บทที่ 570 : วันเปิดคลีนิค!

บทที่ 570 : วันเปิดคลีนิค! อากาศในเมืองจิงฉูวันนี้นับว่าดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนท้องฟ้าเปิด อากาศแจ่มใส่ ไร้เมฆฝน เป็นที่สะดุดตาผู้คนอย่างมาก เวลาแปดโมงเช้า..ภายในคลินิกสามัญชนที่ตั้งอยู่แยกถนนกู่เฟิง และถนนจิงฉี เหยาลู่สสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวและกระโปรงสั้นสีดำ สวมรองเท้าส้นสูง ผมยาวรวบตึง และแต่งหน้าบางๆ และริมฝีปากทาลิปสติกสีแดง ดูสวยสง่าไม่น้อยทีเดียว วันนี้เป็นวันเปิดคลินิกสามัญชนเหยาลู่จึงแทบไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน เธอลุกขึ้นมาทำความสะอาดคลีนิคตั้งแต่เช้าตรู่ และตอนนี้เธอก็กำลังพูดคุยอยู่กับพยาบาลใหม่อีกสามคน พยาบาลแสนสวยทั้งสามคนมีชื่อว่า..ชางเสี่ยวเหมิง ซันยู่วเจียว และหลี่จินเหลียน ชางเสี่ยวเหมิงอายุสิบเก้าปีสูงหนึ่งร้อยหกสิบหกเซนติเมตร แววตากลมโตไร้เดียงสาดูน่ารัก ซันยู่วเจียวอายุยี่สิบปีรูปร่างผอมบาง สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร ขาค่อนข้างยาว ผิวขาว ไม่แต่งหน้า ดวงตาคมกริบ จมูกเล็กน่ารัก ริมฝีปากเป็นรูปชัดเจน แต่ดูเย็นชา ส่วนหลี่จินเหลียนนั้นอายุยี่สิบห้าปีรูปร่างเพรียวบาง สูงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซ็นติเมตร ดวงตามีเสน่ห์ ริมฝีปากมักแย้มยิ้มอย่างสดใสอยู่ตลอดเวลา ดวงหน้าเล็ก ใบหน้าบ่งบอกว่าเป็นวัยผู้ใหญ่ วันนี้เป็นวันแรกที่พยาบาลสาวทั้งสามคนมาทำงานที่คลินิกสามัญชนพวกเธอสวมชุดพยาบาลสีชมพูเหมือนกัน แต่ก็อ้วนผอมต่างกัน แววตาของแต่ละคนต่างก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และตื่นเต้น เหยาลู่ยิ้มพร้อมกับพูดบอกทุกคนว่า“ฉันอธิบายลักษณะงานทั่วๆไปของคลีนิคสามัญชนให้ทุกคนฟังคร่าวๆแล้วนะ ตอนนี้ทุกคนต่างก็รู้จักกันแล้ว ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิบโมงเช้าจะเป็นเวลาเปิดคลีนิคแล้ว!” “เดี๋ยวฉันของตัวขึ้นไปดูความเรียบร้อยที่ชั้นสองก่อนนะแล้วค่อยคุยกันใหม่..” เหยาลู่ไม่พูดพร่ำเพรื่อหลังจากอธิบายทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินขึ้นไปชั้นสองของคลีนิคทันที วันนี้หลิงหยุนต้องอยู่ในฐานะแพทย์ที่จะมาเปิดคลินิกจึงต้องสวมชุดสีขาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ และเหยาลู่ก็ได้จัดการรีดเตรียมไว้ให้กับเขาแล้ว จู่ๆหลี่จินเหลียนก็ยิ้มออกมา และร้องตะโกนถามว่า “หัวหน้าคะ.. ที่นี่เป็นคลินิกแพทย์แผนจีนเหรอคะ แล้วทำไมถึงต้องจ้างพยาบาลตั้งสี่คน?” เหยาลู่เพียงแค่ตอบยิ้มๆ“ไว้รอถึงสิบโมงคุณก็จะรู้เอง..” พูดจบ..