงจึงสั่งให้เขาไปทำหน้าที่แจกไพ่แทน แล้วจึงหันกลับไปถามหลิงหยุนว่า