บทที่ 558 : ของขวัญ!

บทที่ 558 : ของขวัญ! แม้ตระกูลฉินตกต่ำก็จริงแต่สำหรับคุณหนูที่เย่อหยิ่งแห่งตระกูลฉินนั้น เงินห้าร้อยล้านไม่มีความหมายสำหรับนาง แต่หากฉินจิวยื่ออยู่ด้วย นางคงไม่ยอมให้ฉินตงเฉี่วยทำเช่นนี้อย่างแน่นอน หลิงหยุนกำเช็คจำนวนห้าร้อยล้านไว้แน่นเพราะเกรงว่ามันอาจถูกลมพัดและลอยหลุดมือไป เขายืนนิ่งอย่างไม่อยากจะเชื่ออยู่ครู่ใหญ่ จึงได้แต่เอ่ยถามออกไปว่า “น้าหญิง..นี่ท่านให้ข้าจริงๆรึ” “จริงสิ!ข้าไม่จำเป็นต้องใช้เงิน ในเมื่อเจ้าจะเปิดคลินิก ข้าจึงมอบเงินก้อนนี้ให้กับเจ้า!” ฉินตงเฉี่วยตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับหลิงหยุน หากไม่มีไป๋เซียนเอ๋อหนิงหลิงยู่ และป้าเหมยอยู่ในห้องด้วยแล้วล่ะก็ สาบานได้เลยว่าเขาคงต้องวิ่งเข้าไปกอดฉินตงเฉี่วย และหอมแก้มนางฟอดใหญ่อย่างแน่นอน! ช่างเป็นน้าหญิงที่ใจดีเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แล้วก็มีเมตตามากจริงๆ! “ฮ่า..ฮ่า.. น้าหญิงท่านดีกับข้าจริงๆ! ขอให้ท่านอายุยืนยาว!” หลิงหยุนร้องบอกอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นภาพที่สะเทือนอารมณ์เช่นนี้หนิงหลิงยู่ถึงกับสะเทือนใจจนต้องหลั่งน้ำตาออกมา หนิงหลิงยู่รู้ดีว่าในเวลานี้หลิงหยุนมีศักยภาพที่จะหาเงินห้าร้อยล้านได้ด้วยตัวเองและตัวเธอเองก็ไม่ได้ตื้นตันกับจำนวนเงินห้าร้อยล้านนี้เช่นกัน แต่เธอดีใจและตื้นตันใจที่ได้เห็นพี่ชายของเธอมีความสุขเช่นนี้ หลิงหยุนเคยพูดกับหนิงหลิงยู่ว่าจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อไปเรียนเอาความรู้ขยะมาทำไม เพราะสุดท้ายเมื่อจบออกมาแล้ว ความรู้พวกนั้นก็นำไปใช้งานอะไรแทบไม่ได้? และวันนี้..สิ่งที่หลิงหยุนทำอยู่ ก็เป็นการอธิบาย และยืนยันคำพูดของเขาได้อย่างชัดเจน! สำหรับหนิงหลิงยู่แล้ว..คงยากที่จะหาพี่ชายที่สมบูรณ์แบบอย่างหลิงหยุนได้อีก! หากเธอกับหลิงหยุนไม่ใช่พี่น้องกันก็คงจะดี.. เพราะถึงแม้ทั้งคู่จะไม่ได้ผูกพันกันทางสายเลือดแต่หลิงหยุนก็รู้สึกกับเธอเพียงแค่พี่ชายกับน้องสาว มีหรือที่คนเฉลียวฉลาดอย่างหนิงหลิงยู่จะมองไม่ออก! หนิงหลิงยู่ได้แต่ถอนหายใจแต่ก็มีความสุขไปกับหลิงหยุนด้วย! “ไปๆรีบกลับไปได้แล้ว!” หลังจากที่มอบเช็คห้าร้อยล้านให้กับหลิงหยุนไปแล้ว ฉินตงเฉี่วยก็รีบไล่หลิงหยุนกลับไป “ถ้างั้นข้าต้องรีบไปก่อนแล้ว!”พูดจบหลิงหยุนก็กำเช็คเดินตัวปลิวออกไปจากบ้านทันที “พี่ใหญ่..อย่าขับรถเร็วล่ะ..” หนิงหลิงยู่ร้องตะโกนไล่หลังหลิงหยุนไป “เจ้าเด็กร้ายกาจ!”