บทที่ 556 : นายน้อย!

บทที่ 556 : นายน้อย! “พี่หยุน..พิธีเปิดคลินิกพรุ่งนี้ฉันชวนเพื่อนซี้สองสามคนมางานด้วยนะ คืนนี้ฉันก็จะว่าจะแวะไปหาพวกเขาซะหน่อย..” “เพื่อนซี้นายเหรอ..ใครกัน” หลิงหยุนคิดไม่ถึงว่าถังเมิ่งจะมาไม้นี้ จึงได้แต่ถามยิ้มๆ “ฉันกับหลี่จิ้งเฉินเล่นกันแล้วก็สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้กลับไม่ค่อยมีเวลาได้ไปมาหาสู่กันเลย เพราะฉันเองก็ยุ่งมาก!” ถังเมิ่งตอบยิ้มๆ เพื่อนสนิทของถังเมิ่งนั้นส่วนใหญ่ก็จะเป็นเพื่อนๆที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งยังได้ฉายาว่าหนุ่มเพลย์บอยเหมือนๆกันอีกด้วย “แล้วทำไมฉันไม่เคยเห็นเพื่อนซี้นายที่โรงเรียนบ้างเลยล่ะ”หลิงหยุนร้องถามอย่างแปลกใจ “นี่พี่หยุน..ในจิงฉูไม่ได้มีแค่โรงเรียนมัธยมจิงฉูแห่งเดียวสักหน่อย..” ถังเมิ่งมองหลิงหยุนอย่างไม่อยากจะเชื่อในความไม่รู้ของเขา เพราะในจิงฉูมีโรงเรียนมัธยมอยู่ตั้งมากมายหลายแห่ง “เอาล่ะ..ฉันกับเซียนเอ๋อจะกลับไปบ้านเลขที่-9 ก่อน เสี่ยวอู๋.. นายอยู่เฝ้าบ้านไป แล้วถ้าฉันยังไม่กลับมา ให้นายฝึกวิชาดาราคุ้มกายไปก่อน” ฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่ต้องการพบไป๋เซียนเอ๋อและถึงเวลาที่หลิงหยุนต้องพานางไปพบพวกเธอทั้งคู่แล้ว “เซียนเอ๋อ..เจ้าเคยพบกับหลิงยู่แล้ว เจ้ายังจำนางได้ใช่หรือไม่ หลิงยู่กับน้าหญิงเป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุดของข้า ในวันข้างหน้าเจ้ามีหน้าที่ต้องปกป้องคุ้มครองพวกนาง เข้าใจหรือไม่?” ระหว่างทาง..หลิงหยุนไม่ลืมที่จะอบรมไป๋เซียนเอ๋อ “ต่อไป.. เจ้าอาจพบเจอผู้คนที่ตะโกนเสียงดังใส่ข้าบ้าง หรือถกเถียงกับข้าบ้าง เจ้าอย่าได้กังวล หรือเป็นห่วงข้ามากจนเกินไป เพราะผู้คนล้วนแล้วแต่มีอุปนิสัย และอารมณ์ที่แตกต่างกันไป..” หลิงหยุนต้องค่อยๆอธิบายให้ไป๋เซียนเอ๋อเข้าใจ เพราะเมื่อเช้านี้เขากับเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็เพิ่งจะมีปากเสียงกัน ดังนั้นไป๋เซียนเอ๋อจำเป็นต้องเรียนรู้ทำความเข้าใจในเรื่องพวกนี้ไปเรื่อยๆ ฉินตงเฉี่วยเป็นญาติผู้ใหญ่ของหลิงหยุนหากนางต้องการอบรมสั่งสอนหลิงหยุน แล้วไป๋เซียนเอ๋อไม่เข้าใจ นางคงจะต้องปะทะกับฉินตงเฉี่วยอย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้น มีหวังบ้านทั้งหลังของเขาคงต้องลุกเป็นไฟอย่างแน่นอน และแม้แต่หลิงหยุนเองก็คงยากที่จะหยุดยั้งคนทั้งคู่ได้ แต่ครั้งนี้ไป๋เซียนเอ๋อนั้นกลับว่านอนสอนง่ายเกินกว่าที่หลิงหยุนจะคาดเดาได้นางรีบยิ้มและพยักหน้าอย่างประจบสอพลอ “ถอดแว่นกันแดดออกได้แล้วที่นี่มีแต่คนในครอบครัว เจ้าไม่จำเป็นต้องอำพรางใบหน้า..” เมื่อขับมาถึงหน้าประตูบ้านเลขที่-9หลิงหยุนจึงหันไปบอกไป๋เซียนเอ๋อ ทั้งฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่ต่างก็อยู่บ้านด้วยกันทั้งคู่และทันทีที่ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา หญิงสาวทั้งคู่ก็รีบวิ่งออกมาทักทาย หลิงหยุนได้กลิ่นหอมของอาหารโชยออกมาจากในบ้านเขาลงมาจากรถพร้อมกับทำจมูกฟุดฟิดพร้อมกับสูดดมกลิ่นอาหาร และได้แต่คิดในใจว่า.. ช่างคล้ายคลึงกับกลิ่นอาหารฝีมือแม่ของเขามาก หรือว่าแม่ของเขาจะกลับมาแล้ว “น้าหญิง..