บทที่ 564 : วิชาสยบมังกรแห่งตระกูลหลง!

บทที่ 564 : วิชาสยบมังกรแห่งตระกูลหลง! หลังจากเลิกเรียนตอนเย็นเสี่ยวเม่ยหนิงกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมาต่างก็รีบออกจากโรงเรียนมัธยมจิงฉูทันที แต่แทนที่จะตรงกลับไปที่บ้านของหลิงหยุนเลย หญิงสาวทั้งสองคนกลับมุ่งหน้าไปยังบ้านของท่านเสี่ยวหมอเทวดาแทน เสี่ยวเม่ยหนิงได้รับข้อความจากแม่ที่ส่งมาบอกว่าพ่อและแม่ของเธอกำลังเดินทางมาเมืองจิงฉูเพื่อร่วมงานเปิดคลีนิคของหลิงหยุนในวันพรุ่งนี้ และเครื่องก็จะมาถึงช่วงเย็น การที่เสี่ยวเฉิงเยี่วยและจางเม่ยหยิวนซึ่งเป็นพ่อแม่ของเสี่ยวเม่ยหนิง จะเดินทางมาร่วมยินดีกับการเปิดคลีนิคของหลิงหยุนนั้น นับว่าเป็นเรื่องที่สมควร เพราะเมื่อครั้งงานวันเกิดของเสี่ยวเม่ยหนิงนั้น หลิงหยุนเองก็ได้มอบของขวัญที่ไม่อาจประเมินค่าได้ให้กับครอบครัวของพวกเขามากมาย “แม่คะ..” เสี่ยวเม่ยหนิงร้องทักทายแม่ของเธอทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในบ้านและรีบวิ่งตรงเข้าไปหาอ้อมกอดของจางเม่ยหยิวนที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวน “โอ้โหลูกรัก!รู้จักคิดถึงแม่ด้วยเหรอ..” จางเม่ยหยิวนหยอกเย้าเสี่ยวเม่ยหนิงที่อยู่ในอ้อมแขนเธอโอบกอดและหอมหน้าผากของลูกสาวสุดที่รักด้วยความรักใคร่เอ็นดู “สวัสดีค่ะคุณป้า!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมายิ้มหวานพร้อมกับเอ่ยทักทายจางเม่ยหยิวน “หนูคงจะเป็นเหมี่ยวเสี่ยวเหมาใช่มั๊ยจ๊ะมาๆ มาให้ป้าดูใกล้ๆหน่อยซิ! โอ้โห.. ใบหน้าเล็กๆนี่สวยงามมากเลย ดูเหมือนจะสูงกว่าหนิงน้อยอีกนะนี่!” จางเม่ยหยิวนปล่อยร่างของเสี่ยวเม่ยหนิงเธอเดินยิ้มและตรงเข้าไปดึงเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเข้ามากอดอย่างรักใคร่ และพินิจพิจารณาอย่างละเอียด เสี่ยวเม่ยหนิงเป็นเด็กสาวที่เปรียบเสมือนดอกไม้ที่มีค่าเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเองก็เป็นเด็กสาวที่งดงามไม่แพ้กัน แต่ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะเป็นหลานสาวของท่านหมอเสี่ยวเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้นับว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับจางเม่ยหยิวน แต่เพราะจางเม่ยหยิวนนั้นเป็นคนที่มีอุปนิสัยอ่อนโยนและมีเมตตา เมื่อได้ฟังชะตากรรมของเหมี่ยวเฟิงหวง เธอจึงได้แต่รู้สึกสงสาร และเห็นใจ อีกทั้งยังไม่ได้รู้สึกรังเกียจ หรือเห็นเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเป็นคนอื่น “คุณปู่ล่ะคะอยู่ใหน!”เสี่ยวเม่ยหนิงร้องถามขึ้นมา “คุณปู่กับพ่อของลูกกำลังคุยกันอยู่ในห้องลับอย่าเพิ่งไปรบกวนพวกเขา” จางเม่ยหยิวนดึงเสี่ยวเม่ยหนิงกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเข้ามากอดพร้อมๆกันคนหนึ่งอยู่ทางซ้าย อีกคนอยู่ทางขวา จากนั้นจึงพากันเดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้านด้วยกัน ท่านเสี่ยวหมอเทวดาที่อยู่ในห้องลับ.. “พ่อครับ..นี่เป็นเข็มทองจำนวน 365 เล่มที่ทำจากทองคำบริสุทธิ์ตามที่ท่านพ่อสั่ง..”เสี่ยวเฉิงเยี่วยชี้ไปที่กล่องหยกบนโต๊ะด้วยท่าทางเคารพนบนอบต่อท่านหมอเสี่ยวท่านหมอเสี่ยวหยิบเข็มทองขึ้นมาสองสามเล่มและทดสอบด้วยการแทงเข็มเหล่านั้นลงไปที่แขนของตนเอง จากนั้นจึงยิ้มพร้อมกับพยักหน้าอย่างพอใจ“เยี่ยม..