บทที่ 592 : แกล้งป่วย!

บทที่ 592 : แกล้งป่วย! ‘การช่วยชีวิตคนได้กุศลยิ่งกว่าการสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น’ คำพูดนี้ยังคงถูกต้องเสมอ แต่ถึงกระนั้น..หลิงหยุนก็ไม่สามารถยอมรับการคำนับจากหวังต้าจวงได้ เขารีบเอื้อมมือไปพยุงหวังต้าจวงขึ้นพร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน หลังจากนั้นหลิงหยุนก็เริ่มถอนเข็มออกจากร่างกายของผู้ป่วยคนอื่นๆอีกและแน่นอนว่าทันทีที่หลิงหยุนถอนเข็มออก ทุกคนต่างก็มีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลิงหยุนไม่เพียงรักษาอาการป่วยให้กับคนไข้แต่ยังช่วยฟื้นฟูร่างกายให้กับพวกเขาอีกด้วย และหลังจากที่หลิงหยุนถอนเข็มทองออกแล้ว ชายชราที่หมดสติทั้งสองคนต่างก็ลุกขึ้นยืน และพยายามที่จะก้าวเท้าเดิน หลังจากที่ทรงตัวยืนได้แล้วริมฝีปากของชายชราทั้งสองคนก็เริ่มสั่น และลำตัวก็เริ่มสั่นเทิ้มเช่นกัน ทั้งคู่พยายามที่จะคุกเข่าลงทำการคำนับหลิงหยุน แต่หลิงหยุนไม่มีทางให้พวกเขาทำเช่นนั้นได้แน่ จึงรีบร้องเรียกตี้เสี่ยวอู๋ให้มาช่วยหยุดผู้เฒ่าทั้งสองไว้ “เอาล่ะ..คุณปู่ทั้งสองก็รีบกลับไปบ้าน และใช้ชีวิตบั้นปลายให้มีความสุขนะครับ!” หลิงหยุนรู้ดีแก่ใจว่าหลังจากที่เขาได้ทำการรักษาให้กับชายชราทั้งสองคนแล้ว พวกเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ยืนยาวอย่างน้อยอีกสิบห้าปี และตลอดระยะเวลาก่อนสิ้นอายุขัยนั้น พวกเขาทั้งคู่ก็ยากที่จะเจ็บไข้ได้ป่วยอีก “ลุงหลี่..ลุงถัง.. ผมรบกวนฝากคนไข้ทั้งหมดให้คุณลุงทั้งสองช่วยจัดการต่อด้วยนะครับ ตอนนี้ผมต้องออกไปข้างนอกก่อน!” หลิงหยุนร้องบอกหลี่ยี่เฟิงและถังเทียนห่าวพร้อมกับรีบร้อนออกไปจากคลินิกทันทีผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็จ้องมองหลิงหยุนราวกับว่าเขาเป็นเซียน และรีบพากันหลีกทางให้โดยที่หลิงหยุนแทบไม่ต้องเอ่ยปากพูดอะไรเลย หลิงหยุนไม่สนใจและไม่ใส่ใจกับสิ่งเหล่านี้แม้แต่น้อย เขาไม่ได้ทำเพื่อชื่อเสียง แต่ทำเพื่อช่วยชีวิตของเสี่ยวเม่ยเม่ย ยี่สิบสองชีวิตแลกกับหนึ่งชีวิตของเสี่ยวเม่ยเม่ย! หลิงหยุนแอบรู้สึกว่าต่อให้เขาไม่รักษาผู้ป่วยทั้งยี่สิบสองคนนี้ ธิดาพรรคมารก็คงไม่สังหารเสี่ยวเม่ยเม่ยตามที่นางบอกบอก แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนเองก็ไม่กล้าเสี่ยง! หลิงหยุนไม่มีทางที่จะนำชีวิตของหญิงสาวที่พร้อมพลีชีพเพื่อเขามาใช้เป็นเครื่องเดิมพันอย่างแน่นอน! หลิงหยุนรีบวิ่งออกมาด้านนอกหาธิดาพรรคมารและต้องการให้นางคืนเสี่ยวเม่ยเม่ยให้กับเขา แต่ช่างโชคร้าย..