บทที่ 575 : ของขวัญที่น่าตกใจ!

บทที่ 575 : ของขวัญที่น่าตกใจ! หลินเจิ้งกังเป็นถึงผู้บังคับบัญชาทหารที่แข็งแกร่งกำยำเขาจึงต้องพยายามสงบสติอารมณ์ และรักษาสีหน้าให้นิ่งเรียบเป็นปกติ ดังนั้นแม้ว่าภายในใจจะรู้สึกตกตะลึงกับสาวงามมากมายตรงหน้า แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งเรียบเป็นปกติ และท่าทางขึงขังน่าเกรงขามอย่างนายทหารชั้นผู้ใหญ่ยศนายพลนั้นก็สามารถทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนเป็นเงียบกริบได้ในทันที นอกเหนือจากไป๋เซียนเอ๋อกับฉินตงเฉี่วยแล้วแม้แต่หลงหวู่ และนักข่าวสาวสวยอย่างซูหลิงเฟยยังถึงกับเกร็งเมื่อเห็นหลินเจิ้งกังเดินเข้ามา ‘น่าแปลก..เขาเป็นผู้บัญชาการกองทัพนี่นา แต่ทำไมถึงมาร่วมงานเปิดคลินิกของหลิงหยุนได้นะ?’ ซูหลิงเฟยได้แต่นึกแปลกใจอย่างมากเมื่อเห็นหลินเจิ้งกังในงาน กองทัพกำลังจะมีการซ้อมครั้งใหญ่เรื่องนี้เป็นประเด็นสำคัญที่ทางสถานีโทรทัศน์เพิ่งจะรายงานข่าวไป และซูหลิงเฟยเองก็เพิ่งจะสัมภาษณ์ และรายงานเหตุการณ์ไปเมื่อไม่นานมานี้ มีหรือที่เธอจะไม่เคยพบหลินเจิ้งกังมาก่อน “นี่..มีอะไรเหรอ” เหลียงเฟิงอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆซูหลิงเฟยรีบสะกิดถามทันทีเมื่อได้ยินซูหลิงเฟยกำลังบ่นพึมพำกับตัวเอง “ฉันเพิ่งจะสัมภาษณ์นายพลท่านนี้ไปเมื่อสองวันก่อน..”ซูหลิงเฟยกระซิบตอบ เหลียงเฟิงอี้ถึงกับตกใจและกระซิบถามเสียงเบาเช่นกัน “ห๊ะ! นี่หลิงหยุนรู้จักคนใหญ่คนโตแบบนี้ด้วยเหรอ?” หลินเจิ้งกังกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆคลีนิคโดยไม่แสดงความผิดปกติอะไรแม้แต่น้อย แต่ในใจนั้นกลับนึกขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อยเมื่อพอที่จะเข้าใจอะไรขึ้นมาได้บ้าง ‘หลิงหยุนมีผู้หญิงมากมายขนาดนี้เลยงั้นรึช่างกล้านัก!’ หลินเจิ้งกังเดินตามหลังหลินเมิ่งหานที่เดินคล้องแขนหลิงหยุนนำหน้าเข้าไปในคลีนิคหลินเจิ้งกังนั้นสามารถเก็บอารมณ์ความรู้สึกได้ แต่หลินเมิ่งหานถึงกับมีสีหน้าตกใจสุดขีดเมื่อก้าวผ่านประตูเข้าไปด้านใน! ‘ทำไม่คนถึงได้มากมายขนาดนี้!ที่สำคัญ.. มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้นเลย!’ ปกติแล้วเทพธิดาหลินจัดว่าเป็นหญิงสาวที่ขี้อายและหน้าบาง เธอจ้องมองหญิงสาวมากมายที่อยู่ด้านในด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นแดงก่ำทันที และรีบสะบัดมือที่เกาะกุมแขนของหลิงหยุนออกทันที ‘สวยมากจริงๆ..’ ไม่ว่าหญิงหรือชาย..