บทที่ 562 : พ่อตาช็อค!

บทที่ 562 : พ่อตาช็อค! “พ่อคะ..หนูเป็นภรรยาของหลิงหยุนแล้วค่ะ!” หลิงเมิ่งหานตอบอย่างมั่นใจหลังจากที่ได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ตอนนี้หลินเจิ้งกังเป็นผู้บังคับบัญชาของกองทัพและเคยเป็นถึงผู้บังคับบัญชาของหน่วยพิเศษ หลินเมิ่งหานจึงไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงว่าพ่อซึ่งเย็นชาไร้ความรู้สึกของเธอจะตกใจจนช็อค แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ่งหานเองก็นับว่าประเมินสภาวะจิตใจของหลินเจิ้งกังผิดไปมากทีเดียว “อะไรนะ!” หลังจากที่หลินเจิ้งกังได้ฟังคำตอบของลูกสาวเขาก็กระเด้งขึ้นจากโซฟาทันที ไม่ต่างจากแมวที่ถูกเหยียบหาง! หลินเจิ้งกังนั้นรักลูกสาวสุดหัวใจตั้งแต่เล็กจนโตเขาจะใส่ใจในเรื่องรายละเอียดของลูกสาวมากกว่าแม่ของเธอเสียอีก เมื่อได้ฟังคำพูดและเห็นสีหน้าท่าทางของหลินเมิ่งหานหลินเจิ้งกังก็ไม่สามารถทนต่อไปได้อีก เขาเริ่มรู้สึกเครียดมากขึ้น และจู่ๆก็นิ่งเงียบไป! ‘ไม่ใช่ใครที่ใหนแน่..จะต้องเป็นเจ้าเด็กหนุ่มหลิงหยุนนั่นอย่างแน่นอน แกกล้ามากที่มายุ่งกับลูกสาวสุดที่รักของฉัน!’ ใบหน้าของหลินเจิ้งกังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวกล้ามเนื้อตา และริมฝีปากกระตุกรุนแรง ตอนนี้หลินเจิ้งกังแทบกระอักเลือด! เขาโกรธมากที่หลิงหยุนกล้าทำเช่นนี้หลินเจิ้งกังเอามือแตะที่ปืนพร้อมกับร้องถามขึ้นทันที! “หลิงหยุนมันอยู่ที่ใหนโทรเรียกมันมาเดี๋ยวนี้!” หลินเจิ้งกังเดินเอามือไขว้หลังกลับไปกลับมาในห้องรับแขกอยู่หลายรอบเขาเดินไปสั่งหลินเมิ่งหานไม่ต่างจากผู้บังคับบัญชาที่กำลังออกคำสั่งกับทหารด้วยกัน หลินเจิ้งกังคิดว่าเขาจะต้องจัดการกับลูกสาวอย่างแน่นอนแต่ก็ถึงอย่างไรก็ต้องจัดการกับหลิงหยุนก่อน! “พ่อคะ..ตอนนี้หลิงหยุนไม่ว่างมาพบพ่อจริงๆ พ่ออยากรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาก็ถามมาได้เลย หนูจะเป็นคนตอบพ่อเอง” หลินเมิ่งหานเห็นพ่อของตนกำลังโกรธมาก จึงได้แต่ตอบกลับไปด้วยเสียงที่เบาราวกับกระซิบ “ไม่มีเวลามันมีอะไรยุ่งมากมายจนกับถึงกล้าขัดคำสั่งของฉัน? หลิงหยุนมันคิดว่ามันเป็นใคร?” หลินเจิ้งกังร้องตะโกนใส่หน้าหลินเมิ่งหานและยื่นคำขาดว่าคืนนี้เขาต้องพบหลิงหยุนให้ได้! แต่หลินเมิ่งหานกลับตอบไปว่า..“พ่อคะ.. หลิงหยุนยุ่งเกินกว่าที่จะทำตามคำสั่งของพ่อได้จริงๆ แม้แต่หนูยังยากที่จะได้พบกับเขา อย่าว่าแต่พ่อเลย..” “อีกอย่าง..พรุ่งนี้เป็นวันเปิดคลินิกของเขา คืนนี้ก็ต้องยุ่งมากเป็นธรรมดา..” หลินเมิ่งหานไม่กล้ายืนสบตากับพ่อของเธอ จึงไดแต่ยืนก้มหน้าพูดแทน “เปิดคลีนิคก็คงเป็นแค่คลีนิคเล็กๆ มันจะยุ่งกว่าการฝึกกองกำลังทหารห้าหมื่นนายของฉันหรือยังไง? คลินิคเล็กๆนั่นเทียบกับกองกำลังทหารของฉันได้งั้นเหรอ?”หลินเจิ้งกังร้องตะโกนเสียงดังด้วยความโมโหเขาเดินกลับไปกลับมาอีกครั้ง และในที่สุดก็กลับไปนั่งลงที่โซฟาดังเดิม“เดี๋ยวนะ..หลิงหยุนที่แกพูดถึงเมื่อครู่ ใช่เด็กผู้ชายคนเดียวกับที่เคยช่วยแกไว้เมื่อครั้งก่อนมั๊ย”เมื่อครั้งที่หลินเมิ่งหานถูกคนของบริษัทชิงหยุนโปรดักชั่นวางยานั้นหลิงหยุนเป็นคนที่เข้าไปช่วยเธอไว้ และด้วยความโกรธ หลิงหยุนได้จัดการผู้ชายทั้งสิบกว่าคนจนกลายเป็นหมัน เรื่องนี้หลินเจิ้งกังเองก็รู้ดีดังนั้น..