บทที่ 593 : ไล่ตามหลิงหยุน!

บทที่ 593 : ไล่ตามหลิงหยุน! ทันทีที่หลิงหยุนออกจากคลินิกสามัญชนสาวงามทั้งหมดที่อยู่ในคลินิกต่างก็ไม่อาจทนนิ่งเฉยอยู่ได้ ไป๋เซียนเอ๋อเป็นคนแรกที่พุ่งตามรถของหลิงหยุนออกไปและความเร็วของนางนั้นยังเร็วกว่ารถของตี้เสี่ยวอู๋ที่เหยียบคันเร่งแทบมิดเสียอีก ฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่ต่างก็ไม่มีรถทั้งคู่ดั้งนั้นพวกนางจึงเดินไปรอโบกเรียกแท๊กซี่อยู่ข้างถนน ถังเมิ่งเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับเหงื่อตก และได้แต่คิดในใจว่า หากเขาปล่อยให้หญิงสาวทั้งสองคนนั่งแท็กซี่กลับไปแล้วล่ะก็ หลิงหยุนคงต้องฆ่าเขาทิ้งอย่างแน่นอน! แต่เขาเองก็ยังไม่สามารถปลีกตัวไปใหนได้จึงได้แต่ส่งกุญแจรถให้กับคนของแก๊งมังกรเขียวที่ยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับสั่งว่า “นายรู้จักบ้านเลขที่-1ของพี่หยุนใช่มั๊ย ขับรถไปส่งพวกเธอทั้งคู่ที่นั่น!” คนของแก๊งมังกรเขียวดีใจราวกับถูกรางวัลที่หนึ่งเขารีบพยักหน้า และทำหน้าที่เป็นคนขับรถทันที เสี่ยวเม่ยหนิงรีบร่ำลาท่านหมอเสี่ยวกับพ่อมแม่ของเธอพร้อมกับบ่นพึมพำว่า “หนูกลับก่อนนะคะ.. เดี๋ยวจะตามพี่หลิงหยุนไม่ทัน!” จากนั้นก็รีบลากเหมี่ยวเสี่ยวเหมาขึ้นรถMaybach 62 และเร่งขับตามหลิงหยุนไปทันที ความเร็วของรถMaybach 62 นั้น ทำให้ตำรวจที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ถึงกับตกใจตาโต แต่พวกเขาก็เพียงแค่ยิ้ม และทำราวกับไม่รู้ไม่เห็นอะไร หลินเมิ่งหานและหลงหวู่ต่างก็ตามหลิงหยุนไปไม่ได้เพราะทั้งคู่ไม่มีใครขับรถมา ถังเมิ่งเห็นเช่นนั้นก็นึกอยากช่วยเหลือ แต่รถของเขาก็ไม่อยู่แล้ว จึงได้แต่หันไปสั่งหนึ่งในหนุ่มเพลย์บอยทั้งห้าแทน “นี่อาปิง..นายช่วยขับรถไปส่งสองสาวที่บ้านเลขที่-1 ของพี่หยุนหน่อยสิ นายรู้จักใช่มั๊ย!” อาปิงรีบฉวยโอกาสนี้ไว้ทันทีพร้อมกับตอบรับอย่างดีใจ“นี่เมิ่ง.. นายลืมไปแล้วเหรอว่าพวกเราเคยไปขับสปีดโบ๊ทเล่นที่ทะเลสาบด้วยกัน นายยังชี้พี่ให้ฉันดูบ้านพี่หยุนเลย..” “ใช่แล้ว..บ้านหลังนั้นล่ะ นายรีบไปได้แล้ว!” เหยาลู่เองก็เป็นห่วงหลิงหยุนมากเช่นกันและอยากจะตามไปดูด้วย แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะที่คลินิกยังมีแขกเหรื่อหลงเหลืออยู่ อีกทั้งยังมีเรื่องที่ต้องสะสางอีกมากมาย เธอจึงได้แต่ยืนมองหลิงหยุนจากไปด้วยความเป็นกังวล ฉางหลิงเองก็ต้องการจะตามไปเช่นกันแต่เมื่อหันไปมองกงเสี่ยวลู่ซึ่งเป็นครูประจำชั้น เธอก็ได้แต่กัดริมฝีปากแน่น และรู้ตัวว่าคงต้องกลับไปเรียนต่อ แล้วค่อยส่งข้อความให้หลิงหยุนแทน กงเสี่ยวลู่เห็นสีหน้าผิดหวังของฉางหลิงก็ได้แต่ถอนหายใจ และเดินไปพูดกับฉางหลิงว่า “หลิงหยุนบอกกับครูว่าวันจันทร์หน้าเขาก็จะกลับไปเรียนตามปกติแล้ว! ไม่ต้องกังวลไป ไปที่หอพักของครูก่อน เดี๋ยวครูจะทำอะไรให้เธอทาน” เฉิงเมี่ยนเห็นสาวสวยมากมายที่พากันวิ่งตามหลิงหยุนไปเธอเองก็เป็นกังวลและอยากจะเรียกแท๊กซี่ตามไปด้วยเช่นกัน แต่แม่ของเธอกลับห้ามเอาไว้“เมี่ยน..