บทที่ 573 : ของขวัญลึกลับ!

บทที่ 573 : ของขวัญลึกลับ! “คุณหมอเหลียง..” ซันยู่วเจียวรีบลุกขึ้นทักทายเหลียงเฟิงอี้ด้วยใบหน้าแดงก่ำ.. เหลียงเฟิงอี้เป็นศัลยแพทย์ในโรงพยาบาลประจำมณฑลและซันยู่วเจียวก็เป็นพยาบาลที่ทำงานอยู่ในแผนกนั้นเช่นกัน ทั้งคู่จึงไม่ใช่เพียงแค่คนคุ้นหน้าคุ้นตากัน แต่ยังคุ้นเคยกันมากด้วย แม้ว่าซันยู่วเจียวจะมาทำงานเป็นพยาบาลที่คลินิกสามัญชนแห่งนี้แต่ก็ยังไม่ได้ลาออกจากต้นสังกัด เพียงแค่ใช้การลาพักร้อนแทน ซันยู่วเจียวได้รับเงินเดือนจากโรงพยาบาล12,000 หยวน แต่หากทำงานที่คลีนิคของหลิงหยุน เธอจะได้เงินเดือนมากกว่าราวสามหรือสี่เท่า ซันยู่วเจียวจึงอยากจะลองมาทำงานดูก่อน หากทดลองดูแล้วงานที่คลินิกแห่งนี้ไม่มั่นคง หรือไม่ดีอย่างที่คิดไว้ เธอก็ยังสามารถกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลต่อได้ “นี่..คุณเป็นพยาบาลที่แผนกศัลยแพทย์นี่นา!” เหลียงเฟิงอี้ค่อนข้างตะลึงเมื่อเดินเข้าไปภายในคลินิกเธอยังคิดว่าตนเองกลับมาที่แผนกศัลยกรรมของโรงพยาบาลเสียอีก ส่วนพยาบาลอีกสองคนนั้นเธอไม่รู้จัก “สวัสดีค่ะคุณพยาบาลยู่วเจียว..วันนี้เพื่อนของฉันเปิดคลินิก ฉันก็เลยมาร่วมยินดีกับเขา ไม่คิดว่าจะพบคุณที่นี่..” เหลียงเฟิงอี้พอคาดเดาเหตุผลที่พบกับพยาบาลยู่วเจียวที่นี่ได้เธอจึงไม่คิดที่จะหักหน้า หลังจากทักทายพอเป็นพิธีแล้ว เธอก็หันหน้ามองไปรอบๆ หลังจากที่สำรวจไปรอบคลินิกแล้วเหลียงเฟิงอี้จึงหันกลับไปพูดกับหลิงหยุนอย่างงุนงงว่า “หลิงหยุน.. นี่เป็นคลีนิครักษาผู้ป่วยจริงเหรอ เธอจะเปิดคลีนิคแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ?” เหลียงเฟิงอี้ถึงกับเลียริมฝีปากคู่งามของตนเองพร้อมกับร้องออกมาอย่างตกใจ“ห๊ะ..! ไม่มีเครื่องมือแพทย์เลยสักอย่าง ไม่มีแม้กระทั่งยา! ไม่มีอะไรเลยสักอย่างแบบนี้จะเปิดคลีนิคได้ยังไง?!” หลิงหยุนตอบยิ้มๆ“ผมใช้ทักษะทางการแพทย์ที่ผมมีรักษาคนไข้ แล้วทำไมผมจะเปิดคลีนิครักษาคนไม่ได้” “แล้วแบบนี้คนไข้ที่ใหนจะเชื่อถือ”เหลียงเฟิงอี้เหลือบมองหลิงหยุน ในมือถือพัดและกำลังโบกไปมาเพื่อปกปิดความตกใจ ไม่มีเครื่องมือแพทย์อะไรสักอย่างคนเป็นศัลยแพทย์ที่ใช้แต่เครื่องมือทางการแพทย์สมัยใหม่อย่างเหลียงอี้เฟยจึงไม่อาจเชื่อถือและยอมรับได้ ไม่นานนักหลงคุนกับหลงหวู่ก็กำลังเดินตรงเข้ามาที่คลีนิคสามัญชน! หลิงหยุนรีบออกเดินไปต้อนรับพร้อมกับตี้เสี่ยวอู๋และถังเมิ่งเขาเชื้อเชิญหลงคุนให้เข้าไปในคลินิก ‘พลังชีวิตที่ทรงพลังอย่างมาก..แต่เหตุใดจู่ๆจึงได้หายไป!’ เพียงแค่หลงคุนกับลูกสาวปรากฏตัวขึ้นหลิงหยุนก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่ทรงพลังอย่างมากกระจายออกจากร่างกายของหลงหวู่ แต่แล้วจู่ๆก็จางหายไป แต่ถึงกระนั้น..