บทที่ 567 : ของขวัญจากเหมี่ยวเสี่ยวเหมา!

บทที่ 567 : ของขวัญจากเหมี่ยวเสี่ยวเหมา! กระแสน้ำพลุ่งพล่านคลื่นใหญ่ซัดเข้ากระทบฝั่งจนเกิดเสียงดังกึกก้องอย่างน่าหวาดกลัว “พี่หยุน..เหลือเชื่อมากเลย! นี่มือพี่ไม่หักหรือยังไงที่ปะทะกับคลื่นแบบนั้น!” ตี้เสี่ยวอู๋จอดรถแล้วรีบวิ่งออกไปพร้อมกับร้องตะกโนอย่างตื่นเต้น “เมื่อครู่ฉันใช้วิชาหมัดปีศาจเถียนกังอีกไม่นานฉันก็จะสอนให้นายด้วย!” แม้ว่าเสียงของตี้เสี่ยวอู๋จะถูกกลบด้วยเสียงคลื่นแต่ก็ไม่มีผลใดๆต่อการได้ยินของหลิงหยุน และเขาก็ตอบกลับด้วยการส่งกระแสจิตแทน “พี่หยุน..แล้วพี่จะสอนให้ฉันเมื่อไหร่” ตี้เสี่ยวอู๋ได้เห็นพลานุภาพของหมัดเถียนกังเมื่อครู่นี้แล้วจึงรีบร้องถามออกมาโดยไม่รีรอ “เมื่อไหร่ที่นายฝึกวิชานู่เตาจนถึงขั้นที่ได้ยินเสียงของพลังชี่ที่เคลื่อนอยู่ในเส้นลมปราณในร่างกายได้นายก็จะสามารถฝึกวิชาหมัดปีศาจเถียนกังได้ ซึ่งก็น่าจะอีกราวสามเดือน..” “โอ้โห..ทำไมถึงนานแบบนั้นล่ะ” หลิงหยุนหัวเราะ“การฝึกรีบร้อนไม่ได้ และนายควรจดจ่ออยู่กับการฝึกวิชานู่เตาเท่านั้น เพราะนี่คือวิชาพื้นฐาน นายเข้าใจที่ฉันพูดมั๊ย” ความจริงหลิงหยุนนั้นมองไปข้างหน้าแล้วว่าหากตี้เสี่ยวอู๋สามารถฝึกวิชาหมัดปีศาจเถียนกัง และวิชาพลังมังกรไปพร้อมๆกันได้ ก็จะสามารถสร้างความหวาดกลัวให้กับคู่ต่อสู้ หรือศัตรูได้อย่างมาก “เข้าใจ!”ตี้เสี่ยวอู๋พยักหน้าอย่างลำบากยากเย็น หลิงหยุนยกมือขึ้นจับราวที่กั้นล้อมเขื่อนไว้แล้วหันไปสั่งตี้เสี่ยวอู๋ “เอาล่ะ.. นายออกมายืนด้านหน้ารั้ว ห้ามโคจรดาราคุ้มกาย แต่ให้พยายามใช้ร่างกายของนายต้านทานแรงกระแทกของกระแสน้ำขนาดใหญ่นี้แทน!” “ห๊ะ..อะไรนะ!” ตี้เสี่ยวอู๋ถึงกับตะลึงเพราะการทำเช่นนั้นอาจทำให้เขาตายในระหว่างที่กระแสน้ำรุนแรงนั่นกระแทกเข้ากับร่างกายเขาก็เป็นได้! เพราะกระแสน้ำที่รุนแรงเช่นนั้นแน่นอนว่าต้องทำให้สามารถหายใจได้อย่างยากลำบากแน่นอน! “ฟังนะ..นายต้องทำความเข้าใจกับกระแสน้ำที่ซัดเข้ามาแต่ละครั้งให้ได้ว่ามันมีกระทบอย่างไรบ้าง” หลิงหยุนคร้านที่จะอธิบายให้ตี้เสี่ยวอู๋ฟังว่าการฝึกวิชานู่เตานั้นมีความสำคัญอย่างไร แม้วิธีนี้จะเป็นการทารุณกรรมตนเองอย่างมากแต่ก็เป็นวิธีเดียวที่จะสามารถบีบบังคับให้ตี้เสี่ยวอู๋ใช้ศักยภาพสูงสุดของร่างกายออกมาได้..“มันจะดีเหรอพี่หยุน!”