หลิงหยุนเพิ่งจะบอกแม่ว่าอีกสองสามวันเขาจะแวะไปเยี่ยมพวกเราที่บ้าน ลูกไม่ต้องกังวลจนมากเกินไป..”เฉิงเทียนได้ยินถึงกับหันไปถามภรรยาด้วยความตื่นเต้นและประหลาดใจ “หลิงหยุนบอกแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”จ้าวฝัวหมี่เหลือบตามองสามีพร้อมกับถอนหายใจ“เฮ้อ.. ก็ตอนที่เขากำลังจะขึ้นรถกลับไปยังไงล่ะ..”เฉิงเทียนหน้าเศร้าขึ้นมาทันทีพร้อมกับนึกในใจว่า.. หลิงหยุนไม่คิดที่จะบอกเขาซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวเลยแม้แต่น้อยเมื่อหลิงหยุนกลับไปแล้วเหลียงเฟิงอี้ และซูหลิงเฟยต่างก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ แต่เพราะพวกเธอทั้งคู่ไม่สามารถวิ่งตามหลิงหยุนไปอย่างหญิงสาวคนอื่นๆได้ จึงได้แต่กลับออกไปพร้อมกับแขกคนอื่นๆหลังจากเดินออกจากงานไปแล้วซูหลิงเฟยก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดดูพร้อมกับร้องบอกเหลียงเฟิงอี้อย่างตื่นเต้น“นี่เฟิงอี้..วันนี้เธอคงต้องเลี้ยงข้าวฉันแล้วล่ะ..”เหลียงเฟิงอี้หันไปถามด้วยความประหลาดใจ“ได้.. แล้วเธออยากจะกินอะไรล่ะ”ซูหลิงเฟยตอบยิ้มๆ“ฉันถ่ายคลิปที่หลิงหยุนรักษาคนไข้ไว้ด้วย มีแต่ฉากเด็ดๆทั้งนั้นเลย เธออยากจะดูมั๊ย”เหลียงเฟิงอี้ได้ฟังก็รีบยื่นมือออกไปรับโทรศัพท์มือถือของซูหลิงเฟยพร้อมกับพูดขึ้นว่า“อยากดูสิ!”ซูหลิงเฟยจัดการเปิดคลิปและวางโทรศัทพ์มือถือลงบนมือของเหลียงเฟิงอี้ พร้อมกันนั้นก็รอฟังเสียงร้องอุทานตื่นเต้นที่จะออกมาจากปากของเหลียงเฟิงอี้ แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับเป็นเสียงร้องอุทานด้วยความผิดหวัง“นี่เธอถ่ายอะไรของเธอมีแต่จุดสีขาวเต็มไปหมด ไม่เห็นจะมีอะไรเลย!”ซูหลิงเฟยได้แต่คิดว่าจะเป็นไปได้อย่างไรกันเธอจึงรีบคว้าโทรศัพท์มือถือกลับคืนมา แต่ก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อได้เห็นคลิปทั้งหมดที่เธอถ่ายไว้“นี่มือถือของฉันเสียเหรอไม่น่านะ..! เพราะวีดีโอที่ถ่ายก่อนหน้านี้ก็ยังดูได้ปกติเลย?”แต่ไม่ใช่เพียงแค่ซูหลิงเฟยคนเดียวที่ต้องพบกับสถานการณ์เช่นนี้ทุกคนในงานที่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพหรือคลิปวีดีโอ ก็ล้วนแล้วแต่ต้องพบกับความผิดหวังทั้งสิ้น และก็มีคนเป็นร้อยๆทีเดียวที่ต้องพบกับความผิดหวังนี้!“จบเห่เลย!ฉันอุตส่าห์จะเอาไปคลิปไปทำข่าวใหญ่!” ซูหลิงเฟยร้องออกมาอย่างหงุดหงิดและผิดหวัง……..ทางด้านคลินิกสามัญชนนั้นหลังจากที่ถังเมิ่งส่งซูปิงหยาน และหลิวลี่กลับไปแล้ว เขาก็กลับไปเข้าไปในคลินิกสามัญชน และพบว่าภายในคลินิกตอนนี้โล่ง และเงียบเหงาต่างจากก่อนหน้านี้มากเหยาลู่ที่หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้วก็หันไปสั่งการพยาบาลสาวทั้งสามให้ช่วยกันทำความสะอาดภายในและภายนอกคลินิก