บทที่ 571 : ตกตะลึงสาวงาม!

บทที่ 571 : ตกตะลึงสาวงาม! “หลิง..หลิงหยุนเหรอ ทำไมชื่อฟังดูคุ้นหูจัง?” ชางเสี่ยวเหมิงทำหน้างุนงงแล้วจุ่ๆ ดวงตากลมโตของเธอก็เบิกโพลงพร้อมกับร้องตะโกนออกมา และชี้นิ้วไปที่หลิงหยุน “คุณ..คุณเป็นเจ้านายของคลีนิคแห่งนี้นี่!” ‘ข้าไม่ใช่เจ้านาย..ข้าเป็นเจ้าของคลินิกสามัญชนต่างหาก’ นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงหยุนได้ยินคนเรียกตนเองว่าเจ้านายเขาจึงหัวเราะออกมาพร้อมกับหันไปมองพยาบาลสาวอายุมากสุดที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา เธอถามขึ้นมาด้วยสีหน้างุนงง.. “เจ้านายมาแล้วเหรอคะไม่ทราบว่ามายังไงคะนี่?” หลิงหยุนยกมือขึ้นถูจมูกเบาๆเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมที่ไม่รู้ยี่ห้อโชยออกมาจากร่างของหลี่จินเหลียน พร้อมกับตอบไปว่า “ผมเดินมา..” ทันทีที่ได้ยินคำตอบของหลิงหยุน..หลี่จินเหลียนจึงได้แต่รู้สึกผิดหวัง หลิงหยุนทั้งหล่อ และดูร่ำรวย แต่เหตุใดกลับไม่มีรถขับ.. หรือว่าเขาจะไม่ได้ร่ำรวยจริง! หรือว่า..อาคารแห่งนี้ก็เช่าต่อจากผู้อื่น! ความจริงแล้ว..ครั้งแรกที่หลี่จินเหลียนเห็นใบทะเบียนการค้านั้น เธอก็แอบคิดอยู่ในใจแล้วว่า คงจะเป็นหนุ่มเพลย์บอยมีฐานะมาเปิดคลินิกเล่นๆ เธอยังคิดเล่นๆว่าอาจจะได้กลายเป็นหนูตกถังข้าวสารเหมือนอย่างคนอื่นบ้าง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าฝันของเธอคงต้องสลายเสียแล้ว หลี่จินเหลียนรู้ดีว่าว่าในยุคสมัยนี้ที่ดินมีค่าไม่ต่างจากทองคำดังนั้นการที่สามารถเช่าอาคารขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ก็นับว่าพอจะร่ำรวยอยู่ไม่น้อย แต่นั่นยังห่างไกลจากเป้าหมายของหลี่จินเหลียนมาก “เจ้านายเชิญนั่งก่อนค่ะ..ฉันจะไปรินน้ำมาให้..” ในบรรดาพยาบาลสาวทั้งสามคนนั้นชางเสี่ยวเหมิงนับว่ามีประสบการณ์น้อยสุด.. “หลิงหยุน..ทำไมถึงได้มาเช้านักล่ะ!” เหยาลู่ที่อยู่ชั้นสองได้ยินเสียงของหลิงหยุนจึงรีบวิ่งลงบันได้มาอย่างดีอกดีใจ! หลิงหยุนที่เพิ่งจะนั่งลงจึงรีบลุกขึ้นยืนทันทีและรีบตอบเหยาลู่กลับไปว่า “ผมค่อยๆเดินมา.. วันนี้เป็นวันเปิดคลินิกทั้งที จะปล่อยให้คุณวุ่นวายอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน..” เหยาลู่ดีใจอย่างที่สุดเธอตรงเข้าโอบแขนของหลิงหยุนอย่างสนิทสนมต่อหน้าพยาบาลสาวสวยทั้งสามคน “ขึ้นไปข้างบนเร็วเข้า..