เมื่อหลิงหยุนไปถึงรถหรูสีดำซึ่งยังคงจอดอยู่ที่เดิม เขากับพบว่าไม่มีผู้ใดอยู่ด้านในรถแล้ว‘นี่เจ้าเด็กน่ารังเกียจ..ในเมื่อครั้งนี้เจ้าเป็นฝ่ายชนะ! ก็ถือว่าซะว่ารถคันนี้ข้ามอบเป็นของขวัญให้กับเจ้าในวันเปิดคลินิกก็แล้วกัน!’หลิงหยุนพบว่าประตูรถสีดำไม่ได้ล็อคไว้และภายในรถก็มีเพียงผ้าแพรสีม่วงที่เขียนตัวอักษรไว้ด้วยลายมือที่งดงาม“ดูท่าเจ้าคงจะหวาดกลัวข้ามากสินะ!”หลิงหยุนยิ้มบางเบาพร้อมกับหยิบผ้าแพรสีม่วงขึ้นสูดดมกลิ่นหอมก่อนจะเรียกเก็บเข้าไปในแหวนพื้นที่หลิงหยุนเดินกลับไปที่คลินิกพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ในใจว่าจะหาที่อยู่ของธิดาพรรคมารพบได้อย่างไรศัตรูอยู่ในที่ลับ..หลิงหยุนเองก็ไม่รู้จะทำเช่นไร ไม่อย่างนั้นเขาเองก็คงไม่ต้องเผชิญกับปัญหาที่ธิดาพรรคมารเป็นผู้สร้างขึ้นเช่นนี้ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้!เพราะหากเขารู้ว่านางอยู่ที่ใดเขาคงเลือกที่จะเป็นฝ่ายจู่โจมก่อนอย่างแน่นอน!ถนนทางด้านฝั่งตรงข้ามคลินิกสามัญชนนั้นตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายที่เพิ่งมาถึง ได้เข้าทำการเคลียร์พื้นที่ และการจราจรที่ติดขัดอยู่ แต่ตำรวจทุกนายเมื่อได้พบหลิงหยุน ต่างก็จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพนับถือ และศรัทธาหลิงหยุนยิ้มขณะที่เดินกลับไปยังคลินิกสามัญชนเมื่อไปถึงเขาก็รีบร้องบอกตี้เสี่ยวอู๋ว่า“นายเห็นรถสีดำคันนั้นมั๊ยให้คนจัดการขับไปไว้ที่บ้านด้วย”จากนั้นหลิงหยุนก็เดินกลับเข้าไปในคลินิกพร้อมกับเอ่ยขอบคุณแขกเหรื่อทุกคน“ขอบคุณทุกท่านที่เสียสละเวลามาให้การสนับสนุนผมในวันนี้ตอนนี้ก็เที่ยงครึ่งแล้ว ขอเชิญทุกท่านไปร่วมรับประทานอาหารที่โรงแรมแชงกรีล่า ใครต้องการจะดื่มอะไร กินอะไร ก็เชิญตามสบายเลยนะครับ!”นับเป็นครั้งแรกของวันนี้ที่หลิงหยุนได้พูดคุยกับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานแม้จะเป็นช่วงท้ายๆของงานแล้วก็ตาม แต่ทุกคนต่างก็พากันดีอกดีใจ บางคนที่ไม่ต้องการจะอยู่ร่วมรับประทานอาหารตั้งแต่แรก ก็รีบเปลี่ยนใจทันทีเพราะหลิงหยุน!หากไม่ไปก็เท่ากับเป็นการไม่ให้หน้าหลิงหยุน!เมื่อได้เห็นความสามารถที่น่าอัศจรรย์ของหลิงหยุนหลงเทียนเจียวก็ถึงกับหน้าซีด พร้อมกับยอมรับว่าตนเองนั้นไม่สามารถเทียบกับหลิงหยุนได้เลยแม้แต่น้อยนอกเหนือจากความเป็นหนุ่มเจ้าสำราญแห่งตระกูลหลงแล้วเขาก็ไม่มีอะไรที่จะกับเทียบหลิงหยุนได้เลยแม้แต่นิดเดียว!