เมื่อเห็นหลิงหยุนยกเช็คในมือขึ้นจูบ ฉินตงเฉี่วยก็ได้แต่บ่นพึมพำขณะที่เดินตามไป๋เซียนเอ๋อออกไปส่งหลิงหยุนที่รถ………ทันทีที่เข้าไปในรถหลิงหยุนก็เรียกเช็คเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่ แต่แล้วก็เรียกออกมาดูใหม่อีก หลิงหยุนทำเช่นนั้นอยู่หลายรอบห้าร้อยล้านจริงๆด้วย!หลงคุนมอบแก๊งมังกรเขียวให้กับหลิงหยุนและทิ้งเงินไว้ในบัญชีให้กับเขาจำนวนสามร้อยล้านหยวน ถังเมิ่งก็เพิ่งกู้เงินมาสองร้อยล้านหยวน บวกกับทรัพย์สินที่หลิงหยุนมีอยู่ ก็น่าจะรวมเป็นเงินทั้งหมดราวหกร้อยล้านได้ไม้ใหญ่ให้ร่มเงาคำพูดนี้ไม่ผิดจริงๆ!แม้หลิงหยุนจะไม่ได้คิดอะไรมากแต่ป้าเหมยกลับมองหลิงหยุนเป็นนายน้อยของตระกูลฉินจริงๆ ในเมื่อหลิงหยุนเป็นบุตรชายของฉินจิวยื่อ ในความรู้สึกของนางเขาก็ต้องเป็นนายน้อยของตระกูลฉินด้วยฐานะของหลิงหยุนค่อยๆเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆแต่เพราะหลิงหยุนเป็นคนที่เชื่อมั่นในตัวเอง และไม่เคยขึ้นต่อใคร เขาจึงไม่ได้รู้สึกกับการเปลี่ยนแปลงนี้เลยแม้แต่น้อยหรืออาจเป็นเพราะหลิงหยุนใช้แซ่หลิง..ไม่ใช่แซ่ฉิน! ดังนั้นถึงแม้ว่าฉินจิวยื่อจะเป็นคนของตระกูลฉิน แต่จิตใต้สำนึกของหลิงหยุนกลับไม่ได้รู้สึกว่าตนเองเป็นทายาทตระกูลฉินเลยแม้แต่น้อย!หนิงหลิงยู่เองก็เช่นเดียวกันเธอใช้แซ่หนิง ในความรู้สึกของเธอ.. ตระกูลฉินจึงเป็นเหมือนครอบครัว แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกถึงขั้นที่จะเป็นทายาทของตระกูลฉินได้!แต่เพราะฉินจิวยื่อไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานกับหนิงเทียนหยาลูกๆของนางก็ต้องเป็นทายาทของตระกูลฉินไปโดยปริยายหลิงหยุนขับรถเข้าไปในบ้านเลขที่-1อย่างมีความสุข และเมื่อเดินลงมาจากรถ เขาก็ร้องบอกตี้เสี่ยวอู๋ที่กำลังฝึกอยู่กลางลานบ้าน“ตี้เสี่ยวอู๋..นายดูฉันแล้วฝึกตาม..”แล้วหลิงหยุนก็เริ่มลงมือสอนวรยุทธให้กับตี้เสี่ยวอู๋…………..“พรุ่งนี้หลิงหยุนจะทำการเปิดคลินิกถังเมิ่งก็เลยยุ่งมากจนไม่มีเวลาไปทำธุระให้ฉันเลย..”ถังเทียนห่าว– ผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคง ซึ่งอยู่ในชุดเครื่องแบบตำรวจเต็มยศ กำลังนั่งพ่นควันบุหรี่ใส่หลี่ยี่เฟิงซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามพร้อมกับบ่นอย่างหัวเสียหลี่ยี่เฟิงในวัยสี่สิบเก้าปีสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีฟ้า หวีผมเรียบแป้ ก็กำลังนั่งยิ้มฟังถังเทียนห่าวบ่นเป็นหมีกินผึ้ง“หลิงหยุนจะเปิดคลินิกแล้วนายมานั่งร้อนใจเรื่องอะไร!” หลี่ยี่เฟิงทำเสียงล้อเลียนถังเทียนห่าวพร้อมกับยิ้มขบขัน“จะไม่ให้ร้อนใจได้ยังไงเล่า..ฉันก็กำลังปวดหัวว่าจะหาอะไรเป็นของขวัญไปให้กับหลิงหยุนในวันเปิดคลีนิคน่ะสิ! จะให้เป็นเงินก็ดูจะน่าเกลียด จะส่งแค่กระเช้าไปก็ดูไม่ดี!”