ทั้งน้ำหนัก ความหนา และความยาวของเข็มช่างพอดิบพอดี.. ไม่เลวเลยทีเดียว!”“เก็บไว้ให้ดีแล้วนำไปมอบให้กับหลิงหยุนในวันพรุ่งนี้!” ท่านหมอเสี่ยวเก็บเข็มทองเข้าไปในกล่องหยกดังเดิม เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า“แต่นี่เป็นแค่ของเล่นเล็กๆน้อยๆเท่านั้นยังไม่เพียงพอ!”เสี่ยวเฉิงเยี่วยยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า“หลิงหยุนให้ของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้กับตระกูลเสี่ยวของเรา ลูกก็ไม่รู้ว่าจะหาของขวัญอะไรให้กับเขาจริงๆ ถ้ายังไงท่านพ่อเป็นคนตัดสินใจเองก็แล้วกัน!”ท่านเสี่ยวหมอเทวดาพยักหน้า“ตอนนี้หนอนกู่ในร่างกายพ่อก็ได้หลิงหยุนระงับไว้ให้ คงจะทำอันตรายกับร่างกายของพ่อไม่ได้อีกแล้วล่ะ สมุนไพรหายาก แล้วก็ต้นไม้ ดอกไม้ประหลาดๆในสวน ก็คงไม่จำเป็นกับพ่ออีกแล้ว ทั้งหมดนั่นก็ยกให้หลิงหยุนไปก็แล้วกัน!”“ความรู้ทางการแพทย์ของหลิงหยุนนั้นนับว่าสูงส่งกว่าพ่อมากเจ้าให้หนิงน้อยไปบอกกับหลิงหยุนว่าพ่อยกสมุนไพรแล้วก็ต้นไม้ประหลาดในสวนให้เขา แต่ไม่จำเป็นต้องย้ายไปปลูกที่บ้านของหลิงหยุน เขาอยากจะใช้เมื่อไหร่ก็มาตัดไปได้ตลอดเวลา”“อ่อ..ยังมีบัวหิมะเทียนซัน หญ้าชี่หยาง ต้วนฉางฉ่าว แล้วก็ของต่างๆที่อยู่ในห้องลับ พรุ่งนี้ให้นำไปมอบให้กับหลิงหยุนให้หมด”เสี่ยวเฉิงเยี่วยพยักหน้าพร้อมกับหัวเราะ“ลูกจะทำตามนั้น..”ท่านเสี่ยวหมอเทวดารำพึงรำพันต่อ“ธุรกิจของตระกูลเสี่ยวส่วนใหญ่จะอยู่ทางเหนือของแม่น้ำแยงซี บริเวณสามจังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่มีบางส่วนซึ่งก็ไม่มากนักที่อยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี พ่อกำลังคิดว่าจะยกธุรกิจของเราที่อยู่ในเจียงหนานทั้งหมดให้กับหลิงหยุนเป็นผู้บริหารจัดการ..”“ถึงเวลาแล้วที่จะต้องยกให้กับเขา..”ท่านเสี่ยวหมอเทวดาพูด แต่ก็ไม่รู้ว่าลูกชายจะเข้าใจความคิดของเขาหรือไม่หากเสี่ยวเม่ยหนิงซึ่งเป็นหลานสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาต้องแต่งงานกับหลิงหยุนหลังจากที่เสี่ยวเฉิงเยี่วยแก่ชรา ธุริกิจเหล่านี้ก็ต้องตกเป็นของหลิงหยุนอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นใครกันที่จะเข้ามาบริหารจัดการแทนแม้ว่าตอนนี้จะมีเหมี่ยวเสี่ยวเหมามาเป็นหลานสาวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแต่ท่านหมอเสี่ยวเองก็รู้ดีที่สุดว่า ทรัพย์สินของชนเผ่าเหมี่ยวนั้นมากมายกว่าที่ตระกูลเสี่ยวครอบครองมากนัก เหมี่ยวเสี่ยวเหมาไม่มีทางที่จะคิดช่วงชิงสมบัติกับเสสี่ยวเม่ยหนิงอย่างแน่นอนเสี่ยวเฉิงเยี่วยถามขึ้นด้วยความรู้สึกหวั่นใจ“ยกให้หลิงหยุนทั้งหมดเลยเหรอครับ”แม้ว่าธุรกิจในมณฑลเจียงหนานของตระกูลเสี่ยวจะเป็นเพียงแค่ส่วนเล็กๆของตระกูลแต่ทรัพย์สินทั้งหมดรวมกันแล้วอย่างน้อยๆก็เป็นพันล้าน และจะต้องยกทั้งหมดนั้นให้กับหลิงหยุน..เสี่ยวเฉิงเยี่วยไม่ได้หวงแหนหรืออึดอัดใจที่จะต้องมอบให้กับหลิงหยุน แต่หากหลิงหยุนบริหารงานไม่เป็น หรือบริหารได้ไม่ดีเท่าที่ควร ธุรกิจก็จะพังทลายอย่างน่าเสียดายท่านหมอเสี่ยวเหลือบมองลูกชายของตนเองพร้อมกับถามขึ้นว่า“ทำไม แกว่ามันน้อยไปหรือยังไง? ฉันจะได้ยกให้เขาอีกสักหนึ่งหรือสองบริษัท!”