บทที่ 590 : รู้สึกต่อหลิงหยุนเปลี่ยนไป!

บทที่ 590 : รู้สึกต่อหลิงหยุนเปลี่ยนไป! คนไข้ที่มีบาดแผลสาหัสจากการถูกมีดแทงสิบสองแผล.. และยังมีผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บภายนอกที่มีบาดแผลสาหัสในลักษณะต่างๆกันอยู่อีกราวหกหรือเจ็ดคนและด้วยสภาพที่สาหัสสากรรจ์ ทำให้คนไข้ต่างก็แน่นิ่งไปอย่างหมดสภาพ แม้ว่าผู้ป่วยจะได้รับบาดเจ็บมาในรูปแบบที่แตกต่างกันแต่สภาพของแต่ละคนก็ล้วนเหมือนกันคืออยู่ในสภาพใกล้ตายแทบทั้งสิ้น หากพวกเขาเข้ารักษาตามโรงพยาบาลทั่วไป ต่อให้แพทย์สามารถช่วยชีวิตของพวกเขาไว้ได้ แต่ก็คงต้องกลายเป็นคนทุพลภาพพอยู่ดี หรือไม่ก็ต้องกลายเป็นผู้ป่วยที่มีปัญหาทางด้านจิตใจแทน แต่หลิงหยุนเพียงแค่ใช้ยันต์บำบัดในมือค่อยๆทำการรักษาผู้ป่วยไปทีละคนหลังจากที่ใช้ยันต์บำบัดไปจำนวนหนึ่งแล้ว ผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บภายนอกอย่างสาหัสมานั้นก็หายเป็นปกติทันที กล้ามเนื้อที่เสียหายไปก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ กระดูกที่หักก็ต่อติด ผิวหนังก็กลับมาสมานกัน และยังนุ่มนวลกว่าเดิมเสียอีก แม้แต่แผลเป็นก็ไม่เหลือร่องรอยให้ได้เห็น ในจำนวนผู้ป่วยทั้งยี่สิบสองคนนั้นมีสิบสี่คนที่มีอาการสาหัสภายนอก ผู้ป่วยเหล่านี้จึงสามารถรักษาให้หายได้อย่างง่ายดายด้วยยันต์บำบัด และหลิงหยุนก็ใช้เวลาในการรักษาไปเพียงแค่สินาที นั่นหมายความว่าหลิงหยุนใช้เวลาในการรักษาผู้ป่วยแต่ละคนไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำไป ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ได้เห็นคนไข้ที่มีอาการบาดเจ็บสาหัสอย่างซี่โครงหักสิบกว่าซี่ถูกแทงมาสิบกว่าแผล หรือแม้แต่ถูกรถชนอาการสาหัสมา สามารถลุกขึ้นยืนพูดจาได้เป็นปกติ และกำลังส่งเสียงร้องขอบคุณหลิงหยุนที่ได้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ ต่างก็ได้แต่อึ้งไปจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ น้ำตาของผู้ที่ได้เห็นเหตุการณ์มากมายต่างก็ไหลอาบแก้มแต่ละคนถึงกับหายใจติดขัด ใบหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น และขนลุกไปทั่วทั้งร่างกาย! นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเป็นความตาย!หลิงหยุนไม่ได้ทำการรักษาโรค แต่น่าจะเรียกว่ากำลังให้ชีวิตใหม่เสียมากกว่า! เพราะแต่ละคนที่หายดีแล้ว กลับมีพลังและสดชื่นราวกับได้ชีวิตใหม่ ไม่เพียงพวกเขาไม่ต้องเจ็บปวดกับความเจ็บป่วยที่ได้รับ หรือบาดแผลใดๆอีก แต่พวกเขายังไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องผลข้างเคียงที่จะตามมาหลังการรักษาอีกด้วย! ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็คิดเหมือนๆกันว่าหากพวกเขาได้รับบาดเจ็บ หรือมีคนในครอบครัวเจ็บป่วย พวกเขาก็จะมาที่คลินิกสามัญชน และหากได้หลิงหยุนเป็นผู้รักษา พวกเขาคงจะโชคดีและมีความสุขอย่างมากเลยทีเดียว! หลิงหยุนเก่งกาจถึงเพียงนี้ยังจะมีโรคใหนที่เขาจะไม่สามารถรักษาได้อีกเล่า! ทุกคนต่างก็คิดเช่นเดียวกันและรู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีที่ได้มาเห็นเหตุการณ์ในวันนี้ พวกเขาต่างก็นึกภูมิใจแล้วก็พอใจอย่างมาก! จู่ๆหลายคนก็เริ่มรู้สึกว่าซองแดงที่พวกเขานำมามอบให้หลิงหยุนก่อนหน้านี้ ช่างเป็นจำนวนเงินที่เล็กน้อยเสียเหลือเกิน.. เล็กน้อยมากจริงๆ เพราะหากเทียบกับความสามารถของหลิงหยุนแล้ว มันน้อยนิดมากเกินกว่าผลประโยชน์ที่พวกเขาจะได้รับในวันข้างหน้า