ฉันเตรียมเสื้อกราวน์สีขาวไว้ให้คุณแล้ว รีบไปลองก่อนว่าพอดีมั๊ย” หลิงหยุนรีบตอบกลับไปทันที“ไม่ต้องใส่ก็ได้!” แต่เหยาลู่กลับดึงแขนหลิงหยุนให้ขึ้นไปชั้นสองอย่างไม่สนใจชางเสี่ยวเหมิงที่กำลังถือแก้วน้ำไว้ในมือได้แต่แหงนหน้ามองตามคนทั้งคู่ที่เดินขึ้นชั้นสองไป และในที่สุดก็หันกลับมามองหน้าพยาบาลสาวอีกสองคนพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เขา..เขาเป็นหมอด้วยเหรอนี่!”หลี่จินเหลียนและซันยู่วเจียวเองก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปเช่นกัน แล้วทั้งสามสาวก็ได้แต่ยืนมองหน้ากันด้วยความงุนงงเมื่อขึ้นไปชั้นสอง..หลิงหยุนก็เดินตรงไปที่โซฟา หลังจากนั่งลงเอนกายพิงอย่างสบายอกสบายใจแล้ว จึงหันไปพูดกับเหยาลู่ยิ้มๆ“เหยาลู่..ใหนบอกจะไม่ยุ่งให้เหนื่อยยังไงล่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของถังเมิ่งจัดการจะดีกว่า!”เหยาลู่ยิ้มหน้าแดงขณะที่เดินถือเสื้อกราวน์สีขาวในห้องนอนออกมาให้หลิงหยุนเธอหยุดยืนตรงหน้าเขาพร้อมกับยื่นเสื้อกราวน์ในมือและพูดว่า“มาลองเสื้อก่อน”หลิงหยุนมองเสื้อกราวน์ที่แพทย์ใส่กันด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนแต่ก็ไม่ต้องการทำให้เหยาลู่เสียใจ จึงได้แต่ลุกขึ้นยืน และตอบไปว่า“บอกไว้ก่อนนะ..ผมจะสวมเสื้อนี่แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น!”เหยาลู่ยิ้มพร้อมกับสวมเสื้อกราวน์สีขาวให้กับหลิงหยุนเธอกรอกตาไปมาก่อนจะพูดขึ้นว่า“หลิงหยุน..คุณหล่อมากจนพยาบาลสาวสามคนถึงตะลึงเลยนะ..”นับตั้งแต่ที่หลิงหยุนน้ำหนักลดลงนั้นเขาก็คุ้นเคยกับสายตาของสาวๆ ที่มักจ้องมองมาเช่นนี้ หลิงหยุนจึงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก“ถ้างั้นต่อไปคุณก็ต้องดูแลตัวเองให้สวยมากยิ่งขึ้นผมจะได้จิตใจไม่วอกแวก..”เหยาลู่ใช้กำปั้นเล็กๆทุบหลิงหยุนพร้อมกับทำเสียงดุ“ก็ลองดู..”ฝ่ามือของหลิงหยุนลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเหยาลู่อย่างช่ำชอง..“นี่..อย่าทำแบบนี้! วันนี้มีเรื่องต้องทำอีกมากมาย รอให้ถึงตอนเย็นก่อนไม่ดีกว่าเหรอ..”ในขณะที่เหยาลู่พูดนั้นมือของหลิงหยุนก็จัดการดึงกระโปรงสั้นของเหยาลู่ขึ้น และฝ่ามือใหญ่ของเขาก็กำลังลูบไล้พื้นที่ลึกลับของเธออย่างสนุกมือ พร้อมกับกระซิบข้างหูว่า“ถ้างั้นคืนนี้เราสองคนก็เข้าหอกันเลยนะ”ร่างบอบบางของเหยาลู่อ่อนปลวกเปียกและสั่นเทิ้มราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ใบหน้าของเธอทั้งร้อนและแดงก่ำขณะที่ตอบกลับไปว่า“อืมม..”ตอนนี้ร่างของเหยาลู่ราวกับถูกไฟที่รุ่มร้อนแผดเผาจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เหยาลู่รอคอยเวลานี้มานานและในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!