เขาจึงรู้สึกมีความประทับใจในตัวหลิงหยุนอยู่ไม่น้อย!จะเป็นใครไปได้ล่ะ!ก็หลิงหยุนคนเดียวกับที่ช่วยชีวิตของเธอไว้ถึงสองครั้ง แต่ก็เป็นคนที่ได้ความบริสุทธิ์ของเธอไปครอบครองด้วย..ทุกครั้งที่หลินเมิ่งหานคิดถึงเรื่องนี้เธอก็จะรู้สึกภูมิใจและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ในสายของหลินเมิ่งหานนั้น หลิยหยุนไม่เหมือนคนทั่วไป แต่พิเศษกว่าคนอื่นๆหลายสิบเท่า“แล้วแกไปทำเรื่องอะไรแบบนี้แกไม่คิดที่จะให้ครอบครัวยินยอมก่อนหรือยังไง” หลินเจิ้งกังถามเสียงเบาในยุคสมัยนี้..ไม่ใช่ว่าหลินเจิ้งกังจะไม่เคยได้ยิน หรือไม่สามารถยอมรับได้กับการที่หนุ่มสาวจะอยู่ด้วยกันก่อนเข้าพิธีแต่งงาน แน่นอนว่าเขาสามารถเข้าใจในเรื่องนี้ได้ แต่เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นกับลูกสาวของตนเอง และตระกูลหลิน ลูกสาวที่เขาเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก แต่สุดท้ายต้องกลายไปเป็นของคนอื่น ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นพ่อหัวโบราณ จึงยากที่จะระงับความโกรธได้“มันช่วยชีวิตแกก็จริงแต่มันก็ทำคนบาดเจ็บมากมาย! ฉันอุตส่าห์ใช้อิทธิพลปกปิดเรื่องนี้ให้กับมัน เพื่อช่วยชีวิตของมันไว้!”หลินเจิ้งกังเป็นทหารเขาเองก็ฆ่าคนในสนามรบมามากมายเช่นกัน เขาเคยชื่นชมในความกล้าหาญของหลิงหยุน และชื่นชอบในความแข็งแกร่งที่หลิงหยุนแสดงออกมา แต่การที่หลิงหยุนนอนกับลูกสาวของเขา ทำให้ความชื่นชมเหล่านี้มลายหายไปในทันที“อีกอย่าง..แกก็ให้เงินสิบล้านซึ่งเป็นเงินของครอบครัวกับมัน เพื่อเป็นการตอบแทนที่มันได้ช่วยชีวิตของแกไว้แล้วนี่!”หลินเจิ้งกังรู้สึกว่าเขาได้ตอบแทนความช่วยเหลือของหลิงหยุนไปแล้วด้วยเงินจำนวนนั้นแต่กลับคิดไม่ถึงว่าลูกสาวของตนเองจะมามีอะไรกับหลิงหยุนอีก“เงินส่วนเงิน..ความรู้สึกส่วนความรู้สึก..” หลินเมิ่งหานตอบเสียงเบา “หนูชอบเขา!”ประโยคสุดท้ายไม่ต่างจากการตบหน้าหลินเจิ้งกังเพราะเป็นการอธิบายทุกอย่างได้แจ่มแจ้งชัดเจน“อีกอย่าง..หนูก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว ลูกสาวเพื่อนๆพ่อที่อยู่ในกรม เปลี่ยนสามีมากี่คนแล้วก็ไม่รู้..”หลินเจิ้งกังไม่รู้จะทำอย่างไรดี!เขาเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของลูกสาวตัวเองดี ความรู้สึกของหลินเมิ่งหานในเวลานี้ ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ยากที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้“ถ้าอย่างนั้น..แกก็เรียกมันให้มาพบฉัน ฉันต้องการคุยกับมัน จะได้รู้ว่ามันคิดยังไง และวางแผนอนาคตไว้อย่างไรบ้าง”แม้หลินเจิ้งกังโกรธมากแต่ก็ยังเชื่อมั่นว่าลูกสาวของเธอต้องเลือกผู้ชายที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล เพราะเขาก็เป็นคนอบรมสั่งสอนหลินเมิ่งหานมาด้วยตัวเองหลังจากที่เริ่มทำใจยอมรับความจริงได้หลินเจิ้งกังจึงตัองการพูดคุยกับหลิงหยุน และอย่างน้อยเขาก็ต้องได้ตบหน้าหลิงหยุนสักฉาดเพื่อระบายอารมณ์โกรธทั้งหมดออกไปเสียก่อน