เหยาลู่ก็รีบร้อนขึ้นไปที่ชั้นสอง พยาบาลสาวทั้งสามคนจึงได้แต่มองหน้ากันด้วยความงุนงง แต่ในใจกลับแอบคิดว่าคลินิกสามัญชนแห่งนี้ดูไม่น่าเชื่อถือเลยจริงๆ “สวัสดี..ฉันชื่อหลี่จินเหลียน ฉันมาจากแผนกศัลยกรรมโรงพยาบาลในเขตจิงฉี..”“สวัสดีค่ะพี่หลี่..ฉันชื่อชางเสี่ยวเหมิง เพิ่งเรียนจบค่ะ..”“ฉันชื่อซันยู่วเจียวอยู่แผนกศัลยกรรมโรงพยาบาลประจำมณฑล!”เมื่อเหยาลู่เดินขึ้นไปชั้นสองทั้งสามสาวก็เริ่มจับกลุ่มซุบซิบกันทันที..ในบรรดาพยาบาลสาวทั้งสามคนนั้นคนที่เป็นผู้ใหญ่สุดก็คือหลี่จินเหลียน และน้องเล็กสุดก็คือชางเสี่ยวเหมิง ส่วนซันเทียนเจียวนั้นมีอุปนิสัยที่ค่อนข้างนิ่งเงียบจึงได้แต่นั่งฟังเฉยๆ และแทบจะไม่พูดอะไรเลย“นี่..ฉันว่าพวกเธอสองคนคงจะไม่เคยเห็นคลินิกแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน! ดูสิ.. คลินิกใหญ่มาก แต่กลับไม่มีเครื่องมือทางการแพทย์เลยสักอย่าง น่าแปลก!”หลี่จินเหลียนทำเสียงกระซิบกับซันยู่วเจียวและชางเสี่ยวเหมิง“จริงด้วย..ไม่เห็นมีเครื่องมือแพทย์อะไรเลย แม้แต่ปรอท เครื่องวัดความดัน แม้แต่หูฟังของหมอยังไม่มีเลย แล้วแบบนี้จะเปิดคลีนิคได้ยังไง”ดวงตากลมโตของชางเสี่ยวเหมิงมองสำรวจไปรอบๆแต่เมื่อไม่พบเครื่องมือทางการแพทย์แม้แต่อย่างเดียวอยู่ในคลีนิค จึงได้แต่พูดออกมาอย่างเห็นด้วยหลี่จินเหลียนพูดต่อว่า“ใครกันนะที่สามารถเปิดคลินิคใหญ่ขนาดนี้ในจิงฉูได้ แต่จนถึงตอนนี้พวกเรายังไม่รู้เลยว่าใครเป็นหมอ”ในที่สุดซันยู่วเจียวก็พูดแทรกขึ้นมาเธอมองดูที่ผนังพร้อมกับตอบไปว่า “ดูทะเบียนการค้าที่ติดอยู่บนผนังสิ.. พวกเธอไม่เห็นหรือไงว่าเจ้าของคลีนิคชื่อหลิงหยุน ก็น่าจะเป็นเขานั่นล่ะที่เป็นหมอ!”หลี่จินเหลียนเหลือบมองตามแต่ก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “เขาเป็นใคร ฉันไม่เห็นเคยได้ยินหมอชื่อนี้ในเมืองจิงฉูเลย หรือใบทะเบียนการค้านี่จะมีปัญหา!”น่าจะมีบางอย่างผิดปกติจริงๆเพราะใบทะเบียนการค้านั้นมีชื่อหลิงหยุนจริง แต่กลับไม่มีรูปถ่ายของเขาติดอยู่และนี่เป็นเรื่องที่หลิงหยุนร้องขอไปเองถังเมิ่งไม่มีทางเลือก จึงได้แต่ทำตาม!ซันยู่วเจียวพูดเสียงเบาว่า“นั่นยังไม่ใช่ปัญหา.. ดูที่อายุของเขาก่อนสิ..”นับว่าซันยู่วที่แม้จะมีท่าทางเย็นชาแต่ก็เป็นคนละเอียดละอออย่างมากหลังจากที่ชางเสี่ยวเหมิงอ่านอย่างละเอียดเธอก็ร้องตะโกนออกมาทันที “สิบ.. สิบแปดปี!”ตามกฎหมายนั้นหลังจากได้รับใบประกอบโรคศิลป์แล้ว แพทย์จะต้องทำงานในอาชีพอย่างน้อยห้าปีขึ้นไป จึงจะสามารถเปิดคลีนิคส่วนตัวได้