เพียงแค่วูบเดียวที่หลิงหยุนสัมผัสได้นั้น ก็ทำให้เขารู้สึกเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก หลิงหยุนประหลาดใจอย่างมาก เพราะเขาเองก็เคยอยู่ใกล้ชิดกับหลงหวู่มาก่อน แต่ก็ไม่เคยพบว่ามีพลังชีวิตที่ทรงพลังกระจายออกจากร่างกายของเธอเหมือนเช่นตอนนี้มาก่อน ทันทีที่หลงคุนกับหลงวู่เดินเข้าไปในคลินิกทั้งเหลียงเฟิงอี้ ซูหลิงเฟย และฉางหลิงต่างก็เคยพบหลงคุนที่หมู่บ้านหลินเจียงมาก่อน จึงรีบลุกขึ้นยืนยิ้มและทักทายคนทั้งคู่ไป๋เซียนเอ๋อที่อยู่ชั้นสองของคลีนิคเมื่อได้ยินเสียงของหลงหวู่จากดังขึ้น ด้วยความสนิทสนมคุ้นเคยกันดี นางจึงรีบวิ่งลงมาจากบันไดชั้นสองทันที และฉินตงเฉี่วยกับหนิงหลิงยู่ต่างก็ตามลงมาเช่นกันในเวลานี้..ภายในคลินิกด้านล่างจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย จนเก้าอี้ไม่พอนั่งในเมื่อทุกคนลงมาพร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้หลิงหยุนจึงถือโอกาสแนะนำทุกคนให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ เขาส่งกระแสจิตบอกกับถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋ให้แยกย้ายกันไปแนะนำตัว และจัดการต้อนรับแขกเหรื่อภายในคลินิกเต็มไปด้วยความครึกครื้นมีชีวิตชีวา..และเหตุผลสำคัญก็คือบรรดาสาวงามมากมายที่อยู่ในคลีนิคแห่งนี้!จะไม่ให้สดใสมีชีวิตชีวาได้อย่างไรในเมื่อมีทั้งหนิงหลิงยู่ ไป๋เซียนเอ๋อ ฉินตงเฉี่วย หลงหวู่ เหยาลู่ เหลียงเฟิงอี้ ซูหลิงเฟย ฉางหลิง อีกทั้งยังมีพยาบาลสาวสวยถึงสามคน..นี่เป็นวันเปิดคลินิกของหลิงหยุนหรือว่าเป็นเวทีประกวดสาวงามกันแน่!แต่ถึงกระนั้น..ในบรรดาสาวงามทั้งหมดนี้ หนิงหลิงยู่และไป๋เซียนเอ๋อนับว่างดงามที่สุด ส่วนพยาบาลสาวอีกสามคน เมื่อได้พบเห็นสาวงามในวันนี้ พวกเธอถึงกับเกิดปมด้อยขึ้นมาทันทีท่ามกลางแขกเหรื่อที่อยู่ด้านล่างคลินิกเวลานี้หลงคุนนับว่าเป็นผู้ที่อาวุโสที่สุด แม้ว่าหลงคุนจะผ่านงานใหญ่โตมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็อดที่จะชื่นชมหลิงหยุนอยู่ในใจไม่ได้ และในที่สุดก็พูดขึ้นมาว่า“หลิงหยุน..ลุงมีเรื่องจะคุยกับเธอ พวกเราหาที่เงียบๆคุยกันดีกว่า!”และแน่นอนว่าสถานที่เงียบๆสำหรับพูดคุยกันก็คงไม่พ้นชั้นสองของคลินิกฉินตงเฉี่วยจึงหันไปพูดกับหลิงหยุนว่านางจะช่วยหลิงหยุนรับแขกอยู่ด้านล่างนี้เอง และให้หลิงหยุนขึ้นไปคุยกับหลงคุนที่ชั้นสอง มีเพียงหลงหวู่ และไป๋เซียนเอ๋อเท่านั้นที่ตามคนทั้งคู่ขึ้นไป“ลุงหลงครับ..เชิญนั่งก่อน..”เมื่อขึ้นไปถึงชั้นสองหลิงหยุนยิ้มพร้อมกับเชื้อเชิญหลงคุนให้นั่งลง จากนั้นจึงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ลุงหลงครับ..ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไร”หลงคุนกวาดตามองไป๋เซียนเอ๋อและได้แต่คิดในใจว่า ไป๋เซียนเอ๋อช่างงดงามเหนือมนุษย์อย่างที่ลูกสาวของเขาเล่าให้ฟังจริงๆหลงคุนไม่พูดอะไรเพียงแค่เหลือบมองไปทางหลงหวู่..หลงหวู่ยิ้มให้หลิงหยุนพร้อมกับยื่นหยกมังกรเขียวในมือให้กับเขาอย่างระมัดระวังพร้อมกับพูดขึ้นว่า“หลิงหยุน..นี่เป็นของขวัญที่ฉันนำมาร่วมแสดงความยินดีกับวันเปิดคลินิกของนาย!”เพียงแค่หลงหวู่หยิบหยกมังกรเขียวออกมาหลิงหยุนก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันทรงพลังที่กระจายออกมา ลูกนัยน์ตาของเขาถึงกับสั่นสะท้านสมบติล้ำค่า!มันคือสมบัติล้ำค่า!แต่ช่างน่าแปลก..ที่หลิงหยุนรู้สึกไม่ต่างจากเมื่อครู่ หลิงหยุนสัมผัสได้ถึงพลังชีวิต แต่จู่ๆมันก็จางหายไปทันที