ใครทำอาหารอยู่ในครัว กลิ่นหอมโชยมาถึงนี่เลย..” ‘….’ไม่มีเสียงตอบ..ทั้งฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่ต่างก็อยู่ในอาการตกตะลึง เมื่อได้เห็นไป๋เซียนเอ๋อเดินลงมาจากรถความงดงามของไป๋เซียนเอ๋อนั้นเป็นความงดงามที่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงก็ตาม หากได้พบเห็นนางเป็นครั้งแรก ก็ต้องตกตะลึงไปตามๆกันอย่างไม่มีข้อยกเว้นแต่ไม่สิ..!น่าจะยังมีข้อยกเว้นอยู่บ้าง เพราะเมื่อครั้งที่ธิดาพรรคมารได้พบกับไป๋เซียนเอ๋อนั้น นางกลับสงบนิ่งไม่มีท่าทีตกตะลึง หรือแปลกใจแม้แต่น้อย!“หลิงหยุน..นี่.. นี่คือ!”“ห๊ะ..นี่เธอ เธอ..”“ช่างงดงามเหลือเกิน!”และนี่คือคำพูดที่ฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่ต่างก็ร้องอุทานออกมาพร้อมๆกันความจริงแล้ว..หนิงหลิงยู่เองก็ไม่ได้งดงามน้อยไปกว่าไป๋เซียนเอ๋อ เพียงแต่หนิงหลิงยู่นั้นไม่มีเสน่ห์ในแบบที่สุนัขจิ้งจอกมีเท่านั้นเองหญิงสาวคนหนึ่งมีร่างเป็นกายอัปสรที่หาได้ยากยิ่งส่วนอีกคนก็เป็นสุนัขจิ้งจอกเก้าหาง!แม้แต่เทพธิดาฉินเองก็ถึงกับตกตะลึงในความงดงามของไป๋เซียนเอ๋อ!“น้าหญิง..หลิงยู่.. นี่คือไป๋เซียนเอ๋อ!”หลิงหยุนยืนมองสีหน้าตกใจของหญิงสาวทั้งสองคนอย่างมีความสุขก่อนจะดึงไป๋เซียนเอ๋อเข้ามาพร้อมกับเอ่ยแนะนำให้ทั้งคู่ได้รู้จักทั้งฉินตงเฉี่วยและหนิ่งหลิงยู่เองต่างก็คาดเดาไว้อยู่แล้วว่าหญิงสาวผู้นี้จะต้องเป็นไป๋เซียนเอ๋อ แต่ทันทีที่หลิงหยุนเอ่ยปากแนะนำอย่างเป็นทางการ ฉินตงเฉี่วยก็รีบตรงเข้าไปจับมือไป๋เซียนเอ๋ออย่างสนิทสนม และทักทายอย่างเป็นกันเอง“เซียนเอ๋อ..เร็วเข้า! เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า จะได้ทานข้าวพร้อมกันด้วย!”ไป๋เซียนเอ๋อเดินตามฉินตงเฉี่วยกับหนิงหลิงยู่ที่ยังคงวุ่นวายอยู่กับการต้อนรับนางไปหญิงสาวทั้งสามคนนั่งคุยกันอยู่นาน และสุดท้ายก็ชวนกันดื่มชา หลิงหยุนได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกจู่ๆผู้หญิงในวัยห้าสิบปีแต่งตัวสะอาดเรียบร้อยคนหนึ่ง ก็เดินถือชุดน้ำชาออกมาจากห้องครัว‘ยอดฝีมือขั้นโฮ่วเทียน-9!’“นายน้อยกลับมาแล้วหรือนายน้อยช่างหน้าตาหล่อเหลาจริงๆ เพิ่งมาถึงคงจะคอแห้ง.. มาดื่มน้ำชาก่อนสิ!”‘นายน้อยงั้นรึนี่ข้ากลายเป็นนายน้อยไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แล้วนี่เจ้าเป็นใคร มาอยู่ที่บ้านหลังนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?’หลิงหยุนนั่งนิ่งครุ่นคิดอย่างงุนงงฉินตงเฉี่วยจึงรีบพูดขึ้นว่า “เจ้าเด็กโง่! ยังไม่รีบลุกขึ้นทักทายป้าเหมยอีกรึ!”