เมื่อตี้เสี่ยวอู๋เห็นว่าไม่มีช่องทางต่อรองเขาจึงได้แต่พยักหน้า และรีบตรงไปยืนที่หน้ารั้วกั้นซึ่งอยู่ห่างออกไประหว่างที่รอกระแสน้ำซัดเข้ามาอยู่นั้นตี้เสี่ยวอู๋ก็กระโดดข้ามราวเหล็ก ไปยืนหันหน้าเข้าหากระแสน้ำ จากนั้นจึงหลับตาลงเพื่อพร้อมเผชิญกับกระแสน้ำที่รุนแรง“ในช่วงเริ่มต้นนายใช้มือจับราวเหล็กไว้ให้แน่น เพื่อไม่ให้ร่างถูกกระแสน้ำพัดลอยไป! แต่อย่าให้แผ่นหลังพิงกับราว นายต้องใช้ร่างกายของตัวเองรับแรงกระแทกของกระแสน้ำ และต้องอดทนต่อความเจ็บปวดทรมานที่เกิดขึ้นให้ได้!”จากนั้น..ร่างของตี้เสี่ยวอู๋ก็ถูกกระแสน้ำกระแทกเข้าใส่อย่างรุนแรง จนเกิดความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกายเกินกว่าที่จะจินตนาการได้ยิ่งไปกว่านั้น..นาทีที่กระแสน้ำกระแทกเข้ากับร่างกายนั้น ตี้เสี่ยวอู๋ก็แทบจะไม่สามารถหายใจได้ หลิงหยุนสามารถจินตนาการได้ว่าตี้เสี่ยวอู๋จะได้รับความเจ็บปวดทรมานมากเพียงใด แต่หากไม่ผ่านประสบการณ์ความเจ็บปวดที่ยากจะลืมเลือน เขาจะสามารถเรียนรู้ของจริงได้อย่างไรกันหากไม่ผ่านพายุฝนมีหรือที่จะได้เห็นสายรุ้ง!หนึ่งชั่วโมงผ่านไปหลิงหยุนจึงนำร่างของตี้เสี่ยวอู๋ที่เกือบจะหมดสติกลับเข้าไปหลังรั้ว แต่ยังคงให้เขายืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองตี้เสี่ยวอู๋มาถึงขีดจำกัดสูงสุดของร่างกายแล้วเขาจะต้องไม่ล้มก่อน เพราะหากเขาล้มเสียก่อนในครั้งนี้ ก็จะไม่สามารถทะลุทะลวงผ่านขีดจำกัดของร่างกายไปได้ตี้เสี่ยวอู๋อ้าปากและรีบสูบเอาออกซิเจนเข้าปอดทันทีเรี่ยวแรงแทบไม่เหลือ และแข้งขาก็แทบจะยืนไม่อยู่เมื่อนึกถึงหนึ่งชั่วโมงที่แสนจะทรมานเมื่อครู่นี้“ความรู้สึกที่นายได้รับอยู่เมื่อครู่นี้และในตอนนี้เป็นความรู้สึกของคนที่กำลังต่อสู้กับนายซึ่งใช้วิชานู่เตา! คราวนี้นายพอจะเข้าใจหรือยังว่า วิชานู่เตานั้นมีอานุภาพที่น่ากลัวเพียงใด” หลิงหยุนอธิบายยิ้มๆ“ฉันรู้..ฉันเข้าใจแล้ว..”ตี้เสี่ยวอู๋พยักหน้าพร้อมกับปวดร้าวไปทั่วทั้งหน้าอกและแขนขา!“เป็นไง..สาหัสเลยสิท่า” หลิงหยุนล้อเลียนตี้เสี่ยวอู๋“เจ็บปวดจนแทบลืมไม่ลงเลยล่ะ..”ตี้เสี่ยวอู๋ตอบยิ้มๆร่างของตี้เสี่ยวอู๋นั้นนับว่าแข็งแกร่งทีเดียวหากเป็นคนอื่นคงจะต้องตายไปตั้งนานแล้ว แต่ตี้เสี่ยวอู๋กลับยังสามารถพูดคุยได้เป็นปกติ“พี่หยุน..ฉันรู้สึกว่าตัวเองแกร่งขึ้นมานิดหน่อย..”จู่ๆตี้เสี่ยวอู๋ก็สัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดในร่างกาย เขาตื่นเต้นจนร้องออกมาเสียงดัง“อ่อ..นั่นเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นหลังจากที่เราสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายได้..” หลิงหยุนตอบยิ้มๆ“ในวันข้างหน้านายต้องฝึกตามแนวทางนี้ แต่นายสามารถเลือกสสถานที่ได้ แต่ฉันไม่สามารถอยู่กับนายได้ทุกวัน นายก็ไปหาพี่น้องแก๊งมังกรเขียว และออกไปพร้อมกับพวกเขา!”