หนิงหลิงยู่ถึงกับหลั่งน้ำตาเสี่ยวเม่ยหนิงเองก็เช่นกัน ไม่เว้นแม้แต่หลินเมิ่งหาน หลงหวู่ เหลียงเฟิงอี้ กงเสี่ยวลู่ ฉางหลิง ซูปิงหยาน… แม้แต่ซูหลิงเฟยที่วุ่นวายอยู่กับบการบันทึกภาพเพื่อใช้รายงานข่าวของเธอข่าวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาเป็นร้อยปี ก็ยังไม่สามารถอดกลั้นได้ และถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาเช่นกัน! ซูหลิงเฟยได้เห็นความมหัศจรรย์ครั้งนี้ด้วยตาตัวเองจู่ๆเธอก็รู้สึกว่าก่อนหน้านี้ที่เธอเคยพบเห็นความรุนแรงของหลิงหยุน และเคยคิดว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มที่เกียจคร้าน หยาบคาย และน่ารำคาญนั้น เป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงของตนเอง เพราะความแข็งแกร่งของหลิงหยุนนั้นไม่เพียงใช้ฆ่าคนได้ แต่ยังสามารถใช้ช่วยชีวิตคนได้อีกด้วย! ‘หลิงหยุนเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก!มิน่าเฟิงเฟิงถึงได้..’แต่จู่ๆซูหลิงเฟยก็รู้สึกราวกับถูกทุบหัวใจอย่างรุนแรง..‘หรือว่าฉันเองก็..’ซูหลิงเฟยไม่กล้าคิดต่อ..เฉิงเทียนและครอบครัวต่างก็เพิ่งรู้วันนี้เช่นเดียวกันว่า นอกจากหลิงหยุนจะฆ่าคนได้แล้ว ยังสามารรักษาคนได้อีกด้วย!นั่นทำให้เฉิงเทียนถึงกับอึ้งไปเขาเพิ่งจะเข้าใจวันนี้เองว่า เพราะเหตุใดลูกสาวของเขาถึงได้ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อวิ่งตามหลิงหยุนเช่นนี้!พร้อมกันนั้น..เฉิงเทียนก็เพิ่งจะเข้าใจเฉิงเม่ยเฟิงซึ่งเป็นลูกสาวคนโตเช่นกันว่า ที่เธอหลงรักหลิงหยุนก็เพราะว่าเธอได้พบเห็นศักยภาพที่น่าอัศจรรย์ของเด็กหนุ่มคนนี้นั่นเอง!หนึ่งพันห้าร้อยล้าน!น้อยเกินไป! เฉิงเทียนทั้งกระอักกระอ่วนและมีความสุขไปพร้อมๆกัน และมั่นใจว่าช่างโชคดีที่ตนเองเลือกเส้นทางที่ถูกต้องเช่นนี้!หากทั่วโลกได้รู้ถึงศักยภาพและความสามารถทางการแพทย์ที่น่าอัศจรรย์ของหลิงหยุน และรู้ว่าหลิงหยุนถือหุ้นของธุรกิจตระกูลเฉิงด้วยแล้ว หุ้นของบริษัทยาในกลุ่มของเฉิงฟาร์มาซูติคัลคงต้องขึ้นเอาๆอย่างแน่นอน!เช่นนี้แล้ว..ตระกูลซันจะยังสามารถกดดันตระกูลเฉิงได้อีกอย่างไรกันเฉิงเทียนไม่กล้าคิดต่อ..เขาตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่นไปหมด!หลินเจิ้งกังเองก็เช่นกัน..เขาเคยรู้สึกกังวลว่าการกระทำของหลิงหยุนจะสร้างความไม่พอใจให้กับผู้นำระดับสูง แต่ตอนนี้เขาถึงกับโยนความรู้สึกพวกนั้นทิ้งไปเขาตัดสินใจในทันทีว่าอย่างไรก็คงต้องหาเหตุผลอยู่ที่เมืองจิงฉูต่ออีกสักสองสามวันเพื่อหาเวลาพูดคุยกับหลิงหยุนตามลำพัง หลินเจิ้งกังจำเป็นต้องพูดคุยอะไรบางอย่างกับเขาลูกเขยแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไรนับว่าลูกสาวของเขาเลือกได้ถูกคนจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเลี้ยงลูกสาวให้มีวิสัยทัศน์กว้างไกลได้เช่นนี้ครั้งนี้ตระกูลหลินคงจะถึงคราวรุ่งเรืองแล้ว!และนั่นคือสิ่งที่หลินเจิ้งกังคิดอยู่ในหัว‘ดูท่าท่านคนแก่อย่างฉันคงต้องไปเรียนวิชาแพทย์ใหม่เสียแล้ว..และคงต้องยอมตัวเป็นศิษย์ของหลานชายแล้วสิ!’ท่านหมอเสี่ยวทั้งตื่นเต้นแล้วก็ตกใจ..เขาได้แต่คิดว่าไม่เพียงหลานสาวของเขาที่ต้องเรียนวิชาแพทย์จากหลิงหยุน แม้แต่เขาเองก็คงต้องไปเริ่มเรียนจากหลิงหยุนเช่นกันแต่ดูเหมือนคนที่ตกใจและตื่นเต้นที่สุดกลับเป็นฉินตงเฉี่วยกับเหล่ากุ่ย..‘ตระกูลฉินคงปลอดภัยแล้วพี่ใหญ่เองก็คงจะปลอดภัยด้วยเช่นกัน!’