หากได้เห็นหลินเมิ่งหานก็คงต้องรำพึงรำพันเช่นนี้ในใจกันทุกคน ตอนนี้ผู้คนที่มาร่วมยินดีกับหลิงหยุนต่างก็มารวมตัวอยู่ที่ชั้นล่างของคลินิกกันหมดและในบรรดาแขกเหรือนั้น หลินเมิ่งหานก็รู้จักเพียงแค่หนิงหลิงยู่ ฉางหลิง เหยาลู่ ตี้เสี่ยวอู๋ และถังเมิ่งเท่านั้น เมื่อเห็นหลินเมิ่งหานเดินกอดแขนหลิงหยุนมาอย่างสนิทสนมเหลียงเฟิงอี้กลับมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย ส่วนเหยาลู่ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น ในขณะที่หลงหวู่คำรามอยู่ในลำคอพร้อมกับกระทืบเท้าเบาๆ ในขณะที่ไป๋เซียนเอ๋อและฉินตงเฉี่วยนั้นได้แต่รู้สึกขมขื่นอยู่ภายในจนร่างบอบบางนั้นสั่นเบาๆ ส่วนหนิงหลิงยู่และฉางหลิงนั้นก็ได้แต่รู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆเช่นกันแต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีหญิงสาวคนใดที่จะแสดงกิริยาที่เป็นการไม่ไว้หน้าหลิงหยุนออกมา ทุกคนต่างก็กัดฟันเก็บความขุ่นเคืองไว้ภายในใจ และค่อยกลับไปจัดการคิดบัญชีกับหลิงหยุนภายหลัง!จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนนั้นสัมผัสได้ถึงสภาวะที่เก็บซ่อนอยู่ภายในใจของหญิงสาวเหล่านี้เขารู้ดีว่าช่วงเวลาหายนะของตนเองได้มาถึงแล้ว..แต่ถึงกระนั้น..หลิงหยุนก็ยังคงมีสีหน้านิ่งเรียบเป็นปกติ และยังคงหัวเราะได้อย่างร่าเริง หลิงหยุนรีบเดินเข้าไปหาหลินเจิ้งกังพร้อมกับเชื้อเชิญเขาขึ้นไปนั่งพักผ่อนที่ชั้นสอง..“ลุงหลินครับ..ข้างล่างผู้คนพลุกพล่าน เชิญคุณลุงขึ้นไปนั่งดื่มชาด้านบนจะดีกว่า..”“เหยาลู่..คุณช่วยจัดการชงชากาใหม่ แล้วยกมาให้ลุงหลินด้วยนะ”“อืมม!”หลินเจิ้งกังทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจนัก แต่ก็ไม่พูดอะไร แล้วเดินขึ้นไปชั้นสองทันทีหลิงหยุนไม่ได้ตามหลินเจิ้งกังขึ้นไปแต่เขาใช้กระแสจิตพูดกับฉินตงเฉี่วย-น้าหญิง..นี่เป็นแขกผู้ใหญ่ ท่านช่วยขึ้นไปต้อนรับแทนข้าจะได้หรือไม่-ฉินตงเฉี่วยใช้กระแสจิตตอบกลับ-ตอนนี้นึกถึงข้าขึ้นมาแล้วรึ เจ้าเด็กตัวแสบ ให้ผ่านงานวันนี้ไปก่อนข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าทีหลัง!-“หลิงยู่..ขึ้นไปข้างบนกับข้า..”ในเมื่อฉินจิวยื่อไม่อยู่ตอนนี้ฉินตงเฉี่วยจึงนับว่าเป็นผู้ที่อาวุโสสุดในตระกูลฉิน นางจึงต้องทำหน้าที่เป็นผู้ใหญ่ฝ่ายหลิงหยุนออกมาต้อนรับแขกผู้ใหญ่อย่างหลินเจิ้งกังแทน และตอนนี้นางก็แทบอยากให้ฉินจิวยื่อกลับมาเร็วๆเมื่อเห็นฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่เดินขึ้นบันไดไป หลิงหยุนจึงหันไปส่งกระแสจิตบอกถังเมิ่งกับตี้เสี่ยวอู๋ว่า-หนิงน้อยกำลังมาแล้วพวกนายตามฉันออกไปต้อนรับ!-ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋เดินตามหลิงหยุนออกไปนอกคลินิกและถังเมิ่งก็รีบพูดกับหลิงหยุนว่า “พี่หยุน.. เรื่องวันนี้เป็นความผิดของฉันเอง..”หลิงหยุนตอบกลับเสียงเบา“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องนี้ เรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย ไว้ค่อยคุยกันวันหลัง..”…………ภายในรถBMW ที่จอดอยู่ห่างไกลออกไป..พี่เฟยจ้องมองชายหนุ่มสามคนที่ก้าวเดินออกมาจากคลีนิคสามัญชนพร้อมกับร้องอุทานว่า“พี่หยุนเดินออกมาพร้อมกับถังเมิ่งนี่!ดูท่าถังเมิ่งคงไม่ได้มีปัญหาถึงขั้นคอขาดบาดตายแล้วล่ะ พี่หยุนคงจะไม่ตำหนิอะไรเขามาก แบบนี้พวกเราก็ยังพอมีหวัง..”